Przasnysz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Przasnysz
Herb Flaga
Herb Przasnysza Flaga Przasnysza
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Powiat przasnyski
Gmina gmina miejska
Prawa miejskie 1427
Burmistrz Waldemar Marek Trochimiuk
Powierzchnia 25,16 km²
Populacja (2013)
• liczba ludności
• gęstość

17 634[1]
668 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 29
Kod pocztowy 06-300
Tablice rejestracyjne WPZ
Położenie na mapie powiatu przasnyskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu przasnyskiego
Przasnysz
Przasnysz
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Przasnysz
Przasnysz
Ziemia 53°01′10″N 20°52′50″E/53,019444 20,880556Na mapach: 53°01′10″N 20°52′50″E/53,019444 20,880556
TERC
(TERYT)
1141922011
SIMC 0966398
Urząd miejski
ul. J. Kilińskiego 2
06-300 Przasnysz
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Przasnysz (łac. Azymopolis) – miasto i gmina miejska w województwie mazowieckim, w powiecie przasnyskim, nad Węgierką. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa ostrołęckiego.

Miasto leżące na północnym Mazowszu ma połączenia drogowe z Warszawą, Olsztynem, Ostrołęką, Działdowem, Ciechanowem, Makowem Mazowieckim i Mławą. Przez Przasnysz przechodzą drogi: krajowa nr 57 i wojewódzkie nr 544 i nr 617. Na wschód od miasta znajduje się lądowisko Aeroklubu Północnego Mazowsza. Patronem miasta od 18 września 2014 roku jest św. Stanisław Kostka[2].

Przasnysz był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego[3].

Według danych z 2 stycznia 2013 miasto miało 17 634 mieszkańców[4].

Środowisko naturalne[edytuj | edytuj kod]

Według danych z roku 2002[5] Przasnysz ma obszar 25,16 km², w tym:

  • użytki rolne: 84%
  • użytki leśne: 0%

Miasto stanowi 2,07% powierzchni powiatu.

Poczet burmistrzów[edytuj | edytuj kod]

III Rzeczpospolita

I kadencja (1990-1994) – Henryk Napiórkowski

II kadencja (1994-1998) – Stanisław Nowicki

III kadencja (1998-2002) – Zenon Aleksy Lendzion

IV kadencja (2002-2006) – Zenon Aleksy Lendzion

V kadencja (2006-2010) – Waldemar Marek Trochimiuk

VI kadencja (2010-2014) – Waldemar Marek Trochimiuk

Poczet przewodniczących rady miasta[edytuj | edytuj kod]

III Rzeczpospolita

I kadencja (1990-1994) – Mieczysław Kaszubowski

II kadencja (1994-1998) – Ryszard Juklaniuk

III kadencja (1998-2002) – Zdzisław Zdziarski

IV kadencja (2002-2006) – Zenon Waldemar Wojda

V kadencja (2006-2010) – Zbigniew Sztuc

VI kadencja (2010-2014) – Piotr Jeronim

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół farny w Przasnyszu – miejsce chrztu św. Stanisława Kostki
Ratusz i rynek od strony pn.-zach.
Rynek, pierzeja północna – kamienice z XIX-XX w
Drewniany budynek przy ul. Świerczewo

Najstarsze ślady osadnictwa na terenie Przasnysza pochodzą z przełomu epoki brązu i żelaza (ok. 700 p.n.e.).

W XIII w. na terenie Przasnysza, nad rzeką Węgierką, funkcjonowała osada targowa. Stał tu również dwór myśliwski książąt mazowieckich, którego opis zamieścił Henryk Sienkiewicz w Krzyżakach .

Nazwa miasta według ludowych przekazów pochodzi od młynarza Przaśnika, który ugościł zbłąkanego na polowaniu księcia Konrada I mazowieckiego i otrzymał następnie tytuł szlachecki wraz z okolicznymi ziemiami.

Szybki rozwój zawdzięczał Przasnysz korzystnemu położeniu na pograniczu dwóch ważnych pod względem gospodarczym terenów – Równiny Kurpiowskiej i rolniczej Wysoczyzny Ciechanowskiej. 10 października 1427 Przasnysz uzyskał od księcia mazowieckiego Janusza I Starszego przywilej miejski na prawie chełmińskim.

