(50000) Quaoar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(50000) Quaoar
Ilustracja
Zdjęcie Quaoara wraz z jego księżycem
wykonane przez Kosmiczny Teleskop Hubble’a
Odkrywca Chad Trujillo,
Mike Brown[1]
Data odkrycia 4 czerwca 2002[1]
Numer kolejny 50000
Oznaczenie tymczasowe 2002 LM60
Charakterystyka orbity (2019-04-27)
Przynależność
obiektu
TNO[1], cubewano[2]
Półoś wielka 43,69[1] au
Mimośród 0,0396[1]
Peryhelium 41,96[1] au
Aphelium 45,42[1] au
Okres obiegu
wokół Słońca
288,8[1] lat
Średnia prędkość ok. 4,5 km/s
Inklinacja 7,99[1]°
Charakterystyka fizyczna
Średnica ok. 1070[2] km
890 ± 70[3] km
Masa 1,4±0,21 × 1021[4][a] kg
Średnia gęstość 2,2 ± 0,4[4][a] g/cm3
Okres obrotu ok. 8,84[1][4] h
Albedo 0,127 ± 0,010[4][a]
Jasność absolutna ok. 2,4[1]m
Satelity naturalne 1 – Weywot[4]

(50000) Quaoar – duża planetoida transneptunowa z pasa Kuipera, obiekt typu cubewano[2].

Odkrycie[edytuj | edytuj kod]

Został odkryty 4 czerwca 2002 w Obserwatorium Palomar przez Michaela Browna i Chada Trujillo[1] przy pomocy Teleskopu Samuela-Oschina. Otrzymał najpierw oznaczenie prowizoryczne 2002 LM60.

Nazwa pochodzi z kultury Indian ze szczepu Tongva i oznacza pradawne bóstwo stwórcze[1].

Orbita[edytuj | edytuj kod]

Orbity Quaoara (niebieska) i Plutona (czerwona)
Orbity Quaoara (niebieska) i Plutona (czerwona)

Orbita Quaoara nachylona jest do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 8,0°. Na jeden obieg wokół Słońca potrzebuje ok. 289 lat, krążąc w średniej odległości 43,7 j.a. od niego. Średnia prędkość orbitalna wynosi ok. 4,5 km/s.

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

Quaoar ma średnicę szacowaną na ok. 1070 km[2]. Jego albedo wynosi ok. 0,19, a jasność absolutna to ok. 2,4m. Średnia temperatura na jego powierzchni sięga ok. 43 K.[potrzebny przypis]

Artystyczne wyobrażenie Quaoara

Na powierzchni Quaoara stwierdzono za pomocą badań spektroskopowych obecność lodu wodnego. Planetoida ma czerwonawą powierzchnię. Quaoar jest wystarczająco duży, by w przeszłości posiadać atmosferę. Jego wulkany wyrzucają na powierzchnię lodowe błoto, które zamarza[potrzebny przypis]. Jest jednak zbyt mały, by na stałe zatrzymać substancje lotne, jak metan, tlenek węgla czy azot. W kilka miliardów lat utracił atmosferę, z której pozostały jedynie resztki metanu. Pod wpływem promieniowania kosmicznego metan przekształcił się w długie łańcuchy węglowodorów o czerwonym zabarwieniu[potrzebny przypis], co nadało powierzchni czerwonawego zabarwienia.

Księżyc planetoidy[edytuj | edytuj kod]

Quaoar ma jeden znany księżycWeywot. O jego odkryciu doniesiono w lutym 2007 roku. Prowizorycznie został oznaczony jako S/2007 (50000) 1, nazwę otrzymał w 2009 roku[4]. Jego średnica wynosi ok. 81 ± 11 km. Obiega on Quaoara w odległości ok. 13 800 km w czasie ok. 12,26 dni[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Dotyczy całego układu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m JPL Small-Body Database Browser: 50000 Quaoar (2002 LM60) (ang.). 2019-05-11 last obs. used. [dostęp 2019-07-14].
  2. a b c d Wm. Robert Johnston: List of Known Trans-Neptunian Objects (ang.). Johnston’s Archive, 2019-05-25. [dostęp 2019-07-14].
  3. Distant EKOs, „The Kuiper Belt Electronic Newsletter”, 69, czerwiec 2010, s. 11.
  4. a b c d e f g Wm. Robert Johnston: (50000) Quaoar and Weywot (ang.). Johnston’s Archive, 2014-08-21. [dostęp 2019-07-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


 
(49999) 2000 AW14
(50000) Quaoar  
(50001) 2000 AK15