Podpis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Podpis – językowy znak graficzny utrwalony w dokumencie własnoręcznie postawiony przez składającego, świadczenie wskazuje imię i nazwisko podpisującego, a jeżeli jego identyfikacji można dokonać w inny sposób (np. karta wzorów podpisów) – dopuszczalna jest forma skrócona.

Podpis umieszcza się pod tekstem oświadczenia woli. Wszystko to, co znajduje się poniżej podpisu nie jest objęte oświadczeniem.

Podpis może też pełnić rolę pieczęci.

Formy zastępcze podpisu[edytuj | edytuj kod]

Formy zastępcze podpisu – nie mają cech podpisu, nie są podpisem, ale wywołują skutki prawne przewidziane dla podpisu:

  • osoba niemogąca pisać, ale mogąca czytać może zamiast podpisu:
    • uczynić tuszowy odcisk własnego palca (obok tego odcisku osoba trzecia wypisze jej imię i nazwisko oraz się podpisze);
    • zamiast składającego oświadczenie może podpisać się inna osoba, z tym, że jej podpis musi być poświadczony przez: notariusza, wójta, starosty lub marszałka województwa z zaznaczeniem, że został złożony na życzenie osoby niemogącej pisać a mogącej czytać;
  • osoba niemogąca czytać – przy sporządzaniu oświadczenia woli w formie pisemnej może się posłużyć tylko aktem notarialnym;
  • osoby pełniące urzędy, posiadające natłok korespondencji i dokumentów do podpisania mogą używać faksymile.

Rodzaje podpisu[edytuj | edytuj kod]

Forma i rodzaj podpisu wskazywać mogą na charakter danej osoby. Pismo drobne oznacza opanowanie i małostkowość. Duże litery odczytuje się jako kreatywność i dużą siłę przebicia. Pismo zmienne może wynikać z braku panowania nad sobą. Pismo pochyłe w prawo oznacza, że dana osoba jest zaangażowana i ekstrawertyczna. Pismo proste oznacza dyscyplinę wewnętrzną i nutkę oficjalności, natomiast pismo pochyłe w lewą stronę oznacza introwersję[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Radwański Z., Prawo cywilne – część ogólna, Warszawa 2007.