Portal:Katolicyzm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Portal Katolicyzm logo.png

Kościół katolickichrześcijańska wspólnota wyznaniowa, kierowana przez biskupa Rzymu, uważanego drogą sukcesji apostolskiej za następcę Apostoła Piotra, oraz przez biskupów, pozostających z nim we wspólnocie. Kościół katolicki stanowi jedną z trzech głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.

Wiara katolicka oparta jest na zbawczym orędziu ewangelicznym Jezusa, Syna Bożego, którego wcielenie jest spełnieniem obietnicy Boga Ojca.

Zachowując wspólną wiarę w tę doktrynę, Kościół katolicki dopuszcza odrębność form liturgii i organizacji, jednocześnie czyniąc sobie równymi tradycję Kościoła łacińskiego i katolickich Kościołów wschodnich.

Portal ma na celu przybliżenie zagadnień związanych z jego tematyką oraz ułatwienie rozwoju Wikipedii w omawianym zakresie.

Portal nie jest nadzorowany przez żadne władze kościelne. Użycie nazwy Katolicyzm nie jest oparte na kan. 300 KPK, dlatego uwagi proszę kierować na stronę dyskusji portalu lub do jego opiekuna.

Wyróżnione artykuły

Tydzień w liturgii łacińskich diecezji polskich (2014)

Wiadomości

Przykład Trzech Króli powinien uczyć wiernych "podnosić wzrok ku gwiazdom i podążać za wielkimi pragnieniami serca"

WikiNews-Logo-en.svg

Zobacz więcej na Wikinews

Artykuł tygodnia

Meliton z Sardes (zm. ok. 180) – biskup Sardes koło Smyrny w zachodniej Anatolii, apologeta, ojciec Kościoła, święty prawosławny.

Meliton żył w II wieku n.e. Był biskupem Sardes w Lidii. Zaliczany do drugiego pokolenia pisarzy wczesnochrześcijańskich (tzw. apologetów). Uczeń uczniów apostoła Jana. W liście Polikratesa z Efezu, kierowanym do papieża Wiktora, Meliton zaliczany jest do wielkich gwiazd Azji, który całe życie był pełen Ducha Świętego”. Św. Hieronim cytuje za Tertulianem, że Meliton uważany był za proroka. Św. Hieronim przypisuje również Melitonowi ustanowienie kanonu ksiąg Starego Testamentu[a]. Meliton zmarł około 175-180 roku. Na temat jego życia zachowało się bardzo niewiele dokumentów.

Fragment Homilii paschalnej stanowi w Kościele łacińskim drugie czytanie godziny czytań na Wielki Czwartek[8], a także został wykorzystany przez zespół 2Tm2,3 w utworze Homilia Melitona z płyty 888.


Zobacz więcej...

Teologia moralna / Liturgika

Duchowny w albie i stule, przewiązanych założonym cingulum

Cingulum – pas lub gruby sznur z frędzlami na obu końcach, używany przez duchownych i usługujących w kościołach chrześcijańskich, jako element stroju liturgicznego. Służy do przewiązania w pasie alby lub habitu. Użycie cingulum nie jest obowiązkowe, gdy alba jest tak uszyta, że przylega do ciała bez tego paska.

Nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa cingulum, oznaczającego pas żołnierski lub pas urzędniczy.

Dawniej cingulum było szerokim pasem zdobionym haftem.

Pas symbolizuje moc i łaskę Bożą, w którą odziani są chrześcijanie stający do służby Bożej. Wraz z początkiem używania w roli cingulum sznurka pojawiła się symbolika wstrzemięźliwości i panowania nad pożądliwościami cielesnymi. Sznur jest także znakiem pracy w służbie Bożej i posłuszeństwa.

Cingulum najczęściej jest w kolorze białym, jednak coraz częściej spotyka się inne jego kolory. W Kościele rzymskokatolickim coraz popularniejszą praktyką jest także stosowanie przez różnych usługujących, zwłaszcza lektorów, cingulum w kolorze zależnym od koloru liturgicznego danej celebracji, w czasach dawniejszych takie praktyki w odniesieniu do posługujących i duchowieństwa były szeroko rozpowszechnione.

