Międzygórze (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Międzygórze
Widok na Międzygórze
Widok na Międzygórze
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Bystrzyca Kłodzka
Wysokość 560-680 m n.p.m.
Liczba ludności (2006) 700
Strefa numeracyjna (+48) 74
Kod pocztowy 57-514
Tablice rejestracyjne DKL
Położenie na mapie Polski
Poland location map.svg
"Międzygórze"
Międzygórze
50°14′41″N 16°47′00″E / 50.24472, 16.78333Na mapach: 50°14′41″N 16°47′00″E / 50.24472, 16.78333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wodospad Wilczki

Międzygórze (niem. Wölfelsgrund) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Bystrzyca Kłodzka w Sudetach Wschodnich na wysokości 570-670 m n.p.m.; w dolinie u podnóża Śnieżnika. Około 700 mieszkańców. Dojazd z Bystrzycy Kłodzkiej lub Domaszkowa.

Osiedla założone w XVI wieku przez drwali i węglarzy. W wieku XIX rozwinęło się w popularną miejscowość klimatyczną z charakterystyczną drewnianą zabudową w stylu szwajcarskim.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Ośrodek turystyczno-wypoczynkowy, ok. 30 domów wczasowych i pensjonatów, 2 wyciągi narciarskie. Służy jako baza wypadowa dla pieszych wycieczek w Masyw Śnieżnika. Bazę noclegową i dla ruchu turystycznego stanowią schroniska PTTK "Na Śnieżniku" i "Na Iglicznej". Na górze Igliczna usytuowany jest kościół pątniczy pod wezwaniem Matki Boskiej Śnieżnej z 1781-1782, gdzie znajduje się figura Matki Boskiej Śnieżnej koronowana przez Jana Pawła II w 1983 r., w kościele znajduje się również ruchoma drewniana szopka. Miejscowość położona jest w obrębie Masywu Śnieżnika Sudetach Wschodnich, w głęboko wciętej w zbocze Śnieżnika dolinie potoku Wilczki oraz Bogoryi.

W przełomie Wilczki znajduje się wodospad wysokości 22 metrów. Przed powodzią w 1997 roku wodospad miał wysokość 27 metrów i formę kaskady. Był on wówczas pierwszym co do wysokości w Sudetach, na równi z Wodospadem Kamieńczyka w Karkonoszach.

Dawny niemiecki kurort, włączony do Polski w 1945 r. Po wysiedlonej po wojnie ludności niemieckiej pozostała duża ilość drewnianych i kamienno-drewnianych budynków w stylu tyrolskim. W okolicy lasy bukowe, wyżej świerkowe. Liczne skałki. Do jego największych zalet należy duża ilość szlaków turystycznych, oraz kilka znanych obiektów: wodospad Wilczki, kaplica Matki Boskiej Śnieżnej oraz zapora przeciwpowodziowa. W 1965 roku w Międzygórzu kręcono pierwszy odcinek serialu Czterej pancerni i pies[1].

Spis treści

[edytuj] Turystyka

Do najciekawszych szlaków turystycznych należą:

Godnym uwagi jest również rezerwat ścisły im. Stefana Żeromskiego obejmujący przełom rzeki Wilczki z wodospadem jego imienia. Na terenie rezerwatu rosną dorodne okazy świerka nasiennego, z których pozyskuje się nasiona dla hodowli sadzonek. Przełom Wilczki wraz z wodospadem stanowi miejsce częstych ćwiczeń jednostek specjalnych policji lub wojska. W centrum Międzygórza znajduje się fontanna, która w okresie zimowym, po zamarznięciu wody stanowi osobliwą i atrakcję turystyczną. Międzygórze stanowi również częste miejsce spotkań esperantystów z całego świata.

Charakterystyczna zabudowa Międzygórza to domy drewniane w stylu tyrolskim z przepięknymi rzeźbieniami, krużgankami, balkonikami i balustradami. Do ciekawszych obiektów w tym stylu należą domy wczasowe "Gigant" i "Gigant II" jak również budynek poczty, obecnie remontowany i przekształcany w luksusowy pensjonat, oraz zabytkowy, drewniany kościółek parafialny z 1740-1742.

[edytuj] Zabytki

W Międzygórzu i okolicach znajduje się kilka obiektów wpisanych do rejestru zabytków[2].

Przypisy

  1. http://www.stopklatka.pl/wydarzenia/wydarzenie.asp?wi=31241 Czterej pancerni i pies. Przewodnik po serialu i okolicach
  2. Rejestr zabytków nieruchomych, nry rej.: 680/WŁ z 8.12.1977, 222/698/WŁ z 14.12.1978, 223/1976 z 22.12.1971, 224/1019/WŁ z 14.05.1984, 649/WŁ z 30.12.1976, 1408/WŁ z 8.08.1994, 225/1280/WŁ z 18.11.1989.
  3. Adam Bałabuch, Stanisław Chomiak, Marek Korgul, Wiesław Mróz, Stanisław Szupieńko, Sławomir Wiśniewski: Schematyzm Diecezji Świdnickiej. Świdnica: Świdnicka Kuria Biskupia, 2005. ISBN 83-921533-0-8. 

[edytuj] Linki zewnętrzne

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach