Mariusz Czerkawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mariusz Czerkawski
Mariusz Czerkawski 2013.jpg

Mariusz Czerkawski (2013)
Pozycja napastnik (prawoskrzydłowy)
Uchwyt kija lewy
Przydomek Polish Prince (Polski Książę)[1], Marre, Mario[2]
Wzrost 183 cm
Masa 90 kg
Klub PLH
Polska GKS Tychy
SEL
Szwecja Djurgårdens IF
ALV
Szwecja Hammarby IF
SML
Finlandia Blues
NHL
Stany Zjednoczone Boston Bruins
Kanada Edmonton Oilers
Stany Zjednoczone New York Islanders
Kanada Montreal Canadiens
Kanada Toronto Maple Leafs
AHL
Stany Zjednoczone Hamilton Bulldogs
NLA
Szwajcaria Rapperswil-Jona Lakers
Numer 21
Narodowość  Polska
Urodzony 13 kwietnia 1972 w Radomsku
Draft NHL 5 runda, 106 numer, 1991
Boston Bruins
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Mariusz Czerkawski w Wikicytatach
Oficjalna strona internetowa

Mariusz Krzysztof Czerkawski (ur. 13 kwietnia 1972 w Radomsku) – były polski hokeista, reprezentant Polski, olimpijczyk z Albertville 1992, menedżer hokejowy i komentator sportowy.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Chronologia klubów[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Swoje pierwsze kroki na lodzie stawiał w GKS Tychy, a dobre występy w polskiej lidze i tytuł najlepszego gracza w sezonie 1990/91 nie umknęły uwadze działaczy Boston Bruins, którzy 22 lipca 1991 roku wybrali go w 5. rundzie draftu NHL jako 106. w kolejności.

Djurgårdens IF (1991/1992)[edytuj | edytuj kod]

Dziewiętnastoletni Mariusz Czerkawski zadebiutował w barwach Djurgårdens IF w rozgrywkach Elitserien 26 września 1991 w wyjazdowym spotkaniu 1. kolejki przeciwko Brynäs IF. W 12. minucie asystował przy golu Jensa Öhlinga na 2:0, a w 55. minucie przy bramce Orwara Stamberta dającej gościom zwycięstwo 4:3. W meczu 2. kolejki przeciwko Malmö IF (29 września) zdobył swojego pierwszego gola w Szwecji trafiając w 17. minucie na 1:0, jednak w tym meczu Djurgårdens zeszli z lodowiska pokonani. Choć po 22 początkowych meczach miał na swym koncie 12 punktów za 7 goli i 5 asyst, w drugiej części sezonu zanotował tylko jedną bramkę wyraźnie tracąc skuteczność.

W sumie rozegrał 39 meczów fazy zasadniczej (nie wystąpił tylko 26 stycznia 1992 przeciwko VIK Västerås), zdobywając 8 goli i asystując przy dalszych 5 (miał również 4 minuty kar). Trzykrotnie w sezonie kończył mecz z dorobkiem 2 punktów. Jego zespół zgromadził 43 punkty (16 zwycięstw, 11 remisów i 13 porażek) i zakwalifikował się do decydującej fazy rozgrywek, w której dotarł do finału, ale nie sprostał Malmö IF ulegając w pięciu meczach w stosunku 2:3.

Czerkawski w fazie play-off zagrał jedynie 3 razy nie notując żadnego punktu.

Hammarby IF (1992/1993)[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1992/1993 Czerkawski wypożyczony został do II-ligowego Hammarby IF, gdzie uzyskał status jednego z najskuteczniejszych zawodników w historii klubu. W 45 meczach zdobył 55 bramek oraz zaliczył 37 asyst, co dało mu 92 punkty w całym sezonie.

W pierwszej rundzie rozgrywek (18 meczów) zdobył 19 goli i zanotował 15 asyst, ale Hammarby zajęło dopiero 4. miejsce. Kolejną rundę, w której nie grały już dwie najsilniejsze ekipy, Hammarby wygrało bezdyskusyjnie (13 zwycięstw i jeden remis), a Polak w 14 meczach trafił do bramki rywali 20 razy dodając 15 asyst. W okresie od 17 do 28 lutego 1993 zdobył w 4 meczach 12 bramek (m. in. pięć w meczu Arvika - Hammarby zakończonym wynikiem 4:9), a cała drużyna - 36. W play-offach, których stawką był udział w finałowym turnieju o awans do szwedzkiej elity, Czerkawski w 7 meczach zdobył 13 punktów (9 goli i 4 asysty) notując przy tym hat-trick w wygranym 6:4 spotkaniu z AIK Ishockey, które dało Hammarby przepustkę do finału.

