Jerzy Nasierowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Nasierowski
Ilustracja
Jerzy Nasierowski (po lewej) w rozmowie z Michałem Witkowskim, Międzynarodowe Targi Książki w Warszawie (2006)
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1933
Grochy, Polska
Zawód aktor, pisarz
Lata aktywności od 1957
Zespół artystyczny
Teatr Powszechny w Warszawie (1957-1960)
Teatr Narodowy w Warszawie (1960-1962)
Teatr Komedia w Warszawie (1962-1964)
Tarnowskiego Teatru im. Ludwika Solskiego (1995-1998)
Teatr Syrena w Warszawie (od 2016)

Jerzy Nasierowski (ur. 27 maja 1933 w Grochach) – polski aktor teatralny, filmowy i radiowy, pisarz, youtuber.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczęszczał do VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie (1957).

Do 1973 był w związku z Mieczysławem Gajdą, którego poznał na studiach[1]. Jerzy Urban określił Nasierowskiego „pierwszym pedałem III Rzeczpospolitej”[2].

Kariera aktorska[edytuj | edytuj kod]

1957–1973: Początki kariery aktorskiej[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy raz na deskach teatru stanął 18 maja 1957 w spektaklu dyplomowym Jak wam się podoba na podstawie Williama Szekspira w reżyserii Władysława Krasnowieckiego. Wcielał się w dwie role: Le Beau i Olivera (na zmianę z Wojciechem Radziejowskim)[3]. 29 czerwca 1957, tuż po ukończeniu szkoły teatralnej, miał miejsce jego oficjalny debiut (otrzymał wówczas stały angaż w Teatrze Powszechnym w Warszawie) w Wojnie i pokoju Lwa Tołstoja (reż. Irena Babel)[4]. Sztuka cieszyła się uznaniem recenzentów, jednak rola Mikołaja Rostowa, w którą wcielił się Jerzy Nasierowski, pozostała niezauważona. W grudniu 1957 wyemitowano spektakl telewizyjny Sędziowie w reżyserii Maryny Broniewskiej (na podstawie sztuki Stanisława Wyspiańskiego), w którym Nasierowski zagrał Joasa[5]. Rok później odegrał główną rolę Jeana w kolejnej sztuce telewizyjnej Pod wesołym młynem[6] oraz doczekał się dwóch premier teatralnych: 8 maja Bartłomiejowy jarmark i 10 października Elżbieta, królowa Anglii.

W tym samym roku zadebiutował na dużym ekranie w filmie Zamach (reż. Jerzy Passendorfer), będącym rekonstrukcją Akcji Kutschera[7]. W latach 1959-1962 wystąpił w 14 widowiskach Teatru telewizji. W tym samym czasie grywał epizody w macierzystym teatrze, z którego przeszedł w 1960 do Teatru Narodowego w Warszawie. Od 1962 do 1964 zatrudniony w Teatrze Komedia w Warszawie. W latach 60. zwrócony w kierunku kina oraz Teatru Polskiego Radia[8]. Wystąpił w jednej z głównych ról w filmie Godzina pąsowej róży (1963) u boku Elżbiety Czyżewskiej i Błękitny pokój (1965) u boku Poli Raksy. Ten ostatni wyreżyserował Janusz Majewski, który był mężem jego kuzynki Zofii Nasierowskiej. Ma na koncie także epizod w serialu Stawka większa niż życie. W 1968 ostatni raz zagrał w dwóch spektaklach teatru telewizji: Ranny las oraz Eurydyka. Jego dorobek w latach 60. zamyka kryminał Zbrodniarz, który ukradł zbrodnię (również w reżyserii Janusza Majewskiego).

Na początku lat 70. udzielał się wyłącznie w radiu.

Problemy z prawem[edytuj | edytuj kod]

Dokonał wielu włamań i kradzieży, m.in. w 1965, kiedy włamał się do mieszkania malarza Franciszka Starowieyskiego, kradnąc kilka zegarów[9]. Został także skazany na 7 lat za przestępstwa skarbowe[10].

