Borysów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Borysów (miasto))
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne znaczenia.
Borysów
Барысаў
ilustracja
Herb Flaga
herb Borysowa Flaga
Państwo  Białoruś
Obwód miński
Powierzchnia 45,97 km²
Populacja (2010)
• liczba ludności

147 100[1]
Nr kierunkowy +375 1777
Kod pocztowy 222120
Położenie na mapie obwodu mińskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu mińskiego
Borysów
Borysów
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Borysów
Borysów
Ziemia54°14′N 28°30′E/54,233333 28,500000
Strona internetowa
Portal Portal Białoruś

Borysów (biał. Барысаў, Barysau; ros. Борисов, Borisow) – miasto na Białorusi, w obwodzie mińskim, nad rzeką Berezyną, siedziba administracyjna rejonu borysowskiego. W 2010 liczba mieszkańców wynosiła 147,1 tys.

Dane ogólne[edytuj | edytuj kod]

Miasto jest ważnym ośrodkiem przemysłowym i kulturalnym. W mieście istnieje przemysł drzewny, elektrotechniczny (BATE – właściciel klubu piłki nożnej BATE Borysów), mechaniczny (Borisowskij Zawod Agregatow – producent turbosprężarek, sprężarek, pomp), chemiczny (tworzywa sztuczne, wyroby gumowe, farmaceutyki), szklarski (fabryka szkła kryształowego), wytwórnia pianin „Białoruś” oraz port rzeczny.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki, panowanie Litwy i Rzeczypospolitej[edytuj | edytuj kod]

Herb Borysowa z 1792

Borysów wzmiankowany był w 1102. Od 1228 położony w księstwie kijowskim, a do końca XIII wieku należał do Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1500 roku podczas wojny z Moskwą na zamku w Borysowie rezydował książę Aleksander Jagiellończyk. W czasie kolejnej wojny z Moskwą, w 1514 roku król Polski Zygmunt I Stary przeprowadził w Borysowie przegląd wojsk przygotowywanych na wyprawę na Moskwę.

W 1563 król Zygmunt II August nadał miejscowości prawo miejskie magdeburskie. Od 1563 starostwo. Na wyspie rzeki Berezyny znajdował się zamek obronny. W 1642 roku starosta borysowski Adam Kazanowski ufundował przy ul. Mińskiej drewniany kościół katolicki. W czasie IV wojny z Moskwą w 1655 roku zajęty przez wojska moskiewskie i w 1660 roku nieskutecznie przez dwa miesiące był oblegany przez hetmana Stefana Czarnieckiego. Po podpisaniu rozejmu Borysów wrócił do Rzeczypospolitej. W końcu XVII wieku znajdował się w nim otoczony wałami ziemnymi z dworem wojewody połockiego i podgrodziem, drewniany kościół pw. NMP. Powstała też cerkiew Zmartwychwstania Chrystusa z klasztorem[2]. U schyłku I Rzeczypospolitej w Borysowie stacjonowały 2 Pułk Przedniej Straży Buławy Wielkiej Litewskiej i 4 Pułk Litewski Przedniej Straży.

Pod zaborami i XX wiek[edytuj | edytuj kod]

Wskutek II rozbioru Polski w 1793 włączony do Imperium Rosyjskiego. W 1806 roku ksiądz proboszcz Onufry Gzowski rozpoczął budowę kościoła, który ukończony został w 1823 roku. W 1812 Borysów był miejscem przeprawy wojsk Napoleona przez Berezynę, podobnie jak podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1919.

 Osobny artykuł: Bitwa pod Borysowem.

Pod koniec XIX wieku w mieście były tylko 3 murowane budynki i 3 brukowane ulice. W 1909 roku, w czasie wyborów samorządowych, do rady miejskiej zostało wybranych 10 Rosjan, 1 Żyd, 5 przedstawicieli innych narodowości i ani jednego Polaka[3].

Po I wojnie światowej w latach 1919-1920 pod kontrolą Polski, przynależał administracyjnie do okręgu mińskiego Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich, po czym znalazł się we władaniu bolszewików.

W 1991 miasto znalazło się w granicach niepodległej Białorusi.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Wybrane zabytki:
Pozostałości zamku

Sport[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: BATE Borysów.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dariusz Tarasiuk: Między nadzieją a niepokojem. Działalność społeczno-kulturalna i polityczna Polaków na wschodniej Białorusi w latach 1905–1918. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 211. ISBN 978-83-227-2629-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]