Mikołaj Kamieniecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mikołaj Kamieniecki.PNG
Herb Moskarzewskich-Pilawa

Mikołaj Kamieniecki herbu Pilawa (ur. 1460 w Zamku Kamieniec w Odrzykoniu koło Krosna – zm. 15 kwietnia 1515 w Krakowie) – hetman wielki koronny w latach 1503-1515, wojewoda krakowski od 1507 roku, wojewoda sandomierski od 1505 roku, kasztelan sandomierski od 1501 roku, starosta generalny krakowski w latach 1495-1515, starosta bełski od 1493 roku, starosta sanocki w latach 1493-1515[1].

Pochodzenie i ślub Mikołaja Kamienieckiego[edytuj | edytuj kod]

Był najstarszym synem kasztelana sanockiego Henryka Kamienieckiego i Katarzyny Pieniążkówny. Jego młodszym bratem był Marcin Kamieniecki. Ślub wziął 15 marca 1510 r. z Anną Tarnowską z Melsztyna h. Leliwa (1463-10 kwietnia 1521) – córką Spytka Tarnowskiego z Melsztyna i Katarzyny Giżyckiej.

Posiadłości Mikołaja Kamienieckiego[edytuj | edytuj kod]

Odziedziczył zamek Kamieniec oraz Odrzykoń, Węglówki, Kombornię, Wole Komborską, Jabłonicę, Malinówkę i wójtostwo szymbarskie. W 1512 roku założył wieś Komańczę (osadę Komanów) na prawie wołoskim.

Kariera na dworze królewskim[edytuj | edytuj kod]

W latach 1484-1515 przebywał na dworach królów Kazimierza Jagiellończyka, Jana Olbrachta i Zygmunta I Starego. Był kolejno: kasztelanem sandomierskim, sanockim (1493-1514), hetmanem małopolskim oraz pierwszym w historii wojska koronnego hetmanem wielkim koronnym. W 1505 mianowany został wojewodą sandomierskim, a w 1507 wojewodą krakowskim.

Udział w bitwach[edytuj | edytuj kod]

Uczestniczył w wielu wyprawach orężnych, m.in. w 1494 – brał udział w bitwie z Tatarami, a w 1506 wkroczył do Mołdawii i rozbił pod Czerniowcami oddział perkułaba Kopacza. W 1509 spustoszył część Hospodarstwa Mołdawskiego, 2 tygodnie bezskutecznie oblegał Jassy, a 4 października 1509 w drodze powrotnej ponownie zwyciężył wojska hospodara (znów dowodzone przez Kopacza) w bitwie pod Chocimiem[2]. 28 kwietnia 1512 wraz z Konstantym Ostrogskim (hetmanem wielkim litewskim) pokonał Tatarów w bitwie pod Łopusznem (zwanej bitwą pod Wiśniowcem) mając do dyspozycji 5000 kawalerii, wyciął w pień 24 tysiące Tatarów, odbijając przy tym kilkanaście tysięcy osób wziętych w jasyr.

Zmarł 15 kwietnia 1515 w Krakowie. Pochowany został w katedrze wawelskiej, zapewne w kaplicy św. Mikołaja.

Przypisy

  1. Urzędnicy województwa krakowskiego XVI-XVIII wieku. Spisy. Oprac. Stanisław Cynarski i Alicja Falniowska-Gradowska. Kórnik 1990, s. 230.
  2. Marek Plewczyński: Wojny i wojskowość polska w XVI wieku. T. I: Lata 1500-1548. Zabrze: Inforteditions, 2011, s. 152-156. ISBN 978-83-89943-64-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]