Decydujące zawody z udziałem czterech ekip Hammarby zaczęło od 2 zwycięstw, w których Polak strzelił 3 gole i miał 2 asysty. Potem przyszły jednak 4 porażki i drużyna Czerkawskiego (4 gole i asysta w tym okresie) nie awansowała do Elitserien.

Powrót do Djurgårdens (1993/1994)[edytuj | edytuj kod]

Po świetnym sezonie w Hammarby Mariusz Czerkawski powrócił do Sztokholmu i występów w najwyższej klasie rozgrywkowej Elitserien.

Boston Bruins i debiut w NHL (1993/1994)[edytuj | edytuj kod]

Czerkawski ostatni raz w szwedzkiej lidze wystąpił 1 kwietnia 1994 roku, gdy Djurgårdens IF przegrali drugi półfinałowy mecz z MODO Hockey 2:5 i odpadli z rozgrywek. Kilka dni później był już w USA gotowy do debiutu w NHL.

Swój pierwszy mecz sezonu NHL (1993/1994) rozegrał 9 kwietnia 1994 w Bostonie przeciwko Tampa Bay Lightning (porażka 0:3). Oddał 2 strzały na bramkę Wendella Younga, ale jego zespół stracił wszystkie 3 gole, gdy Czerkawski przebywał na lodowisku. Kolejne spotkanie, następnego dnia przeciwko Flyers w Filadelfii, było bardziej udane. Boston zwyciężył 4:3, a Polak zanotował swój pierwszy punkt asystując wspólnie z Adamem Oatesem przy golu Dona Sweeneya na 3:3. Mecz w Ottawie przeciwko Senators wygrany 8:0 przyniósł Czerkawskiemu - obchodzącemu w tym dniu 22. urodziny - pierwszego gola za oceanem. W 39. minucie trafił do bramki bronionej przez Craiga Billingtona podwyższając wynik na 4:0, a asystowali mu Oates i Dave Reid. W zamykającym sezon regularny występie przeciw Hartford Whalers (14 kwietnia w Bostonie, porażka 2:3) znów wpisał się na listę strzelców pokonując pod koniec meczu Seana Burke'a i był to jednocześnie jego pierwszy w NHL gol zdobyty w przewadze.

Epizod w Hamilton Bulldogs (2002/2003)[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2002/2003 Czerkawski nie znajdował uznania w oczach trenerów Montreal Canadiens i dwukrotnie odsyłany był do Hamilton Bulldogs, filialnej drużyny występującej w AHL, bezpośrednim zapleczu NHL.

W Buldogach zadebiutował 28 grudnia 2002 roku w meczu przeciwko St. John's Maple Leafs (wygrana na własnym lodowisku 4:1) strzelając gola i notując asystę. Pięć dni później w meczu z Binghamton Senators (wygrana w domu 5:2) zaliczył 4 asysty przebywając na lodzie także wtedy, gdy jego zespół zdobywał piątą bramkę. W okresie od 6 do 12 stycznia 2003 roku (4 mecze) trafił do bramki rywali pięciokrotnie dodając trzy asysty, za co uznany został najlepszym graczem tygodnia ligi AHL. Dobre występy spowodowały, że po rozegraniu 9 meczów oraz zanotowaniu 15 punktów (6 goli i 9 asyst), 16 stycznia powrócił do pierwszego składu Canadiens na mecz z Philadelphia Flyers.

Niespełniająca oczekiwań forma Czerkawskiego w NHL (3 gole i asysta w 18 meczach) jeszcze raz zmusiła sztab szkoleniowy (tym razem ostatecznie, nie zagrał już więcej w barwach Canadiens) do przesunięcia polskiego zawodnika do rezerw. Do składu Buldogów wrócił 28 lutego asystując przy jednym z goli w wygranym 4:2 meczu z Philadelphia Phantoms. Do końca sezonu regularnego wystąpił jeszcze w 10 meczach (w 6 ostatnich nie zagrał z powodu kontuzji łokcia) odnotowując 4 punkty za 2 gole i 2 asysty, a Hamilton ze 110 punktami okazali się najlepszą drużyną tej części rozgrywek.

