P-800 Oniks

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
P-800 Oniks
Yakhont.jpg
Dane podstawowe
Państwo Rosja
Producent NPO Maszinostrojenije
Rodzaj • ziemia-woda
• powietrze-woda
• woda-woda (w tym SLCM)
Przeznaczenie pocisk przeciwokrętowy
Historia
Używana w latach od 1999
Dane techniczne
Długość 8,9 m
Średnica 533 mm
Napęd dwustopniowy
• pierwszy stopień (booster):
  rakietowy, paliwo stałe
• drugi stopień:
  strumieniowy, paliwo ciekłe
Prędkość 2,5 Ma
Naprowadzanie radarowe, aktywno-pasywne
Masa 3.900 kg
Masa głowicy 200 kg
Zasięg • 120 km na niskim pułapie
• 300 km na wysokim pułapie
Użytkownicy
Rosja (4 Bastion-P), Indonezja (na zmodernizowanych fregatach typu Van Speijk, 50 pocisków), Wietnam (2 Bastion-P, 40 pocisków), Syria (2 Bastion-P, 72 pociski - dostawy od 2011)

P-800 Oniks (3M55, Jachont) (ros. П-800 Оникс, Яхонт, kod NATO: SS-N-26 Strobile) – rosyjski przeciwokrętowy odrzutowy ponaddźwiękowy pocisk manewrujący wystrzeliwany z wyrzutni lądowych, pokładu samolotu, okrętów nawodnych lub podwodnych. P-800 w zaopatrzonej w specjalną kapsułę wersji przeznaczonej dla okrętów podwodnych nosi oznaczenie P-800 Bolid. W eksportowej wersji nosi nazwę Jachont (rosyjskie określenie korundów np. szafir).

Pod koniec zimnej wojny w Związku Radzieckim rozpoczęto prace nad nowymi taktycznymi pociskami manewrującymi, przeznaczonymi do zwalczania celów nawodnych. W rezultacie tych prac powstał m.in. pocisk P-800 Oniks o charakterystyce lotu sea-skimming, wystrzeliwany z wyrzutni lądowych, powietrznych oraz morskich, w tym z pokładu zanurzonego okrętu podwodnego. Po wystrzeleniu, za pomocą specjalnej kapsuły w wersji dla okrętów podwodnych, P-800 porusza się z prędkością ponaddźwiękową od 2 do 2,5 Ma. Pocisk ten posiada stosunkowo niewielką głowicę o masie 200 kg, lecz jej efektywność zwiększa duża energia kinetyczna szybkiego pocisku. Pocisk ma dwuczłonowy system napędowy składającego się z rakietowego silnika startowego na paliwo stałe oraz marszowego silnika strumieniowego. Ten ostatni rozpoczyna pracę po zakończeniu pracy silnika rakietowego, pozwalając pociskowi utrzymać nadaną przez silnik startowy prędkość. Zasięg pocisku uzależniony jest od założonego pułapu lotu, wynosząc 120 km na niskim pułapie oraz do 300 km przy wysokim.

Pociski te przeznaczone są do zastąpienia starszych pocisków P-270 Moskit, prawdopodobnie także P-700 Granit. Rozwinięciem Onyksa jest rosyjsko-indyjski pocisk BrahMos.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]