Zobacz więcej...

Dogmatyka

Chrzest)

Sakrament (łac. sacramentum) – w chrześcijaństwie obrzęd religijny rozumiany jako widzialny znak lub sposób przekazania łaski Bożej, ustanowiony, zgodnie z wiarą, przez Chrystusa.

W III w. łacińskie przekłady biblijne tłumaczyły słowo mystērion zamiennie, bądź jako mysterium bądź jako sacramentum. Tertulian (150-240 r.), prawdopodobnie chcąc uniknąć skojarzeń z misteriami pogańskimi, używał jedynie słowa sacramentum. Jego zakorzenienie w kulturze cesarstwa rzymskiego sprawiło, że uznawał natomiast analogię pomiędzy chrztem a składaniem przysięgi – po łacinie nazywanej sacramentum – przez legionistów, którzy całym życiem wiązali się z armią cesarską. Ponieważ cesarzowi przypisywano cechy boskie, służba w szeregach jego armii była traktowana jako coś świętego[9].

Według definicji Katechizmu Kościoła katolickiego sakrament to taki widzialny znak lub obrzęd, który przynosi łaskę w sposób skuteczny, ze względu na moc w nim zawartą. Natomiast przyjęcie tej łaski zależy od wiary i dyspozycji przyjmującego:

Quote-alpha.png
Sakramenty są skutecznymi znakami łaski, ustanowionymi przez Chrystusa i powierzonymi Kościołowi. Przez te znaki jest nam udzielane życie Boże. Obrzędy widzialne, w których celebruje się sakramenty, oznaczają i urzeczywistniają łaski właściwe każdemu sakramentowi. Przynoszą one owoc w tych, którzy je przyjmują z odpowiednią dyspozycją (KKK 1131).

Sakramenty święte przeznaczone są dla żywych i dla wierzących.

Zobacz więcej...

Zalążek miesiąca

Nakarm stuba

Powołanie - w chrześcijaństwie przez powołanie rozumie się najczęściej wezwanie człowieka przez Boga do określonego sposobu życia.

Zobacz więcej...

Do sprawdzenia i rozwinięcia

Papież

Franciszek
Franciscus PP.
Jorge Mario Bergoglio


Franciszek
Herb papieski
dewiza: Miserando atque eligendo
Umiłowawszy wybrał
data wyboru: 13 marca 2013
data urodzenia: 17 grudnia 1936 w Buenos Aires, Argentyna

Biskup tygodnia

Herb Agostino Cacciavillan

Agostino Cacciavillan (ur. 14 sierpnia 1926 w Novale di Valdagno), włoski duchowny katolicki, dyplomata watykański, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.

17 stycznia 1976 został mianowany pronuncjuszem w Kenii i delegatem apostolskim na Seszelach; otrzymał arcybiskupią stolicę tytularną Amiternum, a sakry biskupiej udzielił mu 28 lutego 1976 sekretarz stanu, kardynał Jean Villot. W latach 1976-1981 arcybiskup Cacciavillan jednocześnie pozostawał stałym obserwatorem przy instytucjach Narodów Zjednoczonych ds. środowiska naturalnego w Kenii. W maju 1981 został pronuncjuszem w Indiach, a w kwietniu 1985 pierwszym w historii pronuncjuszem w Nepalu. Od 13 czerwca 1990 pełnił misję pronuncjusza w USA oraz stałego obserwatora przy Organizacji Państw Amerykańskich i Światowym Stowarzyszeniu Prawników.

W listopadzie 1998 powrócił do pracy w Watykanie. W latach 1998-2002 pełnił funkcję prezydenta Administracji Dóbr Stolicy Apostolskiej. W lutym 2001 Jan Paweł II mianował go kardynałem, z diakonią Ss. Angeli Custodi a Citta Giardino. Jeszcze przed nominacją kardynalską brał udział w II sesji specjalnej Światowego Synodu Biskupów poświęconej Kościołowi europejskiemu, zorganizowanej w Watykanie w październiku 1999.

Zaproponuj artykuł

Ilustracja tygodnia

Biblia

Hebron (2013)

Hebron (arab. الخليل, Al-Halil) – palestyńskie miasto położone na południu Zachodniego Brzegu. Położone ok. 35 km na południe od Jerozolimy. Czwarte co do wielkości miasto Autonomii Palestyńskiej.

