Stanisław Stroński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Stroński
Stanisław Stroński1.jpg
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1882
Nisko
Data i miejsce śmierci 20 października 1955
Londyn
Poseł na Sejm Krajowy Galicji X kadencji
Okres od 5 grudnia 1913
do 14 marca 1914
Poseł na Sejm RP I kadencji
Okres od 1 grudnia 1922
do 27 listopada 1927
Przynależność polityczna Stronnictwo Chrześcijańsko-Narodowe
Poseł na Sejm RP II kadencji
Okres od 27 marca 1928
do 30 sierpnia 1930
Przynależność polityczna Związek Ludowo-Narodowy
Poseł na Sejm RP III kadencji
Okres od 9 grudnia 1930
do 10 lipca 1935
Przynależność polityczna Stronnictwo Narodowe
Wiceprezes Rady Ministrów RP na uchodźstwie
Okres od 30 września 1939
do 26 grudnia 1939
Przynależność polityczna Stronnictwo Narodowe
Minister bez teki RP na uchodźstwie
Okres od 30 września 1939
do 18 lipca 1940
Przynależność polityczna Stronnictwo Narodowe
Minister informacji RP na uchodźstwie
Okres od 20 lipca 1940
do 14 lipca 1943
Przynależność polityczna Stronnictwo Narodowe
Następca Stanisław Kot

Stanisław Stroński (ur. 18 sierpnia 1882 w Nisku, zm. 20 października 1955 w Londynie) – polski filolog-romanista, publicysta i polityk związany z ruchem narodowym.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego zainteresowania naukowe koncentrowały się wokół literatury prowansalskiej, a zwłaszcza wokół trubadurów. W tej dziedzinie jest uważany za jednego z najważniejszych uczonych XX wieku, a jego prace są do tej pory cytowane we współczesnej, polskiej i zagranicznej, literaturze przedmiotu.[2]

Stroński był też autorem wielu tekstów historycznych i publicystycznych. Jest twórcą sformułowania Cud nad Wisłą[3], powstałego przez analogię do Cudu nad Marną. Endecja rozpowszechniała ten tytuł, aby zminimalizować rolę Piłsudskiego w zwycięstwie nad bolszewikami w 1920, do czasu kiedy wyszło na jaw, że gen. Tadeusz Rozwadowski miał poważny udział w opracowaniu planu bitwy, która zapoczątkowała klęskę armii sowieckiej.

Autor artykułu prasowego „Usunąć tą zawadę”, który stał się zaczątkiem kampanii nienawiści przeciwko pierwszemu prezydentowi RP Gabrielowi Narutowiczowi, zakończonej jego zamordowaniem. Po tym fakcie Stroński opublikował w „Rzeczpospolitej” artykuł „Ciszej nad tą trumną…”.

Stanisław Stroński w 1939 w rozmowie z Adamem Pragierem stwierdził, że to co robił w 1922 roku, uznać należy za najcięższy błąd jego życia[4].


 

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Konstanty Srokowski, N.K.N. Zarys historii Naczelnego Komitetu Narodowego, Kraków 1923, s. 146.
  2. S. Stroński, Le Troubadour Elias de Barjols, Toulouse, Privat, 1906; S. Stroński, Le Troubadour Folquet de Marseille, Cracovie, Académie des Sciences-Éditions du Fonds Osławski 1910; S. Stroński, La Légende amoureuse de Bertran de Born, Paris, Champion, 1914.
  3. Sławomir Z. Frątczak. Cud nad Wisłą. „Tygodnik Katolicko-Narodowy Głos”. Nr 32-33, 2005. 
  4. Adam Pragier, Ciszej nad tą trumną!, Wiadomości 14 (1410), 8 kwietnia 1973, Londyn