Adam Romer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adam Romer
Ilustracja
Narodowość  Polska
Rodzice Adam, Elżbieta
Krewni i powinowaci Maria, Karol, Rodryg (rodzeństwo)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Adam hr. Feliks Maria Romer (ur. 5 stycznia 1892 w Nowym Jiczynie, zm. 14 sierpnia 1965) – polski oficer, publicysta, polityk.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 5 stycznia 1892[1]. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Był synem Adama (1856–1938, wieloletniego starosty powiatowego na Morawach) i Elżbiety z domu Vetter von der Lilie(niem.) (1859–1936[2]). Jego rodzeństwem byli Maria, Karol (1885-1938, także dyplomata) i Rodryg (ur. 1903, ziemianin, porucznik kawalerii Wojska Polskiego[3]).

Studiował na Uniwersytecie Wiedeńskim i Warszawskim. Podczas I wojny światowej służył w armii austriackiej. Został wzięty do niewoli rosyjskiej, a w obozie bołchowskim stanął na czele Polskiej Organizacji Wojskowej. Pracował w komisji jeńców Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego oraz w radzie polskiego Zjednoczenia Międzypartyjnego w Rosji.

Po powrocie do ojczyzny został przyjęty do Wojska Polskiego. Służył na placówkach w Belgii i w Finlandii, uczestniczył w rokowaniach z Litwinami. W Wojsku Polskim został awansowany do stopnia rotmistrza zawodowego kawalerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[4]. W 1923 jako oficer nadetatowy 5 Pułku Ułanów z Ostrołęki był przydzielony do służby w Oddziale II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego[5]. Następnie zweryfikowany jako rotmistrz rezerwy kawalerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i w 1924 jako były oficer zawodowy był rezerwowym 5 Pułku Ułanów[6]. W 1934 jako rotmistrz rezerwy kawalerii był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer po ukończeniu 40. roku życia i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III[7].

Do 1924 był referentem biura prasowego Prezydium Rady Ministrów. Publikował na łamach czasopism polskich: „Polska Zbrojna”, „Czas”, „Słowo”, „Dziennik Poznański”, „Dzień Polski”, „Ilustrowany Kurier Codzienny”, „Prąd”, „Drogi Polskie”, „Przegląd Powszechny” oraz w prasie zagranicznej. Od 1926 był działaczem Stronnictwa Prawicy Narodowej. W latach 1939–1944 był dyrektorem Biura Prezydium Rady Ministrów przy rządach Władysława Sikorskiego i Stanisława Mikołajczyka.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Rocznik Oficerski 1934 podał datę urodzenia 5 stycznia 1891.
  2. Ś. p. Elżbieta Romerowa. „Kurier Warszawski”, s. 5, Nr 320 z 21 listopada 1936. 
  3. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 270, 933.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 680.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 9, 609.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 551, 620.
  7. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 118, 817.

Bibliografia[edytuj]