10 Pułk Artylerii Lekkiej (PSZ)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 10 Pułku Artylerii Lekkiej PSZ w ZSRR. Zobacz też: 10 Pułk Artylerii Lekkiej – inne pułki artylerii lekkiej z numerem 10.
10 Pułk Artylerii Lekkiej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1942
Tradycje
Kontynuacja 3 Karpacki pal
Dowódcy
Pierwszy ppłk Leon Bukojemski-Nałęcz
Organizacja
Dyslokacja Ługowaja
Rodzaj wojsk Artyleria
Podległość 10 Dywizja Piechoty

10 Pułk Artylerii Lekkiej (10 pal) – oddział artylerii lekkiej Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR i na Bliskim Wschodzie.

W ZSRR[edytuj | edytuj kod]

19 stycznia 1942 w Ługowaja zorganizowane zastały zawiązki oddziałów 10 Dywizji Piechoty[1]. 13 stycznia do miejscowości Ługowaja, w obwodzie dżambulskim (Kazachska Socjalistyczna Republika Radziecka), gdzie miała być formowana 10 DP wyjechał zawiązek 10 Pułku Artylerii Lekkiej liczący 12 oficerów i 35 podoficerów[2]. 21 stycznia 1942 zorganizowano odprawę w nowym miejscu postoju. Dzień ten uznano za datę powstania pułku. Pierwszy rozkaz 10 pal wydany został 29 stycznia i zawierał obsadę kadrową pułku. Rozpoczęło się szkolenie nowo przybyłych żołnierzy. Ponieważ pułk nie otrzymał uzbrojenia, zajęcia ograniczały się do musztry pieszej. 25 marca pułk opuścił Ługowaja i 31 marca zaokrętował się w Krasnowodsku na statek „Agamali Ogły”.

Na Bliskim Wschodzie[edytuj | edytuj kod]

1 kwietnia pułk przypłynął do portu Pahlevi w Iranie. Wraz z pułkiem przybyło do Iranu 130 osób cywilnych, głównie rodziny żołnierzy.

13 kwietnia pułk zmienia miejsce postoju i przez terytorium Iraku udaje się do Palestyny. 27 kwietnia pułk przybywa do Gedery w Palestynie i po krótkim odpoczynku przeniesiony zostaje do obozu Bush-shit, pozostając w nim do 8 maja. Ponowna zmiana miejsca postoju na Quastina związana była z reorganizacją pułku. 6 maja 1942 10 pal przemianowany został na 3 Karpacki Pułk Artylerii Lekkiej[3].

Obsada etatowa[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku:

ppłk Leon Bukojemski-Nałęcz[1]
ppłk Stefan Świnarski[3]
  • dowódca I dyonu – mjr Alfred Milewski[2]
  • dowódca II dyonu – kpt. Jerzy Janisiewicz (jednocześnie pełnił funkcję kwatermistrza)[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Szczurowski 2001 ↓, s. 206.
  2. a b c Dunin-Wilczyński 1993 ↓, s. 61.
  3. a b Szczurowski 2001 ↓, s. 279.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]