Chłopaki nie płaczą (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chłopaki nie płaczą
Gatunek komedia sensacyjna
Rok produkcji 1999
Data premiery 25 lutego 2000
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 100 minut
Reżyseria Olaf Lubaszenko
Scenariusz Mikołaj Korzyński
Główne role Maciej Stuhr
Cezary Pazura
Michał Milowicz
Mirosław Zbrojewicz
Bohdan Łazuka
Muzyka Liroy
Szymon Wysocki
Zdjęcia Martin Strba
Scenografia Arkadiusz Kośmider
Kostiumy Dorota Roqueplo
Montaż Wanda Zeman
Produkcja Dorota Ostrowska-Orlińska
Wytwórnia Studio Filmowe Perspektywa
Canal+ Polska
Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie
Best Film
Dystrybucja Best Film

Chłopaki nie płaczą – polska komedia kryminalna z 1999 roku w reżyserii Olafa Lubaszenki, wyprodukowana przez Janusza Morgensterna na podstawie scenariusza Mikołaja Korzyńskiego. Bohaterem filmu jest młody skrzypek Jakub Brenner (Maciej Stuhr), który przypadkowo staje się świadkiem porachunków gangsterskich, po czym musi uciekać przed parą gangsterów (Cezary Pazura, Mirosław Zbrojewicz) pragnących pozbyć się świadka. Film odniósł sukces komercyjny, zbierając w kinach widownię liczącą ponad pół miliona widzów. Uznawany jest także za pastisz nurtu w polskiej kinematografii, zwanego kinem bandyckim.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Głównym bohaterem filmu jest ambitny młody skrzypek Jakub Brenner (Maciej Stuhr). Mimo problemów na uczelni i porzucenia przez dziewczynę Weronikę (Magdalena Mazur) usiłuje pomóc swojemu nieśmiałemu przyjacielowi, Oskarowi (Wojciech Klata). Zamówione do „pomocy” dziewczyny do towarzystwa: Lili zwana Samantą (Anna Mucha) i Cycofon (Monika Ambroziak), a właściwie ich opiekun Czesiek (Mariusz Czajka), mają jednak dość wysokie wymagania finansowe, co sprowadza na Kubę i Oskara niemałe kłopoty.

Także kolejny bohater filmu, początkujący gangster Bolec (Michał Milowicz), ma pełno kłopotów. W jego przypadku sprowadzają się one do konfliktu między własną wizją spokojnego życia a wymaganiami ojca, rządzącego półświatkiem Szefa (Bohdan Łazuka), który pragnie mieć w synu godnego następcę.

Wreszcie para gangsterów z Wybrzeża: Fred (Cezary Pazura) i Andrzej Grucha (Mirosław Zbrojewicz), którzy planują wspólny interes z Szefem – zaproszeni do klubu Bolca doprowadzają do strzelaniny, w której zostają ranne trzy osoby (Grucha, Bolec i Czesiek). Przypadkowym uczestnikiem zostaje Kuba. Kiedy ginie teczka, w której było bardzo dużo pieniędzy, wszyscy myślą, że teczka została ukradziona przez Kubę, choć ten w rzeczywistości jej nie ukradł.

Kuba zostaje wywieziony przez Freda i Gruchę do Brzózek Starych, gdzie są poniemieckie bunkry. Kiedy Kuba pracuje przy kopaniu własnego grobu, dochodzi do konfliktu pomiędzy Fredem i Gruchą o sweter, który Grucha dostał od swojej dziewczyny, Cycofona. Skutkuje to tym, że Fred otrzymuje dwie kule i pada martwy. Tymczasem Kuba wezwał Laskę (Tomasz Bajer) i jego dwóch kumpli, Bąbla (Julian Karewicz) i Serfera (Marcin Kołodyński), na pomoc, a w drodze ich Volvo musi holować radiowóz, ponieważ policjanci z drogówki wypili alkohol i nie mogą prowadzić. Po jakimś czasie kumpel Laski, po wypaleniu skręta z marihuany, zauważa jadący za nimi radiowóz. Próbuje przed nim uciec, ale jest to niemożliwe ze względu na linkę holowniczą. W końcu, kiedy Bąbel zbyt mocno dodaje gazu, lina holująca zrywa się – policyjny Polonez, zerwany z holu, spada z wysokiej skarpy – i dociera wprost na miejsce zabójstwa Freda.

