Daniel Passent

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Daniel Passent
Daniel Passent.jpg
(2013)
Data i miejsce urodzenia 28 kwietnia 1938
Stanisławów
Rodzaj działalności dziennikarz, dyplomata
Ambasador RP w Chile
Okres urzędowania od 1997
do 2002
Poprzednik Zdzisław Jan Ryn
Następca Jarosław Spyra
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona domowa

Daniel Passent, właśc. Passenstein (ur. 28 kwietnia 1938 w Stanisławowie) – polski dziennikarz, wieloletni felietonista tygodnika Polityka, tłumacz, satyryk i autor książek; ambasador RP w Chile (1997–2002).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jako dziecko z żydowskiej rodziny ocalony podczas Holocaustu przez Polaków[1]. Po wojnie wychowywany w Berlinie przez wuja – Jakuba Prawina, generała Ludowego Wojska Polskiego i szefa Polskiej Misji Wojskowej w Niemczech.

Z wykształcenia ekonomista, studiował na Uniwersytecie w Leningradzie (1955/1956), na Uniwersytecie Warszawskim (1956–1960) i na Uniwersytecie Princeton (1962/1963)[potrzebny przypis].

Działalność dziennikarską rozpoczął w 1956 w Sztandarze Młodych, gdy był studentem Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1959 jest związany z tygodnikiem "Polityka". Był m.in. jego korespondentem podczas wojny wietnamskiej, od wielu lat jego stały felietonista.

Wszedł do historii światowego dziennikarstwa, gdy na początku lat 60. zdobył prawo do publikacji pamiętników Adolfa Eichmanna – zbrodniarza hitlerowskiego, odpowiedzialnego za zagładę Żydów ("Polityka" była jednym z dwóch pism na świecie, które jako pierwsze je opublikowały).

Współpracował z prowadzonym przez Jana Pietrzaka kabaretem „Pod Egidą”, pisząc tu teksty antysystemowe. Z drugiej strony w latach 80. wielokrotnie bronił na łamach tego tygodnika decyzji o wprowadzeniu stanu wojennego oraz polityki ówczesnych władz (na wniosek Jerzego Urbana nie został w tym okresie poddany weryfikacji[2]). W latach 1996–2002 pełnił funkcję polskiego ambasadora w Chile[3].

Od lutego 2002 do grudnia 2004 zasiadał w Radzie Fundacji Okularnicy[4].

Od października 2012 prowadzi w Tok FM audycję Goście Passenta.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1997)[5].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego rodzicami byli Bernard Passenstein i Izabela z domu Mitz, którzy zginęli w 1944, ukrywając się w okolicach Warszawy. Tu zostali rozpoznani przez dwóch Polaków i zatrzymani podczas przejazdu kolejką podmiejską na linii otwockiej. Prawdopodobnie spoczywają w zbiorowym grobie w Radości.

Kiedy wybuchła wojna mieszkali w Stanisławowie na Kresach Wschodnich. Tu ojciec, z zawodu agronom, pracował w przedsiębiorstwie zieleni miejskiej jako specjalista od kwiatów, a matka jako pielęgniarka. Ojciec był w tym czasie zauważalnym w tym środowisku działaczem społecznym, cenionym również zawodowo[6].

Po zajęciu miasta przez Niemców, w obawie o życie kilkuletniego Daniela, rodzice postanowili ukryć go w okolicach Częstochowy, co zrealizował przyjaciel domu – Gustaw Godek, mający tzw. „dobry wygląd” (w czasie wojny na fałszywych dokumentach na nazwisko Tadeusz Płoński), który wyszukiwał kolejne miejsca ukrycia. Ostatni etap ukrywania w 1944 miał miejsce w Warszawie na Pradze, u rodziny Władysławy Salonek[a][b],, gdzie dotrwał szczęśliwie z imieniem Bogdan do zajęcia tego przedmieścia przez wojska rosyjskie.

Swoje przeżycia wojenne podsumował w jednym ze swoich felietonów tak: mnie ocalili Polacy i Żydzi, a moich rodziców zdradzili Polacy; jedni i drudzy byli obywatelami państwa polskiego[7].

Ze związku z poetką Agnieszką Osiecką ma córkę Agatę Passent. Jego żoną jest od ponad 30 lat Marta Dobromirska-Passent, matka Łukasza Dobromirskiego[8][9].

Agata Passent mówiła m.in. jestem w czepku urodzona […]. Kiedy miałam siedem lat, stworzyliśmy drugą rodzinę z żoną taty i moim kochanym przyszywanym bratem Łukaszem, z którym chodziliśmy do jednej podstawówki. Teraz Łukasz jest psychologiem i świetnym facetem[9].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Bywalec
  • Bitwa pod wersalikami
  • Zdanie odrębne
  • Obywatelu, nie denerwujcie się
  • Co dzień wojna
  • Pan Bóg przyjechał do Monachium
  • Rozbieram senatora
  • Dzisiaj umrą dwie osoby
  • To jest moja gra
  • Choroba dyplomatyczna
  • Codziennik
  • Pod napięciem
  • Passa (2012, wywiad-rzeka z Danielem Passentem, autor: Jan Ordyński)

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Około 1993 r. Salonkowie otrzymali tytuł „Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata”.
  2. Jan Ordyński: Passa. Wywiad-rzeka z Danielem Passentem. Wydawnictwo Czerwone i Czarne, 2012. ISBN 978-83-7700-030-4.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. D. Passent,Dopóki wolno; [w:] "Polityka, 2018, nr 6, s. 92 (felieton autobiograficzny).
  2. G. Majchrzak: Nagroda za zwalczanie "Solidarności". Rzeczpospolita, 2007-01-03. [dostęp 2014-05-19]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  3. Poprzedni Ambasadorowie, santiago.msz.gov.pl [dostęp 2018-10-12] (pol.).
  4. Odpis pełny KRS nr 0000090093.
  5. M.P. z 1997 r. nr 29, poz. 269
  6. D. Passent, Dopóki wolno""...
  7. "Polityka", 2018, nr 6, s. 92; Dopóki wolno.
  8. Portret felietonisty. W: Reportaż uwaga.tvn.pl [on-line]. 2012-03-25. [dostęp 2016-10-07].
  9. a b Agnieszka Groza: Daniel i Marta Passentowie. Związek z przeszłością. W: kobieta.onet.pl/ [on-line]. [dostęp 2016-10-07].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]