Największy rozkwit miasta nastąpił w wieku XVI, zwłaszcza po wcieleniu w 1526 Mazowsza do Korony. Administracyjnie Przasnysz wchodził w skład Ziemi Ciechanowskiej jako stolica rozległego powiatu. Lustracja dóbr królewskich z 1564 wykazała 689 domów w mieście i na przedmieściach oraz przeszło 500 rzemieślników różnych profesji:

Przasnysz był wówczas trzecim ośrodkiem miejskim Mazowsza po Warszawie i Płocku, liczył według zaginionej dziś Kroniki klasztoru bernardynów 14 tysięcy mieszkańców, ale liczba ta jest zapewne znacznie przesadzona (współczesne szacunki historyków mówią raczej o 4-5 tysiącach). W opinii Jędrzeja Święcickiego było to miasto wielkie, sławne jarmarkami na woły, według Aleksandra Gwagninamiasto szerokie, kamiennym budowaniem sławne.

Budynek d. starostwa w Przasnyszu

W 1576 Przasnysz stał się siedzibą starostwa niegrodowego. W 1648 starostwo przasnyskie otrzymał w nagrodę obrońca Zbaraża książę Jeremi Wiśniowiecki.

Kres świetności miasta położył wielki pożar w 1613, zarazy, a miary nieszczęść dopełnił najazd Szwedów. 26 stycznia 1657 po zwycięskiej potyczce z oddziałem brandenburskim stoczonej w rejonie Chorzel pojawił się w Przasnyszu Stefan Czarniecki, ale już 1 lutego zmuszony był się stąd wycofać pod naporem przeważających sił Szwedów dowodzonych przez Stenbocka. Wojska szwedzkie stacjonowały w Przasnyszu 11 dni.

Upadek Przasnysza okazał się niezwykle długotrwały. Dopiero w 2 poł. XVIII w. miasto zaczęło się ponownie rozwijać. W czasie Konfederacji Barskiej w okolicach Przasnysza mieściła się baza wypadowa oddziału konfederatów słynnego Kozaka Józefa Sawy-Calińskiego, wybitnego dowódcy, który po dostaniu się do niewoli rosyjskiej po bitwie pod Szreńskiem, zmarł z ran i został pochowany w okolicach Przasnysza w 1771[6].

13 marca 1794 stanął w Przasnyszu na czele zbuntowanej I Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Narodowej gen. Antoni Madaliński, który swym marszem z Ostrołęki do Krakowa dał sygnał do wybuchu powstania kościuszkowskiego. Madaliński zaciągnął tu oddziałek Kurpiów, formując z nich jednostkę strzelców pieszych.

Po klęsce insurekcji kościuszkowskiej i trzecim rozbiorze Polski (1795) Przasnysz znalazł się w składzie monarchii pruskiej jako siedziba rozległego powiatu obejmującego m.in. Ciechanów.

30 stycznia 1807 w Przasnyszu zatrzymał się Napoleon I Bonaparte.

W latach 1807-1815 Przasnysz wchodził w skład Księstwa Warszawskiego, następnie Królestwa Polskiego.

Z walk pod Przasnyszem 1915 Rosyjska karta propagandowa, ze zb. M. Krejpowicza

W 1863 powstańcy stoczyli w okolicach miasta kilka potyczek z oddziałami wojsk rosyjskich. 14 listopada 1863 w Przasnyszu dokonano publicznej egzekucji jednego z dowódców powstańczych Stefana Cieleckiego "Orlika" , wziętego do niewoli w czasie bitwy pod wsią Osówka.

Budynek koszar przy ul. Makowskiej

W 2. połowie XIX w. nastąpił szybki rozwój Przasnysza. Działało tu kilka małych zakładów przemysłowych. Z końcem XIX w. władze wojskowe przystąpiły do budowy koszar przy ul. Makowskiej. W 1910 Przasnysz liczył 10,5 tys. mieszkańców[potrzebne źródło].

W czasie I wojny światowej, w listopadzie i grudniu 1914 pod Przasnyszem toczyły się ciężkie walki pomiędzy wojskami rosyjskimi i niemieckimi. Miasto wielokrotnie przechodziło z rąk do rąk. 24 lutego 1915 Przasnysz został zajęty przez Niemców, ale już 27 lutego zostali oni wyparci przez oddziały rosyjskie z I i II Korpusu Syberyjskiego.

Information icon.svg Osobny artykuł: Bitwa przasnyska.

13 lipca 1915 w obecności przybyłego feldmarszałka Paula von Hindenburga grupa gen. Gallvitza uderzyła na Przasnysz. Po wielogodzinnych walkach, 14 lipca Rosjanie opuścili miasto i wycofali się nad dolną Narew[7]. W wyniku działań wojennych zniszczeniu uległo 70% zabudowy Przasnysza.

