Półmetale

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
13 14 15 16 17
B
Bor
C
Węgiel
N
Azot
O
Tlen
F
Fluor
Al
Glin
Si
Krzem
P
Fosfor
S
Siarka
Cl
Chlor
Ga
Gal
Ge
German
As
Arsen
Se
Selen
Br
Brom
In
Ind
Sn
Cyna
Sb
Antymon
Te
Tellur
I
Jod
Tl
Tal
Pb
Ołów
Bi
Bizmut
Po
Polon
At
Astat

Półmetale (metaloidy)pierwiastki chemiczne, które mają własności pośrednie między metalami i niemetalami. Zalicza się do nich: antymon, arsen, bor, german, krzem, tellur oraz czasami także selen, glin, polon i astat, w niektórych podręcznikach także węgiel, mający najwyższą temperaturę topnienia z dotychczas poznanych pierwiastków, oraz fosfor (tworzący odmianę czarną o właściwościach fizycznych przypominających metal).

Półmetale mają szereg fizycznych cech metali, jak połyskliwa powierzchnia w stanie stałym i wysokie temperatury topnienia. Chociaż mają one dużo gorsze przewodnictwo elektryczne i cieplne od typowych metali, to jednak wyższe od typowych niemetali, stąd też są stosowane w materiałach półprzewodnikowych.

Ich własności chemiczne są także pośrednie: z jednej strony wykazują szereg cech niemetali, np. tworzą dość silne kwasy nieorganiczne, a z drugiej – posiadają szereg cech typowych metali: mają większą tendencje do tworzenia zasad niż kwasów i są zdolne do tworzenia związków kompleksowych o podobnym stopniu złożoności geometrycznej, jak w przypadku metali przejściowych.

Półmetalami nazywa się też półprzewodniki z zerową przerwą energetyczną[1].

Polon i astat[edytuj | edytuj kod]

Zaliczanie polonu i astatu do półmetali jest krytykowane jako błędne[2], gdyż polon wykazuje typowe właściwości metalu[2][3], a astat – niemetalu[2].

Zalecenia IUPAC[edytuj | edytuj kod]

Według najnowszych zaleceń IUPAC pierwiastki należy dzielić na metale i niemetale. Nie wyróżnia się już półmetali[potrzebne źródło].

Do metali zalicza się następujące dotychczasowe półmetale:

Do niemetali zalicza się:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. K. Sierański, M. Kubisa, J. Szatkowski, J. Misiewicz "Półprzewodniki i struktury półprzewodnikowe", Wrocław 2002
  2. 2,0 2,1 2,2 Stephen J. Hawkes. Polonium and Astatine Are Not Semimetals. „J. Chem. Educ.”. 87 (8), s. 783, 2010. doi:10.1021/ed100308w. 
  3. J.D. Lee: Zwięzła chemia nieorganiczna. Wyd. 1. Warszawa: PWN, 1997, s. 240. ISBN 83-01-12352-4.