Półmetale
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
|---|---|---|---|---|
| B Bor |
C Węgiel |
N Azot |
O Tlen |
F Fluor |
| Al Glin |
Si Krzem |
P Fosfor |
S Siarka |
Cl Chlor |
| Ga Gal |
Ge German |
As Arsen |
Se Selen |
Br Brom |
| In Ind |
Sn Cyna |
Sb Antymon |
Te Tellur |
I Jod |
| Tl Tal |
Pb Ołów |
Bi Bizmut |
Po Polon |
At Astat |
Półmetale (metaloidy) – pierwiastki chemiczne, które mają własności pośrednie między metalami i niemetalami. Zalicza się do nich: antymon, arsen, astat, bor, german, krzem, tellur oraz czasami także selen, glin, polon i astat, w niektórych podręcznikach także węgiel mający najwyższą temperaturę topnienia z dotychczas poznanych pierwiastków i fosfor (tworzący odmianę czarną o właściwościach fizycznych przypominających metal).
Półmetale mają szereg fizycznych cech metali, jak połyskliwa powierzchnia w stanie stałym i wysokie temperatury topnienia. Chociaż mają one dużo gorsze przewodnictwo elektryczne i cieplne od typowych metali, to jednak wyższe od typowych niemetali, stąd też są stosowane w materiałach półprzewodnikowych.
Ich własności chemiczne są także pośrednie: z jednej strony wykazują szereg cech niemetali - tworzą np. dość silne kwasy nieorganiczne, a z drugiej strony posiadają szereg cech typowych metali - mają większą tendencje do tworzenia zasad niż kwasów i są zdolne do tworzenia związków kompleksowych o podobnym stopniu złożoności geometrycznej, jak w przypadku metali przejściowych.
Spis treści |
[edytuj] Polon i astat
Zaliczanie polonu i astatu do półmetali jest krytykowane jako błędne[1], gdyż polon wykazuje typowe właściwości metalu[1][2], a astat – niemetalu[1].
[edytuj] Zalecenia IUPAC
Według najnowszych zaleceń IUPAC pierwiastki należy dzielić na metale i niemetale. Nie wyróżnia się już półmetali[potrzebne źródło].
Do metali zalicza się następujące dotychczasowe półmetale:
Do niemetali zalicza się:
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Stephen J. Hawkes. Polonium and Astatine Are Not Semimetals. „J. Chem. Educ.”. 87 (8), s. 783, 2010. doi:10.1021/ed100308w.
- ↑ J.D. Lee: Zwięzła chemia nieorganiczna. Wyd. 1. Warszawa: PWN, 1997, s. 240. ISBN 83-01-12352-4.
|
|||||||||||
