Bohdan Korzeniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bohdan Korzeniewski
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1905
Siedlce Polska
Data i miejsce śmierci 5 września 1992
Warszawa Polska
profesor nauk o sztukach pięknych
Specjalność: historia teatru
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1946 – historia teatru
Uniwersytet Warszawski
Profesura 1958
Dyrektor naczelny i artystyczny
Teatr Teatr Narodowy
Okres zatrudn. 1952-1954
Dziekan Wydziału Reżyserii
Uczelnia PWST w Warszawie
Okres spraw. 1956–1979
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy

Bohdan Korzeniewski (ur. 12 kwietnia 1905 w Siedlcach, zm. 5 września 1992 w Warszawie) – polski reżyser, krytyk i historyk teatru, tłumacz, pisarz i pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Siedlcach. W latach 1932-1938 z przerwami pracował w Bibliotece Narodowej. Od 1934 roku wykładał historię teatru w PIST, co kontynuował na tajnych kompletach w czasie okupacji hitlerowskiej. Wraz z Leonem Schillerem był współzałożycielem podziemnej Tajnej Rady Teatralnej. Więziony w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau, skąd został jako jeden z nielicznych zwolniony dzięki zabiegom międzynarodowym. Powstanie warszawskie spędził w Warszawie, głównie w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie był zatrudniony. Za zgodą władz niemieckich w styczniu 1945 r. ratował dobytek BUW.

Po wojnie działał w komisji weryfikującej aktorów, grających w dozwolonych przez okupanta, a potępianych przez władze podziemne jawnych spektaklach z lekkim repertuarem. Przypomniał to w felietonie opublikowanym w maju 2004 roku w „Tygodniku PowszechnymCzesław Miłosz, zowiąc to tropieniem czarownic.

Od 1946 roku był profesorem PWST, wieloletnim dziekanem Wydziału Reżyserii. Łączył tę prace z funkcjami dyrektora i kierownika artystycznego wielu teatrów, m.in. Narodowego i Polskiego w Warszawie. W latach 1948-1980, głównie w teatrach warszawskich i krakowskich, wyreżyserował samodzielnie i we współpracy, dokonał inscenizacji, adaptacji lub opracowań, a także opiekował się łącznie 67. wystawieniami sztuk teatralnych. Były to głównie dramaty klasyczne, z których wydobywał i ukazywał we współczesnym sobie kontekście wartości intelektualne, racjonalizm, satyrę i szyderstwo. Do dziś za jedną z najgłośniejszych jego prac uważany jest debiut reżyserski z 1948 roku – wystawienie sztuki Szkoła żon Moliera. We wspomnieniach aktorów, np. Andrzeja Łapickiego, jawił się jako człowiek, który zawsze dbał o staranną, poprawną polszczyznę, piękno myśli i formę wypowiedzi.

W roku 1956 razem z Andrzejem Bohdziewiczem wyreżyserował pierwszą powojenną ekranizację Zemsty Fredry. Wystawił też trzy sztuki w Teatrze Telewizji. Tłumaczył dzieła literatury rosyjskiej i francuskiej, m.in. Moliera.

Od roku 1956 współredaktor - ze Zbigniewem Raszewskim - Pamiętnika Teatralnego. W latach 1955-1970 pełnił funkcje prezesa Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego, a od 1970 roku – prezesa honorowego.

Zmarł w Warszawie, pochowano go na Cmentarzu Komunalnym w Piasecznie.

Dorobek twórczy[edytuj | edytuj kod]

  • literacki

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bohdan Korzeniewski, Małgorzata Szejnert, Sława i infamia. Rozmowa z Bohdanem Korzeniewskim, Kraków: Wydawnictwo literackie, 1992, ISBN 83-08-02330-4, OCLC 749595429.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]