Choć Hamilton Bulldogs dotarli do finału Pucharu Caldera (przegrali go 3:4 z Houston Aeros), Czerkawski wziął udział tylko w dwóch pierwszych rundach przeciwko Springfield Falcons (4 mecze, wygrana 3:1) oraz Manitoba Moose (2 mecze, wygrana 4:3). Polak punktował w dwóch pierwszych występach zaliczając w sumie jednego gola i 3 asysty. Zwłaszcza udał mu się drugi mecz z Falcons, w którym strzelił bramkę i zanotował 2 podania, w tym jedno przy zwycięskim golu na 7:6.

Sezon AHL zakończył z dorobkiem 20 punktów (8 goli i 12 asyst) w 20 występach.

Statystyki w sezonach zasadniczych NHL[edytuj | edytuj kod]

W ciągu 10 rozegranych sezonów w lidze NHL, reprezentował barwy 5 klubów w tych rozgrywkach (2 amerykańskie i 3 kanadyjskie). W sumie rozegrał w NHL 745 meczów, strzelił 215 bramek, zaś przy 220 asystował. Bilans ten uzupełniają 42 mecze w fazie play-off, a w nich 8 goli i 7 asyst.

Sezon Wiek Drużyna numer Mecze Gole Asysty Punkty kary w min.
1993-1994 21 Boston Bruins 19 4 2 1 3 0
1994-1995 22 Boston Bruins 19 47 12 14 26 31
1995-1996 23 Boston Bruins 19 33 5 6 11 10
jw. jw. Edmonton Oilers 10 37 12 17 29 8
1996-1997 24 Edmonton Oilers 21 76 26 21 47 16
1997-1998 25 New York Islanders 25 68 12 13 25 23
1998-1999 26 New York Islanders 25 78 21 17 38 14
1999-2000 27 New York Islanders 25 79 35 35 70 34
2000-2001 28 New York Islanders 21 82 30 32 62 48
2001-2002 29 New York Islanders 21 82 22 29 51 48
2002-2003 30 Montreal Canadiens 21 43 5 9 14 16
2003-2004 31 New York Islanders 21 81 25 24 49 16
2005-2006 33 Toronto Maple Leafs 21 19 4 1 5 6
2005-2006 33 Boston Bruins 29 16 4 1 5 4
Podsumowanie 745 215 220 435 274

Statystyki w play-off NHL[edytuj | edytuj kod]

Sezon Wiek Drużyna numer Mecze Gole Asysty Punkty kary w min.
1993-1994 21 Boston Bruins 19 13 3 3 6 4
1994-1995 22 Boston Bruins 19 5 1 0 1 0
1996-1997 24 Edmonton Oilers 21 12 2 1 3 10
2001-2002 29 New York Islanders 21 7 2 2 4 4
2003-2004 31 New York Islanders 21 5 0 1 1 0
Podsumowanie 42 8 7 15 18

Rekordy meczowe w NHL[edytuj | edytuj kod]

Mecz gwiazd NHL[edytuj | edytuj kod]

W wyniku dobrej gry w pierwszej połowie sezonu 1999/2000, Czerkawski został powołany przez władze NHL do historycznego, 50. meczu gwiazd NHL, który odbył się 6 lutego 2000 roku w Toronto. Wystąpił w drużynie "Świata" (World All-Stars), która w obecności 19 300 widzów pokonała "Amerykę Północną" (North America All-Stars) 9:4. Polski zawodnik, który oddał w meczu 5 strzałów na bramkę (więcej - 8 - miał tylko Rosjanin Pawieł Bure wybrany najlepszym graczem zawodów), asystował w 51. minucie (wspólnie z Czechem Radkiem Bonkiem) przy golu Słowaka Miroslava Šatana na 8-4.

Schyłek kariery[edytuj | edytuj kod]

Ostatnie dwa lata kariery spędził w szwajcarskiej drużynie Rapperswil-Jona Lakers, występującej w lidze National League A.

