Borysów (miasto)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Borysów
Барысаў
Ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Białoruś
Obwód Flag of Minsk Voblast.svg miński
Powierzchnia 45,97 km²
Populacja (2010)
• liczba ludności

147 100[1]
Nr kierunkowy +375 1777
Kod pocztowy 222120
Położenie na mapie obwodu mińskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu mińskiego
Borysów
Borysów
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Borysów
Borysów
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Borysów
Borysów
Ziemia 54°14′N 28°30′E/54,233333 28,500000
Strona internetowa
Portal Portal Białoruś
Kościół katolicki w Borysowie

Borysów (biał. Барысаў (Barysau); ros Борисов (Borisow)) – miasto na Białorusi położone nad rzeką Berezyną. Centrum administracyjne rejonu borysowskiego. W 2010 liczba mieszkańców wynosiła 147,1 tys.

Dane ogólne[edytuj]

Miasto jest ważnym ośrodkiem przemysłowym i kulturalnym. W mieście istnieje przemysł drzewny, elektrotechniczny (BATE – właściciel klubu piłki nożnej BATE Borysów), mechaniczny (Borisowskij Zawod Agregatow – producent turbosprężarek, sprężarek, pomp), chemiczny (tworzywa sztuczne, wyroby gumowe, farmaceutyki), szklarski (fabryka szkła kryształowego), wytwórnia pianin „Białoruś” oraz port rzeczny.

Historia[edytuj]

Borysów wzmiankowany był w 1102. Od 1228 położony w księstwie kijowskim, a do końca XIII wieku należał do Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1500 roku podczas wojny z Moskwą na zamku w Borysowie rezydował książę Aleksander Jagiellończyk. W czasie wojny z Moskwą, w 1514 roku król Polski Zygmunt I Stary przeprowadził w Borysowie przegląd wojsk przygotowywanych na wyprawę na Moskwę. Od 1563 starostwo. Na wyspie rzeki Berezyny znajdował się zamek obronny. W 1642 roku starosta borysowski Adam Kazanowski ufundował przy ul. Mińskiej drewniany kościół katolicki. W czasie IV wojny z Moskwą w 1655 roku zajęty przez wojska moskiewskie i w 1660 roku nieskutecznie przez dwa miesiące był oblegany przez hetmana Stefana Czarnieckiego. Po podpisaniu rozejmu Borysów wrócił do Rzeczypospolitej. W końcu XVII wieku znajdował się w nim otoczony wałami ziemnymi z dworem wojewody połockiego i podgrodziem, drewniany kościół pw. NMP. Powstała też cerkiew Zmartwychwstania Chrystusa z klasztorem[2]. W 1793 włączony do Imperium Rosyjskiego. W 1806 roku ksiądz proboszcz Onufry Gzowski rozpoczął budowę kościoła, który ukończony został w 1823 roku. W 1812 Borysów był miejscem przeprawy wojsk Napoleona przez Berezynę, podobnie jak podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1919. Pod koniec XIX wieku w mieście były tylko 3 murowane budynki i 3 brukowane ulice.

W 1909 roku, w czasie wyborów samorządowych, do rady miejskiej zostało wybranych 10 Rosjan, 1 Żyd, 5 przedstawicieli innych narodowości i ani jednego Polaka[3].

W 1991 miasto znalazło się w granicach niepodległej Białorusi.

Zabytki[edytuj]

  • Kościół katolicki pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny z lat 1806–1823. W 1836 roku zburzono fasadę z kolumnadą i w jej miejscu zbudowano wieżę.
  • Cmentarz Kalwaria
  • kaplica katolicka na Kalwarii z XVIII w. (zburzona)
  • kapliczka na cmentarzu katolickim z XIX w.
  • Hale targowe z 1908 r.
  • Synagoga Wielka z 1912 r.
  • sobór Zmartwychwstania Pańskiego w stylu bizantyńsko-rosyjskim
  • Fortyfikacje ziemne z 1812 roku
  • Schrony bojowe z lat 1941-1944
  • Cerkiew św. Andrzeja

Sport[edytuj]

 Osobny artykuł: BATE Borysów.

Miasta partnerskie[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Dariusz Tarasiuk: Między nadzieją a niepokojem. Działalność społeczno-kulturalna i polityczna Polaków na wschodniej Białorusi w latach 1905–1918. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 211. ISBN 978-83-227-2629-7.

Linki zewnętrzne[edytuj]