Information icon.svg Osobny artykuł: II bitwa przasnyska.

W sierpniu 1920 w okolicach Przasnysza miały miejsce wyjątkowo zacięte walki z bolszewicką 15 Armią. Przez dwa tygodnie miasto było okupowane przez wojska sowieckie. Wyzwolenie Przasnyszowi przyniósł 21 sierpnia 202 Pułk Piechoty ze składu Dywizji Ochotniczej płk. Adama Koca.

Budynek d. Szkoły Rolniczej, obecnie Dom Pomocy Społecznej w Przasnyszu

W okresie międzywojennym Przasnysz był stolicą powiatu w województwie warszawskim. W pierwszych latach niepodległości trwała odbudowa miasta ze zniszczeń wojennych. Przasnysz otrzymał wiele budowli użyteczności publicznej: elektrownię, gimnazjum i szkołę powszechną, szkołę rolniczą, teatr miejski, stadion i dom sportowy. Głównym zajęciem ludności Przasnysza było nadal rolnictwo, rzemiosło oraz drobny handel. W 1938 Przasnysz liczył 8 tys. mieszkańców, w tym ok. 3 tys. Żydów.

W pierwszych dniach września 1939 pod Przasnyszem ciężkie boje toczyła Mazowiecka Brygada Kawalerii pod dowództwem płk. Jana Karcza. Po klęsce wrześniowej Niemcy włączyli powiat przasnyski do Rzeszy. Ludność żydowska została wysiedlona, a następnie wymordowana w obozach zagłady. W klasztorze kapucynek utworzono obóz pracy przymusowej, zakonnice zaś i pasjonistów z pobliskiego klasztoru męskiego wywieziono do obozu koncentracyjnego Soldau (KL) w Działdowie. W okresie okupacji hitlerowskiej w rejonie Przasnysza aktywną działalność prowadziły organizacje konspiracyjne i oddziały partyzanckie, głównie AK i NSZ. 17 czerwca 1942 Niemcy rozstrzelali za miastem 20 zakładników. 17 grudnia tegoż roku w publicznej egzekucji w rynku powieszono 5 członków sztabu Obwodu ZWZ-AK.

Pomnik powieszonych członków ZWZ-AK na rynku
Szpital im. Wojciecha Oczki w Przasnyszu

Wkrótce po zajęciu miasta przez wojska sowieckie 18 stycznia 1945 NKWD rozpoczęła masowe aresztowania i deportacje polskich patriotów. W latach 1945-51 w okolicach Przasnysza działały liczne oddziały zbrojne antykomunistycznego podziemia. W latach 60. rozpoczął się szybki rozwój miasta, zahamowany w wyniku reformy administracyjnej z 1975.

