(50000) Quaoar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(50000) Quaoar
Ilustracja
Zdjęcie Quaoara wraz z jego księżycem
wykonane przez Kosmiczny Teleskop Hubble’a
Odkrywca

Chad Trujillo,
Mike Brown[1]

Data odkrycia

4 czerwca 2002[1]

Numer kolejny

50000

Oznaczenie tymczasowe

2002 LM60

Charakterystyka orbity (2022-08-09)
Przynależność
obiektu

TNO[1], cubewano[2]

Półoś wielka

43,47[1] au

Mimośród

0,0410[1]

Peryhelium

41,69[1] au

Aphelium

45,25[1] au

Okres obiegu
wokół Słońca

286,6[1] lat

Inklinacja

7,99[1]°

Charakterystyka fizyczna
Średnica

ok. 1070[2] km
890 ± 70[3] km

Masa

1,4±0,21 × 1021[4][a] kg

Średnia gęstość

2,2 ± 0,4[4][a] g/cm3

Okres obrotu

ok. 8,84[1][4] h

Albedo

0,127 ± 0,010[4][a]

Jasność absolutna

ok. 2,43[1]m

Satelity naturalne

1 – Weywot[4]

(50000) Quaoar – duża planetoida transneptunowa z Pasa Kuipera, obiekt typu cubewano[2].

Odkrycie i nazwa[edytuj | edytuj kod]

Został odkryty 4 czerwca 2002 w Obserwatorium Palomar przez Michaela Browna i Chada Trujillo[1] przy pomocy Teleskopu Samuela Oschina. Otrzymał najpierw oznaczenie prowizoryczne 2002 LM60.

Nazwa pochodzi z kultury Indian ze szczepu Tongva i oznacza pradawne bóstwo stwórcze[1].

Orbita[edytuj | edytuj kod]

Orbity Quaoara (niebieska) i Plutona (czerwona)
Orbity Quaoara (niebieska) i Plutona (czerwona)

Orbita Quaoara nachylona jest do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 8,0°. Na jeden obieg wokół Słońca potrzebuje ok. 287 lat, krążąc w średniej odległości 43,5 j.a. od niego. Średnia prędkość orbitalna wynosi ok. 4,5 km/s.[potrzebny przypis]

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

Quaoar ma średnicę szacowaną na ok. 1070 km[2]. Jego albedo wynosi ok. 0,13, a jasność absolutna to ok. 2,5m. Średnia temperatura na jego powierzchni sięga ok. 43 K.[potrzebny przypis]

Artystyczne wyobrażenie Quaoara

Na powierzchni Quaoara stwierdzono za pomocą badań spektroskopowych obecność lodu wodnego. Planetoida ma czerwonawą powierzchnię. Quaoar jest wystarczająco duży, by w przeszłości posiadać atmosferę. Jego wulkany wyrzucają na powierzchnię lodowe błoto, które zamarza[potrzebny przypis]. Jest jednak zbyt mały, by na stałe zatrzymać substancje lotne, jak metan, tlenek węgla czy azot. W kilka miliardów lat utracił atmosferę, z której pozostały jedynie resztki metanu. Pod wpływem promieniowania kosmicznego metan przekształcił się w długie łańcuchy węglowodorów o czerwonym zabarwieniu[potrzebny przypis], co nadało powierzchni czerwonawego zabarwienia.

Księżyc planetoidy[edytuj | edytuj kod]

Quaoar ma jeden znany księżycWeywot. O jego odkryciu doniesiono w lutym 2007 roku. Prowizorycznie został oznaczony jako S/2007 (50000) 1, nazwę otrzymał w 2009 roku[4]. Jego średnica wynosi ok. 81 ± 11 km. Obiega on Quaoara w odległości ok. 13 800 km w czasie ok. 12,26 dni[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Dotyczy całego układu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m (50000) Quaoar w bazie Jet Propulsion Laboratory (ang.)
  2. a b c d Wm. Robert Johnston: List of Known Trans-Neptunian Objects (ang.). Johnston’s Archive, 2022-01-02. [dostęp 2022-06-29].
  3. Distant EKOs, „The Kuiper Belt Electronic Newsletter”, 69, czerwiec 2010, s. 11.
  4. a b c d e f g Wm. Robert Johnston: (50000) Quaoar and Weywot (ang.). Johnston’s Archive, 2014-09-21. [dostęp 2020-12-21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]