Bogdan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy imienia. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Bogdan, Bogudan, Bogodan, Bohdan, Bodan – męskie imię pochodzenia słowiańskiego.

Budowa oraz znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Imię Bogdan jest przykładem staropolskiego, złożonego, osobowego imienia dwuczłonowego, które jest reliktem imion pogańskich używanych we wczesnym średniowieczu przez Słowian[1]. Wywodzi się od wyrazów Bóg i dan (czyli dany), tak więc imię to można objaśnić jako "dany przez Boga". Witold Taszycki zaliczył je do grupy najstarszych polskich imion osobowych[2].

Pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Jest to jedno z nielicznych imion w językach słowiańskich z elementem -dan, stąd niektórzy badacze przypuszczają, że zostało ono przyjęte przez Słowian od irańskich Scytów, gdzie istniało imię Bagadata mające to samo znaczenie. Także inne imiona słowiańskie ze składnikami Bogu- lub Bogo- (np. Bogumił czy Bogusław) mogą być słowiańskim naśladownictwem irańskich imion używanych w czasach od VI do IV wieku p.n.e., takich jak Bagafarna ("mający sławę od Boga").

Imię Bogdan może też być uznane za słowiański odpowiednik greckiego imienia Teodor oraz łacińskiego Deusdedit mających to samo znaczenie.

W językach ruskich począwszy od XIV wieku zaczęła się pojawiać postać Bohdan ze względu na wschodniosłowiańskie przejście głoski g w h, która stała się po jakimś czasie formą dominującą także na ziemiach polskich. Rodzima forma imienia Bogdan zaczęła być popularna począwszy od XIX wieku, od tego czasu jest zdecydowanie częściej wybierana.

Żeńskim odpowiednikiem tego imienia jest Bogdana.

Bogdan, Bohdan imieniny obchodzi: 6 lutego, 19 marca, 14 lipca, 17 lipca, 10 sierpnia, 31 sierpnia, 2 września, 9 października, 8 listopada i 10 grudnia.

Podobne imiona: Bogdał, Bogdaj, Bogdasz, Bogodar, Boguchwał, Bogumił, Bogumysław, Bogurad, Bogusąd, Bogusław, Bogwiedz.

Znane osoby noszące imię Bogdan[edytuj | edytuj kod]

Znane osoby noszące imię Bohdan[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zenon Klemensiewicz: Gramatyka historyczna języka polskiego. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981. ISBN 83-01-00995-0.
  • Witold Taszycki: Najdawniejsze polskie imiona osobowe. Kraków: 1926.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]