Z dniem 1 stycznia 1999 Przasnysz został siedzibą powiatu w województwie mazowieckim.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół farny i wolnostojąca dzwonnica
Kościół i klasztor pasjonistów w Przasnyszu
Zabytkowy nagrobek na cmentarzu rzymskokatolickim
XIX-wieczna kamienica u zbiegu Rynku, ulic Mostowej i Warszawskiej
Cmentarz żydowski
  • kościół farny pw. Wniebowzięcia NMP z lat 1474-1485, wzniesiony w stylu gotyckim, wielokrotnie restaurowany; miejsce chrztu św. Stanisława Kostki i wiecznego spoczynku członków jego rodziny.
  • dzwonnica wolno stojąca gotycka, zapewne z końca XV w. (obok kościoła farnego).
  • zespół dawnego klasztoru bernardynów (dziś pasjonistów): kościół pw. św. Jakuba i św. Anny z latach 1588-1618 – uznawany za jeden z najpóźniejszych kościołów gotyckich w Polsce i klasztor wczesnobarokowy, wzniesiony w latach 1637-1671. Obiekty te wpisane zostały na listę Kanonu Krajoznawczego Polski. W kościele znajduje się słynący łaskami obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, czczony dziś jako Niepokalana Przewodniczka z Przasnysza (koronowany w 1977).
  • zespół klasztorny kapucynek: kościół pw. św. Klary i św. Józefa, wzniesiony w latach 1609-1616 i klasztor z tego samego okresu; wielokrotnie niszczony i odbudowywany, w obecnym wyglądzie bezstylowy.
  • ratusz barokowo-klasycystyczny z końca XVIII w., po I wojnie światowej otoczony z trzech stron parterową przybudówką z podcieniami; obecnie Muzeum Historyczne.
  • budynek z pocz. XIX w., wzniesiony dla generała pruskiego Rouquette, w okresie międzywojennym zajmowany przez starostwo powiatowe, obecnie siedziba BPH.
  • kamienica, róg Warszawskiej i Mostowej, 1843.
  • domy: ul. Kacza 15 (przebudowany), Mostowa 10, Piłsudskiego 6 (róg Warszawskiej), poł. XIX w.
  • kamienice w rynku, XIX w. (po 1875) i I poł. XX w.
  • d. poczta, obecnie PZU, koniec XIX w.
  • budynki w zespole koszar, ul. Makowska, 1902-1912 (nr 3, 5, 6, 7, 10)
  • d. elektrownia, obecnie Rejon Energetyczny Przasnysz, 1919.
  • budynek gimnazjum, obecnie Zespół Szkół Licealnych im. KEN, l. 20. XX w.
  • zespół d. Szkoły Rolniczej, obecnie Dom Pomocy Społecznej, ul. Ruda, l. 20. XX w.
  • d. Teatr Miejski (później kino) i remiza strażacka, ul. Dąbrowskiego, l. 20. XX w.
  • budynek stacyjny, drewn., 1925 (Mławska Kolej Dojazdowa).
  • przytułek, wł. Zgromadzenia SS. Miłosierdzia św. Wincentego á Paulo, 1930-32 (budynek przy ul. Świerczewo).
  • d. Dom Sportowy, obecnie Miejski Dom Kultury, l. 30. XX w.
  • most stalowy na rzece Węgierce, po 1920.
  • cmentarz rzymskokatolicki, zał. 1802.
  • park miejski XVIII-XIX w.

W okresie okupacji hitlerowskiej rozebrane zostały:

  • kościół św. Ducha, gotycki z XV w[8] .
  • synagoga.

Po II wojnie światowej ich los podzielił XIX-wieczny kościół ewangelicki.

Rejestr zabytków NID[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru zabytków NID[9] na listę zabytków wpisane są obiekty:

  • kościół par. pw. Wniebowzięcia NMP, XV, 1670, 1880, 1914, nr rej.: A-383 z 8.12.1958
    • dzwonnica, XV/XVI, nr rej.: j.w.
  • zespół klasztorny bernardynek, obecnie felicjanek, XVIII, nr rej.: A-381 z 8.12.1958:
    • kościół pw. śś. Klary i Józefa
    • klasztor
  • zespół klasztorny bernardynów, XVI-XVII, nr rej.: A-380 z 17.04.1958:
    • kościół pw. śś. Jakuba i Anny
    • klasztor
  • cmentarz rzym.-kat. (najstarsza część), nr rej.: A-530 z 30.01.1986
  • park miejski, XVIII-XIX, nr rej.: A-512 z 27.01.1984
  • ratusz, 2 poł. XVIII, nr rej.: A-428 z 7.05.1962
  • budynki nr 3, 5, 6, 7, 10 w zespole koszar, ul. Makowska, 1902-1912, nr rej.: A-614 z 8.03.1995:
  • budynek stacyjny, drewn., 1925, nr rej.: A-615 z 24.07.1995 (dec. Mławska Kolej Dojazdowa)
  • most stalowy na rzece Węgierce, stalowy, po 1920, nr rej.: A-615 z 18.09.1995

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

W Przasnyszu działa 1 centrum handlowe[10], 5 dyskontów spożywczych[11] oraz 1 market elektroniczny.

Największe zakłady produkcyjne[12]Kross SA, ABB Sp. z o.o..

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Szkoły podstawowe[edytuj | edytuj kod]

  • Szkoła Podstawowa Nr 1 z Oddziałami Integracyjnymi im. Kawalerów Orderu Uśmiechu w Przasnyszu
  • Szkoła Podstawowa nr 2 im. Henryka Sienkiewicza w Przasnyszu
  • Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy (dawna Szkoła Nr 4)

Gimnazja[edytuj | edytuj kod]

  • Publiczne Gimnazjum im. Noblistów Polskich (dawna szkoła nr 3)
  • Gimnazjum Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej (szkoła niepubliczna z uprawnieniami szkoły publicznej)
  • Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy (dawna Szkoła Nr 4)

Szkoły ponadgimnazjalne[edytuj | edytuj kod]