Zabójstwo Anny Wujek[edytuj | edytuj kod]

27 stycznia 1972 w jednym z warszawskich mieszkań odnaleziono zwłoki uduszonej kobiety, którą zidentyfikowano jako Annę Wujek. W mieszkaniu było wyraźnie widać ślady włamania. Sprawę zabójstwa z motywem rabunkowym prowadził kapitan wydziału dochodzeniowego warszawskiej MO Jan Płócienniczak.

Jerzy Nasierowski został oskarżony o przestępstwa gospodarcze, udział we włamaniach, zaplanowanie i kierowanie skokiem, który zakończył się zabójstwem. Oskarżony nigdy nie przyznał się do zabójstwa.

Proces Nasierowskiego był jednym z najgłośniejszych w Polsce lat 70. 13 października 1973 został skazany na 25 lat pozbawienia wolności za współudział w zabójstwie Anny Wujek, popełnionym przez jego młodego kochanka podczas napadu rabunkowego. Dzięki zabiegom pisarza Romana Bratnego został ułaskawiony przez Przewodniczącego Rady Państwa Henryka Jabłońskiego w lipcu 1983.

Lata 90. Powrót do aktorstwa[edytuj | edytuj kod]

W 1993 wystąpił w filmie Pora na czarownice[11] w roli homoseksualisty Siwego. Film cieszył się zainteresowaniem, ponieważ poruszał nośny wówczas temat epidemii zakażeń wirusem HIV. W latach 1995-1998 Nasierowski był w członkiem zespołu Tarnowskiego Teatru im. Ludwika Solskiego. Wystąpił w sztukach: Rozmowa Mistrza Polikarpa ze Śmiercią (premiera: 16 grudnia 1995)[12], Skąpiec (premiera: 25 stycznia 1996) i Ironia losu (premiera: 14 września 1996).

W 1999 wystąpił w epizodzycznej roli w filmie sensacyjnym Moja Angelika[13]. Rok później Olaf Lubaszenko zaangażował go do swojej komedii Chłopaki nie płaczą[14].

Po 2000 roku[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej dekadzie XXI w. Nasierowski grywał w filmach Krzysztofa Zanussiego. Zagrał epizod w serialu Boża podszewka II (2005) oraz dwóch filmach: Zamiana (2009) i Panoptykon (2010). W 2013 wystąpił u Andrzeja Wajdy w biograficznym filmie Wałęsa. Człowiek z nadziei[15][16] o życiu i działalności przywódcy „Solidarności” Lechu Wałęsie.

Od lipca 2015 prowadzi kanał na YouTube[17], na którym komentuje bieżące tematy.

W 2016 ponownie zwrócił na siebie uwagę opinii publicznej angażem do głównej roli w spektaklu Dogville[18] na podstawie filmu Larsa von Triera o tym samym tytule. Spektakl w reżyserii Aleksandry Popławskiej i Marka Kality wystawia stołeczny Teatr Syrena. Premiera miała miejsce 24 września 2016. Decyzja o obsadzeniu Nasierowskiego w głównej roli Narratora spotkała się z powszechnym oburzeniem[19][20][21][22].

W styczniu 2017 wystąpił w teledysku do utworu Serendipity zespołu Decadent Fun Club[23].

Kariera pisarska[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie własnych przeżyć, w czasie odbywania kary, napisał powieść Zbrodnia i... (wydana w 1988). Do przedterminowego uwolnienia aktora przyczyniło się osobiste wstawiennictwo Romana Bratnego, który stał się mecenasem książki Nasierowskiego i do której napisał przedmowę. Bratny, m.in. bazując na przeżyciach Nasierowskiego, napisał swoją książkę Rok w trumnie (1983). Nasierowski na początku lat 90. zajmował się głównie pisaniem. Od 1990 do 1994 wydał cztery książki, co stanowiło jego źródło zarobku. Na portalu internetowym Gaylife.pl publikował powieść w odcinkach: „Ten pedalski PRL wg Nasierowskiego”. W początkowym okresie swojej twórczości literackiej posługiwał się pseudonimem Jerzy Trębicki.

