Leopold Mandić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy kanonizowanego kapucyna. Zobacz też: inne postaci noszące to imię.
Święty
Leopold Mandić
prezbiter
Sveti Leopold Bogdan Mandic Rijeka.jpg
Data urodzenia 12 maja 1866
Herceg Novi
Data śmierci 30 lipca 1942
Padwa
Czczony przez rzymskokatolicki
Data beatyfikacji 2 maja 1976
przez papieża Pawła VI
Data kanonizacji 16 października 1983
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 12 maja
Kościół św. Leopolda Mandicia w Hercegu Novim

Leopold Mandić, Apostoł sakramentu pojednania, Bogdan Leopold Mandić (ur. 12 maja 1866 w Hercegu Novim, zm. 30 lipca 1942 w Padwie) – chorwacki zakonnik, święty Kościoła katolickiego, kapucyn, spowiednik.

Życiorys[edytuj]

Był ostatnim z dwanaściorga dzieci w ubogiej chorwackiej rodzinie Piotra i Karoliny z domu Zarević. Do zakonu kapucynów wstąpił 2 maja 1884 roku w Bassano del Grappa po ukończeniu niższego seminarium w Udine. W zakonie przyjął imię Leopold. Śluby wieczyste złożył w 1888 roku, a święcenia kapłańskie przyjął 20 września 1890 w bazylice Santa Maria della Salute (w Wenecji). Ze względu na jego wzrost (1,35 m) przełożeni odradzali mu posługę jako kaznodzieja i powierzyli mu jako teren misyjny konfesjonał. Sakramentu pokuty udzielał od ośmiu do dwunastu godzin dziennie służąc prostym ludziom, intelektualistom, arystokratom, profesorom, studentom, kapłanom i zakonnikom[1]. Od 1906 roku na stałe przebywał w Padwie w klasztorze Świętego Krzyża. W czasie I wojny światowej przez rok przebywał w więzieniu za odmowę zrzeczenia się swojej przynależności narodowej[2]. W czasie II wojny światowej, 15 maja 1944 r. w wyniku bombardowania, padewski klasztor został całkowicie zniszczony[1]. Ocalała jedynie cela, pełniąca funkcję konfesjonału o. Leopolda[1].

Prócz działalności misyjnej prowadził też działalność opiekuńczą i pozostawił po sobie trwały ślad w postaci sierocińców. Apostolat świętego mnicha wyróżniała szczególna miłość do Eucharystii i Matki Bożej. Podejmował działania na rzecz zjednoczenia chrześcijan.

Przez całe życie zmagał się ze słabościami i chorobami. Do śmierci w wieku 76 lat doprowadziła św. Leopolda choroba nowotworowa.

Beatyfikacja i kanonizacja[edytuj]

Beatyfikacja spowiednika nastąpiła 34 lata po jego śmierci, 2 maja 1976 i dokonał jej papież Paweł VI, a Jan Paweł II upowszechnił kult świętego Leopolda na cały Kościół w siedem lat później (16 października 1983).

Wystawienie szczątków[edytuj]

W 2016 jego szczątki i św. Ojca Pio zostały przywiezione w szklanych trumnach z procesją do Watykanu[3].

Dzień obchodów[edytuj]

Wspomnienie liturgiczne do kanonizacji przypadało w dies natalis, później w dzienną pamiątkę urodzin[4].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b c o. Peregryn Malinowski OFMCap.: Św. Leopold Mandic - Apostoł Pojednania. kapucyni.pl, 31 sierpnia 2009. [dostęp 2014-02-12].
  2. św. LEOPOLD MANDIĆ. Rzymskokatolicka Parafia pod wezwaniem św. Zygmunta 05-507 Słomczyn. [dostęp 2016-02-08].
  3. Watykan.Wystawiono szczątki św. Ojca Pio i św. Leopolda Mandicia. [dostęp 2016-02-06].
  4. Domenico Agasso: San Leopoldo Mandic (wł.). 2001-02-01. [dostęp 2013-01-01].

Bibliografia[edytuj]

Źródła internetowe[edytuj]