Świętosław Suronja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świętosław Suronja
król Chorwacji
król Chorwacji
Okres panowania od 997
do 1000
Poprzednik Stefan Držislav
Następca Gojsław
Dane biograficzne
Dynastia Trpimirowicze
Data urodzenia ?
Data śmierci po 1026
Ojciec Stefan Držislav
Matka nieznana z imienia
Żona nieznana z imienia
Dzieci Stefan

Świętosław Suronja (zm. po 1026 roku[1]) – król Chorwacji w latach 997–1000 z dynastii Trpimirowiczów. Syn Stefana Držislava, brat Krzesimira i Gojsława.

Panowanie[edytuj]

Świętosław objął tron jako najstarszy syn Stefana Držislava w 997 roku. Początek jego panowania był burzliwy, gdyż momencie objęcia tronu terytorium Królestwa Chorwacji ograniczało się do Dalmacji i Hercegowiny, a w obliczu rosnącej w siłę Wenecji położenie Chorwacji stało się niezwykle trudne. Na dodatek bracia Świętosława rozpoczęli rozmowy z władcą państwa bułgarskiego, które miały doprowadzić do zbrojnej interwencji Bułgarii na tereny Królestwa Chorwacji i ostatecznie do obalenia dotychczasowego chorwackiego króla[2]. Rozgorzała wojna domowa pomiędzy siłami wiernymi królowi oraz buntownikami pod wodzą Gojsława i Krzesimira[1]. Car Bułgarii Samuel Komitopul, niechętny wobec sojuszu bizantyńsko-chorwackiego, przystał na propozycję braci Świętosława i w 998 roku zaatakował Królestwo Chorwacji. Wojska bułgarskie w szybkim czasie zajęły większą część państwa Świętosława.

Kolejny cios przyszedł ze strony miast dalmackich niezadowolonych z poczynań Świętosława, który wysłał swoje oddziały w celu łupienia miast w Dalmacji. Jesienią 999 roku wysłano poselstwo do doży Piotra II Orseolo proszące o pomoc. Będąc świadomym niestabilnej sytuacji w regionie, Świętosław posłał swego syna Stefana jako zakładnika na dwór wenecki[2]. Nadzieje Świętosława na uspokojenie nastrojów w Dalmacji było iluzoryczne, gdyż w 1000 roku doża wenecki przystał na prośbę dalmackich miast i rozpoczął tam kampanię wojenną. W szybkim czasie podbił większość jej terytoriów[3].

W tym samym roku Świętosław został ostatecznie pokonany przez swych braci i abdykował[4].

Wygnanie[edytuj]

W 1000 roku po abdykacji Świętosław udał się na wygnanie do Wenecji. W 1026 roku uciekł ze swym synem Stefanem do Węgier[1]. Władzę w Chorwacji przejęli zwycięzcy Gojsław i Krzesimir, którzy współrządzili Chorwacją. W wyniku wyniszczającej wojny domowej Chorwacja była osłabiona, a konflikty z Wenecją pomimo abdykacji Świętosłąwa trwały nadal[5]. Nieznana jest data śmierci króla Świętosława, zatem należy przyjąć, iż zmarł po 1026 roku na wygnaniu[1].

Przydomek[edytuj]

Świętosław miał przydomek „Suronja”[6], co miało nawiązywać do jego wyglądu i charakteru, gdyż dosłowne tłumaczenie przydomku brzmi ciemny (w odniesieniu do karnacji), bądź chłodny (w odniesieniu do charakteru). Niektórzy historycy twierdzą, iż przydomek ten należał tak naprawdę do jego brata i jednocześnie jednego z królów chorwackich, Krzesimira III[3].

Przypisy

  1. a b c d I. Voje, Nemirni Balkan, Ljubljana, 1994, s. 57-58 (sl.)
  2. a b N. Klaić, Povijest Hrvata u srednjem vijeku, Zagreb, 1990, s. 92 (chor.)
  3. a b F. Šišić, Povijest Hrvata u vrijeme narodnih vladara, Zagrzeb, 1990, s. 474-475 ​ISBN 86-401-0080-2​ (chor.)
  4. I. Goldstein, Hrvaška zgodovina, Ljubljana, 2008, s. 39 (sl.)
  5. A. Babić, Zgodovina narodov Jugoslavije, Ljubljana, 1953, s. 190 (sl.)
  6. Oryginalna pisownia imienia i przydomku władcy w języku chorwackim brzmi Svetoslav Suronja.