Robert Schuman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polityka francuskiego. Zobacz też: niemiecki kompozytor Robert Schumann.
Robert Schuman
Bundesarchiv Bild 183-19000-2453, Robert Schuman.jpg
Robert Schuman, sierpień 1949
Data i miejsce urodzenia 29 czerwca 1886
Luksemburg
Data i miejsce śmierci 4 września 1963
Scy-Chazelles
Premier Francji
Okres urzędowania od 24 listopada 1947
do 26 lipca 1948
Poprzednik Paul Ramadier
Następca André Marie
Okres urzędowania od 5 września 1948
do 11 września 1948
Poprzednik André Marie
Następca Henri Queuille
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Robert Schuman (wym. [ʁɔbɛʁ ʃuman]; ur. 29 czerwca 1886 w Luksemburgu, zm. 4 września 1963 w Scy-Chazelles koło Metz) – polityk francuski, dwukrotny premier Francji, reformatorski Minister Finansów oraz Minister Spraw Zagranicznych, będący jedną z kluczowych postaci w kształtowaniu powojennej Europy i stosunków transatlantyckich, uznawany za jednego z ojców Unii Europejskiej, Rady Europy i NATO. Sługa Boży Kościoła rzymskokatolickiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Schuman urodził się w Luksemburgu, jednak jego rodzice pochodzili z Lotaryngii, dokąd wrócili wkrótce po narodzinach dziecka. Lotaryngia należała wówczas do Niemiec i Schuman odebrał niemieckie wykształcenie – ukończył prawo na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie. Gdy po I wojnie światowej Lotaryngię przywrócono Francji, Schuman aktywnie włączył się do francuskiego życia politycznego. W roku 1919 po raz pierwszy zdobył mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego (fr. Assemblee Nationale). Pracował jako parlamentarzysta do roku 1940, kiedy Rząd Vichy umieścił go w areszcie domowym. Rok później Schuman uciekł z aresztu i przyłączył się do ruchu oporu.

Walka z nazizmem dała mu duży autorytet, na tle innych polityków oskarżanych o kolaborację z Niemcami. Z ramienia Ludowego Ruchu Republikańskiego w okresie od 24 listopada 1947 do 26 lipca 1948 pełnił funkcję Premiera Francji. Na krótko objął ten urząd ponownie 5 września 1948 na tydzień, ale jego zwolennikom nie udało się uzyskać stabilnej większości w parlamencie. W latach 1948-1953 pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych Francji.

W maju 1950 roku Schuman, we współpracy z Jeanem Monnetem i kanclerzem Niemiec Konradem Adenauerem doprowadził do porozumienia między Francją a Niemcami w sprawie wspólnego zarządzania przemysłami stalowym i węglowym na terenie Zagłębia Ruhry. W ten sposób powstała Europejska Wspólnota Węgla i Stali, której następcą stała się Wspólnota Europejska, a od 2009 r. dzisiejsza Unia Europejska. Deklarację Schumana ogłoszono 9 maja 1950 roku – dla upamiętnienia tego dnia 9 maja obchodzony jest jako Dzień Europy.

W latach 1958-1960 Robert Schuman był przewodniczącym Parlamentu Europejskiego.

Zmarł 4 września 1963 roku w swoim wiejskim domu w Scy-Chazelles 5 km od Metz. Początkowo został pochowany na miejscowym cmentarzu; potem jego prochy przeniesiono do kaplicy templariuszy stojącej naprzeciw jego domu.

Dziedzictwo[edytuj | edytuj kod]

Dzielnica Schumana w Brukseli została nazwana na jego cześć (w tym stacja metra i kolei, tunel oraz jeden z głównych placów/rond w Brukseli, wokół którego znajdują się instytucje europejskie).

W Dniu Europy, 9 maja, w Warszawie od 1999 r. organizowana jest Parada Schumana.

Patron m.in. Patron Gimnazjum nr 1 z Oddziałami Dwujęzycznymi w Warszawie, Gimnazjum nr 142 z Oddziałami Dwujęzycznymi w Warszawie.

Kościół katolicki rozpoczął 14 maja 2004 proces beatyfikacyjny Roberta Schumana[1][2].

Jean Rey, znany polityk belgijski, przewodniczący Komisji Europejskiej w kadencji 1967-70, powiedział podczas jednego ze swoich publicznych wystąpień: "Przyjdzie dzień, kiedy zbudujemy Stany Zjednoczone Europy, że pójdziemy pochylić się nad grobem Schumana i zwiedzić jego dom w Scy-Chazelles, tak jak Amerykanie idą zwiedzać dom Jerzego Waszyngtona w Mount Vernon".

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Joanna Bątkiewicz-Brożek: Polityk na kolanach. gosc.pl, 4 października 2012. [dostęp 2014-04-30].
  2. Paweł Kostecki: Robercie Schumanie, módl się za nami!. deon.pl, 20 lutego 2012. [dostęp 2014-04-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]