Szkoły policealne[edytuj | edytuj kod]

  • Zespół Medycznych Szkół Policealnych w Przasnyszu

Szkoły wyższe[edytuj | edytuj kod]

  • Zamiejscowy Ośrodek Dydaktyczny Międzywydziałowego Studium Gospodarki Przestrzennej SGGW
  • Wydział Zamiejscowy Wyższej Szkoły Języków Obcych w Świeciu

Kultura[edytuj | edytuj kod]

Ratusz w Przasnyszu (obecnie Muzeum Historyczne)
Siedziba Rady Gminy i Powiatu

Muzea[edytuj | edytuj kod]

Biblioteki[edytuj | edytuj kod]

  • Miejska Biblioteka Publiczna w Przasnyszu
  • Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce Filia w Przasnyszu

Domy i ośrodki kultury[edytuj | edytuj kod]

  • Miejski Dom Kultury im. Stanisława Ostoi-Kotkowskiego
  • Klub Garnizonowy

Stowarzyszenia regionalne[edytuj | edytuj kod]

Wydawnictwa[edytuj | edytuj kod]

  • Wydawnictwo Forteca
  • Wydawnictwo Techniczne
  • Wydawnictwo Mazowieckie

Kultura niezależna[edytuj | edytuj kod]

  • Naczelny Organ Wesołej Komitywy Uzurpatorów Rzeczywistości
  • Przasnyska Grupa Artystyczna
  • Galeria "Kąt"
  • Ogólnopolskie Plenerowe Prezentacje Fotografii Artystycznej "Stodoła" Tadeusza Myślińskiego
  • Duet gitarowy Tomasz Kaszubowski-Paweł Nawara
  • Amicus Dei

Media[edytuj | edytuj kod]

Obecnie[edytuj | edytuj kod]

  • Nowy Tygodnik Przasnyski
  • Kurier Przasnyski
  • Tygodnik Ostrołęcki (wydanie przasnyskie)
  • Przasnyska Gazeta Samorządu Miejskiego

Dawniej[edytuj | edytuj kod]

  • Głos Ziemi Przasnyskiej
  • Kukułka
  • Nasz Patron
  • Solidarność Przasnyska
  • Przasnyska Niezależna
  • Gazeta Przasnyska
  • Ziemia Przasnyska
  • Kurier Kupiecki – Przasnysz
  • Liber
  • Tygodnik Ilustrowany (1997-2001)
  • Informacje z Przasnyskiego Ratusza
  • Nasz Przasnysz
  • Idący... w Przyszłość. Miesięcznik Powiatu Przasnyskiego (wydawany w Chorzelach)
  • Radio Przasnysz

Sport i rekreacja[edytuj | edytuj kod]

Rzeka Węgierka
  • Ośrodek Sportu i Rekreacji, ul. Makowska 23 (stadion)
    • Hala sportowa, ul. Sadowa
  • Aeroklub Północnego Mazowsza, na terenie którego działa m.in. Klub Spadochronowy "Atmosfera"
  • Miejski Klub Sportowy (MKS Przasnysz) – klub piłki nożnej grający w lidze okręgowej w grupie Ciechanów-Ostrołęka, od sezonu 2008/2009 w nowej IV lidze (grupie północnej). Założony w 1923 roku. Honorowym Prezesem klubu jest Waldemar Trochimiuk, a prezesem zarządu klubu MKS Przasnysz jest Bogusław Postek. W klubie grał m.in. Grzegorz Wędzyński.
  • Ludowy Klub Sportowy "Grom"
  • Auto-Moto-Klub "Rzemieślnik"
  • Przasnyski Klub Kyokushin Karate
  • Przasnyska Grupa Airsoftowa SARS Przasnysz

Życie religijne[edytuj | edytuj kod]

Kościół i klasztor kapucynek w Przasnyszu
Klasztor kapucynek w Przasnyszu
Dom szarytek z domem opieki

Miasto posiada 3 parafie rzymskokatolickie, skupione wokół dekanatu przasnyskiego. W Przasnyszu są także 4 zgromadzenia zakonne tj. ojcowie pasjoniści, siostry klaryski kapucynki, Siostry Pasjonistki Św. Pawła od Krzyża oraz Siostry Miłosierdzia św. Wincentego á Paulo. W mieście działalność religijną prowadzi też Chrześcijański Zbór Świadków Jehowy posiadający Salę Królestwa[13].

