Międzygórze (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Międzygórze
Kościół Krzyża Świętego w Międzygórzu
Kościół Krzyża Świętego w Międzygórzu
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Bystrzyca Kłodzka
Wysokość 560-680 m n.p.m.
Liczba ludności (2006) 700
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-514
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC 0851420
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Międzygórze
Międzygórze
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Międzygórze
Międzygórze
Ziemia 50°13′51″N 16°46′00″E/50,230833 16,766667Na mapach: 50°13′51″N 16°46′00″E/50,230833 16,766667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wodospad Wilczki
Dom Wczasowy Gigant

Międzygórze (niem. Wölfelsgrund, czes. Vlčí Důl) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Bystrzyca Kłodzka w Sudetach Wschodnich na wysokości 570-670 m n.p.m.; w dolinie u podnóża Śnieżnika. Około 700 mieszkańców. Dojazd z Bystrzycy Kłodzkiej lub Domaszkowa.

Osiedla założone w XVI wieku przez drwali i węglarzy. W wieku XIX rozwinęło się w popularną miejscowość klimatyczną z charakterystyczną drewnianą zabudową w stylu szwajcarskim.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Miejscowość położona jest w obrębie Masywu Śnieżnika Sudetach Wschodnich, w głęboko wciętej w zbocze Śnieżnika dolinie potoku Wilczki oraz Bogoryi. Ośrodek turystyczno-wypoczynkowy: ok. 30 domów wczasowych i pensjonatów, 2 wyciągi narciarskie. Służy jako baza wypadowa dla pieszych wycieczek w Masyw Śnieżnika. Bazę noclegową i dla ruchu turystycznego stanowią schroniska PTTK „Na Śnieżniku” i „Na Iglicznej”. Na górze Igliczna usytuowany jest kościół pątniczy pod wezwaniem Matki Boskiej Śnieżnej z 1781-1782, gdzie znajduje się figura Matki Boskiej Śnieżnej koronowana przez Jana Pawła II w 1983 r. W kościele tym znajduje się również ruchoma, drewniana szopka.

W przełomie Wilczki znajduje się wodospad wysokości 22 metrów. Przed powodzią w 1997 roku wodospad miał wysokość 27 metrów i formę kaskady. Był on wówczas pierwszym co do wysokości w Sudetach, na równi z Wodospadem Kamieńczyka w Karkonoszach.

Dawny niemiecki kurort, włączony do Polski w 1945 r. Po wysiedlonej po wojnie ludności niemieckiej pozostała duża liczba drewnianych i kamienno-drewnianych budynków w stylu tyrolskim. W okolicy lasy bukowe, wyżej świerkowe. Liczne skałki. Do największych zalet okolicy należy duża liczba szlaków turystycznyc oraz kilka znanych obiektów: wodospad Wilczki, kaplica Matki Boskiej Śnieżnej oraz zapora przeciwpowodziowa. W 1965 roku w Międzygórzu kręcono pierwszy odcinek serialu Czterej pancerni i pies[1].

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Do najciekawszych szlaków turystycznych należą:

Godnym uwagi jest również rezerwat ścisły im. Stefana Żeromskiego obejmujący przełom rzeki Wilczki z wodospadem jego imienia. Na terenie rezerwatu rosną dorodne okazy świerka nasiennego, z których pozyskuje się nasiona dla hodowli sadzonek. Przełom Wilczki wraz z wodospadem stanowi miejsce częstych ćwiczeń jednostek specjalnych policji lub wojska. W centrum Międzygórza znajduje się fontanna, która w okresie zimowym, po zamarznięciu wody, stanowi osobliwą atrakcję turystyczną. Międzygórze jest również częstym miejscem spotkań esperantystów z całego świata.

Charakterystyczna zabudowa Międzygórza to domy drewniane w stylu tyrolskim z pięknymi rzeźbieniami, krużgankami, balkonikami i balustradami. Do ciekawszych obiektów w tym stylu należą domy wczasowe "Gigant" i "Gigant II" jak również budynek poczty, obecnie remontowany i przekształcany w luksusowy pensjonat. Nawiązuje do nich zabytkowy, drewniany kościółek parafialny z lat 1740-1742.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

W Międzygórzu i okolicach znajduje się kilka obiektów wpisanych do rejestru zabytków[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. http://www.stopklatka.pl/wydarzenia/wydarzenie.asp?wi=31241 Czterej pancerni i pies. Przewodnik po serialu i okolicach
  2. Rejestr zabytków nieruchomych, nry rej.: 680/WŁ z 8.12.1977, 222/698/WŁ z 14.12.1978, 223/1976 z 22.12.1971, 224/1019/WŁ z 14.05.1984, 649/WŁ z 30.12.1976, 1408/WŁ z 8.08.1994, 225/1280/WŁ z 18.11.1989.
  3. Adam Bałabuch, Stanisław Chomiak, Marek Korgul, Wiesław Mróz, Stanisław Szupieńko, Sławomir Wiśniewski, Jan Zyzak: Schematyzm Diecezji Świdnickiej. Świdnica: Świdnicka Kuria Biskupia, 2005. ISBN 83-921533-0-8.