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmreel-icon.svg Filmy fabularne
Rok Tytuł Reżyser Rola
1958 Zamach Jerzy Passendorfer Kajtek
1963 Ranny w lesie Janusz Nasfeter Jastrząb
1963 Godzina pąsowej róży Hanna Balińska Karol
1965 Błękitny pokój Janusz Majewski Henryk
1967 Pieczona gęś Romuald Drobaczyński referendarz
1969 Zbrodniarz, który ukradł zbrodnię Janusz Majewski złodziej w Hotelu Bristol
1993 Pora na czarownice Piotr Łazarkiewicz homoseksualista Siwy
1999 Moja Angelika Stanisław Kuźnik żebrak
2000 Chłopaki nie płaczą Olaf Lubaszenko gość
2000 Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową Krzysztof Zanussi asystent profesora
2002 Suplement Krzysztof Zanussi asystent profesora
2009 Zamiana Konrad Aksinowicz Fantom, właściciel lokalu dla transwestytów
2010 Panoptykon Sławomir Shuty, Barbara Kurzaj sąsiad
2013 Wałęsa. Człowiek z nadziei Andrzej Wajda dziadek Mijaka
Filmreel-icon.svg Seriale telewizyjne
1965 Podziemny front Hubert Drapella konspirator, kolega Ryśka(odc.3)
1967 Stawka większa niż życie Andrzej Konic polski kapitan(odc.17)
2005 Boża podszewka II Izabella Cywińska niemiecki jeniec(odc.2)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Wychodzenie z szaletu. Homoseksualiści w książce Krzysztofa Tomasika „GEJEREL. Mniejszości seksualne w PRL-u"”, natemat.pl [dostęp 2017-12-29].
  2. Jerzy Nasierowski w serwisie Anny Bojarskiej, dostęp 2008-12-05.
  3. Jak wam się podoba, e-teatr.pl [dostęp 2017-12-29].
  4. Wojna i pokój, e-teatr.pl [dostęp 2017-12-29].
  5. Sędziowie, filmpolski.pl [dostęp 2017-12-29].
  6. POD WESOŁYM MŁYNEM, filmpolski.pl [dostęp 2017-12-29].
  7. ZAMACH, filmpolski.pl [dostęp 2017-12-29].
  8. Kariera radiowa, e-teatr.pl [dostęp 2017-12-29].
  9. „Jerzy Nasierowski: Żałuję, że zrobiłem paru osobom krzywdę”, weekend.gazeta.pl [dostęp 2017-12-29].
  10. Jerzy Nasierowski: Żałuję, że zrobiłem paru osobom krzywdę, „gazetapl” [dostęp 2018-01-23] (pol.).
  11. „Pora na czarownice”, weekend.gazeta.pl [dostęp 2017-12-29].
  12. „Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią”, e-teatr.pl [dostęp 2017-12-29].
  13. „MOJA ANGELIKA”, filmpolski.pl [dostęp 2017-12-29].
  14. „CHŁOPAKI NIE PŁACZĄ”, filmpolski.pl [dostęp 2017-12-29].
  15. „Polski aktor-morderca wraca. Środowisko w szoku!”, fakt.pl [dostęp 2017-12-29].
  16. „WAŁĘSA. CZŁOWIEK Z NADZIEI”, filmpolski.pl [dostęp 2017-12-29].
  17. „Jerzy Nasierowski”, youtube.com [dostęp 2017-12-29].
  18. „Dogville”, e-teatr.pl [dostęp 2017-12-29].
  19. „Jerzy Nasierowski wraca. Aktor skazany za współudział w morderstwie znów wystąpi na scenie”, rozrywka.dziennik.pl [dostęp 2017-12-29].
  20. „Jerzy Nasierowski: to jest zdrowe, gdy zmieszają człowieka z błotem [WIDEO]”, film.wp.pl [dostęp 2017-12-29].
  21. „Mówili: „Skandal!”. „Powrót aktora-mordercy!”. Nasierowski o swoim kontrowersyjnym powrocie na scenę”, metrowarszawa.gazeta.pl [dostęp 2017-12-29].
  22. „Mówili: „Został skazany za współudział w zabójstwie. Teraz zagra mordercę w sztuce teatralnej”, wpolityce.pl [dostęp 2017-12-29].
  23. „Kontrowersyjny aktor, homoseksualista i „morderca” wystąpił w teledysku. Nasierowski zagrał zabójcę!”, gwiazdy.wp.pl [dostęp 2017-12-29].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]