24 lipca 2008 roku pierwotnie ogłosił zakończenie kariery sportowej[4]. Jednakże swój ostatni oficjalny mecz rozegrał 25 stycznia 2009 w barwach GKS-u Tychy[5] - pojawił się wówczas na lodzie jednorazowo w meczu ze Stoczniowcem Gdańsk.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Na początku kariery Czerkawski występował w reprezentacji Polski juniorów. Został najlepszym strzelcem podczas Mistrzostw Europy Juniorów w 1990. Na Mistrzostwach Świata Juniorów Grupy B w 1991 był najlepszym strzelcem, najlepiej punktującym graczem oraz został wybrany Najbardziej Wartościowym Graczem zawodów.

Był wielokrotnym reprezentantem Polski. Wystąpił na zimowej Olimpiadzie w Albertville w 1992 roku oraz w pięciu Mistrzostwach Świata (1991 Jugosławia, 1992 Czechosłowacja, 1998 Słowenia, 2000 Polska, 2002 Szwecja). W meczach reprezentacyjnych rangi olimpijskiej oraz mistrzowskiej rozegrał w sumie 30 meczów, zdobywając w nich 13 goli. Łącznie w 42 meczach strzelił 24 bramki.

Nagrody indywidualne i drużynowe[edytuj | edytuj kod]

(Opracowane na podstawie strony oficjalnej Mariusza Czerkawskiego:[7])

Działalność po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

  • Po zakończeniu czynnej kariery zawodniczej pojawia się w stacjach TVP, TVP Sport i Polsat Sport jako ekspert i komentator meczów hokejowych.
  • Od 4 września 2008 pełnił funkcję doradcy Prezesa PZHL ds. Sportowych[8].
  • Był doradcą prezesa PZHL, Zdzisława Ingielewicza oraz konsultantem (menadżer, team leader) selekcjonera kadry Petera Ekrotha[9].
  • Po zakończeniu kariery hokejowej zaangażował się w sport golfowy. W przeciągu dwóch lat gry doszedł do handicapu 5. W 2010 wygrał turniej World Golfers Poland Championship 2010 w kategorii Celebrities. W 2011 otrzymał nagrodę Polishgolf Awards 2010 w kategorii "Improvement of the Year"[10].
  • W 2012 roku został prezesem Stowarzyszenia Sport7, mającym na celu "aktywizację dzieci i młodzieży do uprawiania sportu, w tym w szczególności sportów zimowych oraz promocja wśród najmłodszych adeptów aktywnego spędzania czasu".
  • W październiku 2012 roku powołany na funkcję team leadera reprezentacji Polski na turniej kwalifikacyjny do Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2014 w Soczi[11].
  • Od lutego 2013 roku pełni funkcję dyrektora sportowego klubu Olivia Gdańsk, wnioskującego o przyjęcie do rozgrywek KHL[12].

Udział w reklamach[edytuj | edytuj kod]

  • 2009: Ambasador marki "BodyHelp"[13][14]
  • 2012: Ambasador kampanii społecznej "Polak Wszech Czasów"[15][16]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia pozasportowe[edytuj | edytuj kod]

21 czerwca 2004 Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski nadał Czerkawskiemu Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla rozwoju hokeja na lodzie, za osiągnięcia w działalności społecznej[19].

23 stycznia 2009 na uroczystej sesji inaugurującej obchody 75-lecia nadania Tychom praw gminy miejskiej tytuł Honorowego Obywatela Miasta Tychy zostały wręczony Mariuszowi Czerkawskiemu za: osiągnięcia sportowe w kanadyjsko-amerykańskiej lidze hokejowej NHL, za promowanie Tychów w Polsce, Europie i na świecie, za promowanie wśród mieszkańców miasta sportu i zdrowego stylu życia.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był dwukrotnie żonaty. Pierwszą jego żoną była aktorka Izabella Scorupco (w 1996 był ślub cywilny, 1998 rozwód). Z tego małżeństwa ma córkę Julię (ur. 1997). Od 1 września 2007 jego żoną jest modelka Emilia Raszyńska (I wicemiss Polonia, 1999), ma z nią syna Iwo (ur. 2009).

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]