Legenda o Przaśniku[edytuj | edytuj kod]

Legenda głosi, że książę Konrad mazowiecki, polując na zwierzynę, zabłądził w lesie i dotarł do Przaśnika, młynarza. Ten, nie wiedząc, kim jest nieznajomy, ugościł go u siebie. Następnego poranka, kiedy księcia znalazł jego orszak, Konrad w podzięce nadał Przaśnikowi liczne ziemie oraz osadę nazwał Przasnyszem[14].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Dane z 30 czerwca 2004[15]:

Opis Ogółem Kobiety Mężczyźni
jednostka osób  % osób  % osób  %
populacja 17 110 100 8862 51,8 8248 48,2
gęstość zaludnienia
(mieszk./km²)
680 352,2 327,8
Dane historyczne
Rok Ludność Zm., %
1910 10 500
1921 6340 –39,6%
1938 8000 26,2%
1997 17 552 119,4%
1998 17 556 0%
2006 17 823 1,5%
2007 16 993 –4,7%
2012 17 621 3,7%
2013 17 634 0,1%
1910,1921,1938[potrzebne źródło]
1997,2007 – dane GUSu[16]


Information icon.svg Osobny artykuł: Ludność Przasnysza.

Osiedla[edytuj | edytuj kod]

Władze miasta powołały 11 osiedli, będącymi jednostkami pomocniczymi gminy[potrzebne źródło]. Zarząd każdego osiedla jest wybierany na czteroletnią kadencję. Osiedla mieszkaniowe:

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Przasnysz nie posiada stacji kolejowej – najbliższa taka stacja znajduje się w Ciechanowie, jest ona obsługiwana przez PKP-Intercity oraz Koleje Mazowieckie. Miasto posiada za to wiele połączeń autobusowych, obsługiwanych przez przedsiębiorstwa PKS Przasnysz, PKS Ciechanów, PKS Ostrołęka, PKS Warszawa, PKS Olsztyn, PKS Mława, PKS Mrągowo oraz przewoźników prywatnych.

Przasnysz posiada bezpośrednie połączenia autobusowe z Warszawą, Ostrołęką, Ciechanowem, Olsztynem, Poznaniem, Płockiem, Mławą, Białymstokiem, Gdańskiem, Szczytnem, Mrągowem, Makowem Mazowieckim i in.

Lądowisko[edytuj | edytuj kod]

Ok. 3,5 km od centrum miasta, w Sierakowie znajduje się lądowisko Przasnysz-Sierakowo.

W 2013 przy ul. Sadowej oddano do użytku sanitarne lądowisko dla śmigłowców.

Osoby urodzone w Przasnyszu[edytuj | edytuj kod]

Ławeczka w parku przasnyskim upamiętniająca rzeźbiarza Edmunda Majkowskiego - honorowego obywatela miasta

Osoby związane z Przasnyszem[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Ludzie związani z Przasnyszem.

Przypisy

  1. Dane z Urzędu Miasta w Przasnyszu : Dane demograficzne (Stan w dniu 2 I 2013 r.). [dostęp 2.01.2013].
  2. Św. Stanisław Kostka został patronem Przasnysza
  3. Adolf Pawiński, Mazowsze, Warszawa 1895, s. 38.
  4. Urząd Miasta Przasnysz - Dane demograficzne
  5. Portal Regionalny i Samorządowy REGIOset (pol.). regioset.pl. [dostęp 2010-09-14].
  6. "...pochowano go w polu pod figurą bez wszelkiego obrządku kościelnego pod Przasnyszem. ..." Jędrzej Kitowicz, Pamiętniki, czyli Historia polska, rozdz. "O Sawie"
  7. Wiesław Leszek Ząbek, Z dziejów walk narodowowyzwoleńczych na Kurpiowszczyźnie (1794-1949), "Zeszyty Naukowe OTN", z. 9, 1995, s. 166.
  8. wyburzony w 1941 roku wyburzone. pl
  9. NID: Rejestr zabytków nieruchomych, województwo mazowieckie. [dostęp 26 września 2008].
  10. Stokrotka
  11. Biedronka (2), Zielony Market (4), Polomarket, Lidl, Stokrotka
  12. wiodące firmy
  13. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 5 czerwca 2014.
  14. Legenda o Przaśniku Miasto Przasnysz
  15. Baza Demograficzna – Tablice predefiniowane – Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast (pol.). GUS. [dostęp 2010-09-14].
  16. Bank Danych Regionalnych – Strona główna (pol.). GUS. [dostęp 2010-09-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]