Edgar Faure

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Edgar Faure
Edgar Faure.jpg
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1908
Béziers
Data i miejsce śmierci 30 marca 1988
Paryż
139. Premier Republiki Francuskiej
Przynależność polityczna Partia Radykalna
Okres urzędowania od 18 lutego 1952
do 29 lutego 1952
Poprzednik René Pleven
Następca Antoine Pinay
144. Premier Republiki Francuskiej
Okres urzędowania od 23 lutego 1955
do 31 stycznia 1956
Poprzednik Pierre Mendès France
Następca Guy Mollet
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Edgar Faure (ur. 18 sierpnia 1908 w Béziers, zm. 30 marca 1988 w Paryżu) – francuski polityk radykalny, premier, od 1988 członek Akademii Francuskiej. Działacz oświatowy[1].

Ukończył École Nationale des Langues Orientales Vivantes w Paryżu[1]. Podczas procesu norymberskiego przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym pełnił funkcję zastępcy francuskiego głównego oskarżyciela. W latach 1951–1969 był wielokrotnie ministrem – m.in. od sierpnia 1951 do stycznia 1952 był ministrem sprawiedliwości w rządzie Plevena, a w lutym 1952 i ponownie od lutego 1955 do stycznia 1956 był premierem IV Republiki. W latach 1973–1978 był przewodniczącym Zgromadzenia Narodowego.

W 1971 roku został powołany na stanowisko przewodniczącego Międzynarodowej Komisji Rozwoju Oświaty UNESCO[1]. Od 1976 był prezesem Międzynarodowego Instytutu Praw Człowieka.

Pochowany został na Cmentarzu Passy.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1968: Education nationale et la participation
  • 1969: Philosophie d'une reforme
  • 1971: Ce que je crois
  • 1982: Avoir toujours raison

Źródło:[1]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Wincenty Okoń: Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie "Żak", 2001, s. 101. ISBN 83-88149-41-5.