Emil Kaliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emil Kaliński
Ilustracja
pułkownik łączności pułkownik łączności
Data i miejsce urodzenia 17 października 1890
Łódź, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 26 czerwca 1973
Łódź, Polska
Przebieg służby
Lata służby 1914-1933
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Grupa Łączności
Stanowiska dowódca grupy łączności
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Późniejsza praca Ministerstwo Poczt i Telegrafów
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Emil Kaliński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 października 1890
Łódź
Minister Poczt i Telegrafów
Okres od 15 kwietnia 1932
do 30 września 1939
Poprzednik Ignacy Boerner
Następca Mieczysław Thugutt
Grób Emila Kalińskiego na Starym Cmentarzu w Łodzi

Emil Kaliński (ur. 17 października 1890 w Łodzi, zm. 26 czerwca 1973 tamże) – inżynier, pułkownik łączności Wojska Polskiego, minister poczt i telegrafów, senator w II RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Maturę uzyskał w gimnazjum w Lublinie. Początkowo studiował na Politechnice Lwowskiej, a następnie w Wiedniu. Studia ukończył jednak dopiero w 1922, uzyskując w Politechnice Lwowskiej dyplom inżyniera elektrotechnika. W sierpniu 1914 wstąpił w szeregi Legionów. W trakcie służby był zastępcą szefa łączności w Komendzie Legionów, a także referentem telefonicznym w dowództwie I Brygady. Po kryzysie przysięgowym powrócił do Łodzi i pracował zawodowo.

Do Wojska Polskiego wstąpił ochotniczo w listopadzie 1918. W latach 1919–1921 brał udział w wojnie z bolszewikami jako szef łączności Frontu Litewsko-Białoruskiego, a w czasie Bitwy Warszawskiej szef służby łączności sztabu Naczelnego Wodza.

Po zakończeniu wojny pełnił służbę w Naczelnym Dowództwie WP. W latach 1920-1922 był organizatorem Wojsk Łączności na terenie Okręgu Generalnego „Łódź”. Od 1922 zajmował stanowisko szefa Wydziału Wojsk Łączności Departamentu VI Technicznego Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1924 był oficerem nadetatowym pułku radiotelegraficznego w Warszawie[1]. 26 lipca 1926, po przewrocie majowym, objął obowiązki komendanta Obozu Szkolnego Wojsk Łączności w Zegrzu i sprawował je do 1 października 1927. W latach 1927–1933 pełnił służbę w Departamencie VI Inżynierii MSWojsk., a później był dowódcą 1 Grupy Łączności w Warszawie. Od 16 listopada do 31 grudnia 1932 przydzielony został na stanowisko kierownika III pięciomiesięcznego kursu informacyjnego dla oficerów sztabowych łączności przy Ministerstwie Poczt i Telegrafów z równoczesnym pełnieniem swoich obowiązków służbowych. Od 1 stycznia do 15 kwietnia 1933 przydzielony został do dyspozycji ministra poczt i telegrafów. Z dniem 15 kwietnia 1933 przeniesiony został w stan nieczynny, bez prawa do poborów [2].

W V kadencji był senatorem powołanym przez Prezydenta RP[3].

W latach 1933–1939, po śmierci Ignacego Boernera, piastował tekę ministra poczt i telegrafów w pięciu kolejnych gabinetach. W związku z objęciem tej funkcji odszedł do rezerwy. Od września 1939 do września 1944 internowany wraz z rodziną w Băile Herculane w Rumunii [4]. Po wojnie powrócił do Polski i zamieszkał w Łodzi. Został pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 8 z 28.06.1933 r.
  3. Sylwetka Emila Kalińskiego na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2012-12-30].
  4. F.S. Składkowski, Nie ostatnie słowo, 10 wzmianek
  5. Heliodor Cepa, Uwagi dotyczące przygotowania łączności w czasie pokoju i jej działania w okresie wojny. Paryż 6 stycznia 1940 r., Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.9a, s. 80-81, „(...) krótko przed wojną Minister Poczt i Telegraf[ów]. jako podpułkownik w stanie spoczynku, został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 1935 r., a zatem ze starszeństwem o rok wcześniejszym od najstarszego stopniem pułkownika W[ojsk].Łącz[ności] służby czynnej”.

Źródła i bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 47.
  • Rocznik Oficerski 1924, s. 21, 880, 884.
  • Rocznik Oficerski 1928, s. 615, 620.
  • Rocznik Oficerski 1932, s. 267, 503.
  • Felicjan Sławoj Składkowski, Nie ostatnie słowo oskarżonego, Warszawa 2003, ​ISBN 83-88736-32-9
  • Piotr Stawecki, O dominacji wojskowych w państwowym aparacie cywilnym w Polsce w latach 1926-1939, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (35), Warszawa 1965, s. 328-346.