Grucha trafia do więzienia. Tymczasem Kuba wyjeżdża do Francji. Przed odlotem żegna się z Oskarem i Lilianą, którzy spodziewają się dziecka. Okazuje się, że Rudolf, wykładowca Kuby także wyjeżdża, lecz do Mediolanu. Bolec dogaduje się z ojcem i ogłasza mu, że kończy z życiem gangstera i wchodzi na rynek muzyczny jako producent. Laska, Bąbel i Serfer docierają omyłkowo nad morze.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Film Chłopaki nie płaczą został wyprodukowany przez Wytwórnię Filmów Dokumentalnych i Fabularnych, w Studiu Filmowym „Perspektywa”. Producentem filmu był Janusz Morgenstern. Za reżyserię Chłopaków odpowiadał Olaf Lubaszenko, a za scenariusz do filmu – Mikołaj Korzyński. Zdjęcia do Chłopaków zrealizował słowacki operator Martin Štrba, natomiast scenografię opracował Arkadiusz Kośmider. Okres zdjęciowy do filmu trwał od 9 czerwca do 14 lipca 1999 roku. Za plenery posłużyły Jelenia Góra, Warszawa oraz willa „Jerychonka” w Konstancinie-Jeziornej. Montażu film dokonała Wanda Zeman[1].

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

W filmie wykorzystano fragmenty kilku utworów muzycznych[1]:

Olaf Lubaszenko pragnął też, żeby głównym motywem muzycznym filmu był singel zespołu T.Love Chłopaki nie płaczą, jednak reżyser nie otrzymał zgody od Muńka Staszczyka na wykorzystanie utworu[2].

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Film Chłopaki nie płaczą odniósł sukces komercyjny, gromadząc w kinach widownię liczącą 548 000 widzów[3]. Chwalili go również recenzenci. Jerzy Wójcik w recenzji dla „Rzeczpospolitej” z entuzjazmem pisał, że reżyser „zakpił z nowobogackiego szpanu, rozgrywek mafijnych, agencji towarzyskich, młodzieżowego ulicznego slangu, w którym wulgarne słowa-wytrychy układają się w wiązanki i tworzą piramidę”[2]. Bożena Janicka w recenzji dla „Kina” podkreślała, że „film ma dobrze napisane dialogi, dobrze zagrane postacie, obserwacje obyczajowe dzisiejszo-tutejsze. A całość, mimo że do pewnego momentu robi wrażenie zbioru skeczów, na końcu składa się w spójną historię”[2]. Krytyce podlegały natomiast stereotypowe portrety kobiet i niewybredne dowcipy o czarnoskórych[2].

Michał Piepiórka odczytywał film Chłopaki nie płaczą jako pastisz nurtu zwanego kinem bandyckim. Zdaniem Piepiórki film Lubaszenki „odwraca schemat fabularny tego nurtu i pokazuje, że słabymi jednostkami są gangsterzy, a nie ludzie uczciwi – ci pierwsi są nieudolni i skłóceni ze sobą, dlatego też drudzy, na pozór pozbawieni siły, mogą ich pokonać”[4]. Według Piepiórki film kompromituje mit stereotypowego macho, lansowany przez kino bandyckie. Za mitem męskości skrywa się bowiem „wrażliwość, do której trudno się przyznać twardym facetom”, co było przełomowym osiągnięciem w polskim kinie: „Okazuje się, że Polska początku XXI w. nie jest już krajem, gdzie trzeba być bezwzględnym samcem alfa, by osiągnąć sukces. Ciężkie czasy, w których należało być bezlitosnym i twardym, właśnie odchodzą. Teraz w cenie zaczynają być inne cechy: talent, wrażliwość, odpowiedzialność”[5].

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Rok Nagroda Kategoria Rezultat
2001 „Orły” 2000 Najlepsze kostiumy (Dorota Roqueplo) Nominacja[6]
Najlepszy montaż (Wanda Zeman) Nominacja[6]
Najlepszy producent (Janusz Morgenstern i Paweł Mossakowski) Nominacja[6]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Chłopaki nie płaczą w bazie filmpolski.pl
  2. a b c d "Mieszka tu jakiś cwaniak?". Mija 20 lat od premiery kultowej komedii "Chłopaki nie płaczą", gazetapl [dostęp 2020-11-20] (pol.).
  3. Piepiórka 2016 ↓, s. 118.
  4. Piepiórka 2019 ↓, s. 80.
  5. Piepiórka 2019 ↓, s. 81.
  6. a b c Orły 2001 (pol.). filmweb.pl. [dostęp 2019-01-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]