W pieczarze zwanej Makpela znajdują się groby Patriarchów i według tradycji szczątki Abrahama. Jest to miejsce pielgrzymek dla muzułmanów, chrześcijan i żydów. Na terenie Hebronu znajduje się również dąb, pod którym według tradycji znajdował się namiot Abrahama. Teren ten wykupił w 1866 Rosyjski Kościół Prawosławny i zlokalizował w sąsiedztwie drzewa monaster Trójcy Świętej i Świętych Praojców[10]. Hebron jest otoczony murem, wysokim na niemal dwanaście metrów, wzniesionym przez Heroda Wielkiego.

W mieście żyje około 150 tysięcy Palestyńczyków oraz około 500 osadników żydowskich, z nielegalnymi w świetle prawa międzynarodowego osiedlami w centrum miasta. Według danych szacunkowych na rok 2009 liczy ogółem 229 258 mieszkańców[11].

Zaproponuj artykuł

Zmiany

Tu możesz śledzić ostatnie zmiany w wybranych kategoriach:

Chrześcijaństwo - Katolicyzm

Do zrobienia


Projekty tematyczne

Open bible 01 01.svg
Ichthus.svg
Herb sac.svg
ReligijneSymbole.png
Accessories-dictionary.svg
Projekt Biblia Projekt Chrześcijaństwo Projekt Pallotyni Projekt Religioznawstwo Biblioteka teologiczna

Portale tematyczne

Köln-Tora-und-Innenansicht-Synagoge-Glockengasse-040.JPG
SaintIcon.PNG
Flag of the Vatican City.svg
StAnthony.jpg
Herb sac.svg
Guido Reni 003.jpg
Biblia Święci Watykan Zakony Pallotyni Boże Narodzenie
ChristianitySymbolWhite.PNG
OrthodoxCross.svg
Lutherrose.svg
Small Mitre.svg
Chrześcijaństwo Prawosławie Protestantyzm Anglikanizm

Przypisy

  1. Papież: Potrzebny jest "święty spryt". Interia.pl, 2014-01-06. [dostęp 2014-01-06].
  2. Irak: Boże Narodzenie świętem państwowym. Radio Watykańskie, 2013-12-23. [dostęp 2013-12-24].
  3. 450-lecie zakończenia Soboru Trydenckiego: papieskie przypomnienie „hermeneutyki ciągłości”. Radio Watykańskie, 2013-11-30. [dostęp 2013-12-01].
  4. Prezydent w Betlejem: Polska przekaże 50 tys. dolarów na renowację bazyliki. WPolityce.pl, 2013-11-06. [dostęp 2013-11-16].
  5. Warszawa: uroczystości pogrzebowe Tadeusza Mazowieckiego. Radio Watykańskie, 2013-11-03. [dostęp 2013-11-04].
  6. Papież do rodzin: Jezus zna wasze trudy i chce, by wasza radość była pełna, zaufajcie Mu. Radio Watykańskie, 2013-10-26. [dostęp 2013-10-28].
  7. Polska: obchody Światowego Dnia Misyjnego. Radio Watykańskie, 2013-10-20. [dostęp 2013-10-21].
  8. II czytanie: Homilia paschalna Melitona z Sardes, biskupa (pol.). Internetowa Liturgia Godzin. [dostęp 2012-01-23].
  9. L. G. Walsh OP: The Sacraments of Initiation. s. 22.
  10. P. Paszkiewicz, W służbie Imperium Rosyjskiego 1721-1917. Funkcje i treści ideowe rosyjskiej architektury sakralnej na zachodnich rubieżach Cesarstwa i poza jego granicami, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 1999, s. 209, ISBN 83-85938-13-3.
  11. World Gazetter: Hebron. [dostęp 30 września 2009].

Uwagi

  1. Lista ksiąg Melitona jest najstarszym katalogiem kanonicznych ksiąg Starego Testamentu napisanym przez chrześcijańskiego autora. Meliton nie wymienia w niej Księgi Nehemiasza i Estery