Bronisław Nakoniecznikow-Klukowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bronisław Nakoniecznikow-Klukowski
Nakoniecznikow-Klukowski.jpg
Data i miejsce urodzenia 17 października 1888
Warszawa
Data i miejsce śmierci 7 stycznia 1962
Warszawa
Wojewoda lwowski
Okres od 29 sierpnia 1930
do 6 lipca 1931
Przynależność polityczna Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem
Poprzednik Wojciech Agenor Gołuchowski
Następca Józef Rożniecki
Wojewoda stanisławowski
Okres od 30 października 1928
do 29 sierpnia 1930
Przynależność polityczna Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem
Poprzednik Aleksander Morawski
Następca Zygmunt Jagodziński
Minister rolnictwa i reform rolnych
Okres od 10 maja 1933
do 28 czerwca 1934
Przynależność polityczna Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem
Poprzednik Seweryn Ludkiewicz
Następca Juliusz Poniatowski
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Médaille commémorative de la Grande Guerre Medal Zwycięstwa

Bronisław Franciszek Nakoniecznikow-Klukowski[1] (ur. 17 października 1888 w Warszawie, zm. 7 stycznia 1962 w Warszawie) – pułkownik Wojska Polskiego, działacz państwowy II Rzeczypospolitej, doktor medycyny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność niepodległościowa i służba w Wojsku Polskim[edytuj | edytuj kod]

W okresie I wojny światowej oficer armii rosyjskiej, następnie żołnierz POW – do grudnia 1918 tajny komendant Placu POW w Moskwie (już pod rządami bolszewików).

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów kontrolerów[2]. W 1923 był szefem Grupy IX, a w następnym roku – szefem Grupy VIII Korpusu Kontrolerów. 31 marca 1924 roku został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów kontrolerów[3]. W 1928 zastępcą szefa Korpusu Kontrolerów. W 1930 przeniesiony do rezerwy, związany z tzw. grupą pułkowników w ramach obozu piłsudczyków. W 1934 w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 lipca 1923 zajmował 1 lokatę na liście starszeństwa oficerów rezerwy sanitarnych – lekarzy i pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III z przydziałem mobilizacyjnym do Kadry Zapasowej 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie.

Służba publiczna[edytuj | edytuj kod]

Od 30 października 1928 wojewoda stanisławowski, od 29 sierpnia 1930 do 6 lipca 1931 wojewoda lwowski, 1931 i 1932–1933 podsekretarz stanu w Prezydium Rady Ministrów. Od 10 maja 1933 do 28 czerwca 1934 – minister rolnictwa i reform rolnych w rządach Janusza Jędrzejewicza i Leona Kozłowskiego. Od 6 lipca 1934 do 5 lutego 1938 wojewoda warszawski. W 1931 oraz od 5 lutego 1938 do 30 września 1939 wiceminister spraw wewnętrznych. W latach 1935–1938 prezes Polskiego Związku Szachowego.

Został osadnikiem wojskowym w powiecie grodzieńskim[4].

Po 17 września 1939 na emigracji, w 1957 powrócił do kraju.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. W Roczniku Oficerskim z 1923 figuruje jako Bronisław Klukowski.
  2. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 297.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 166.
  4. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. [dostęp 5 kwietnia 2015]. s. 82.
  5. 10 listopada 1938 „za wybitne zasługi w służbie państwowej” M.P. z 1938 r. Nr 258, poz. 592
  6. 8 listopada 1930 „za zasługi na polu administracji państwowej” M.P. z 1930 r. Nr 260, poz. 351
  7. Odznaczenie P. Wojewody lwowskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 129 z 7 czerwca 1931. 
  8. „W zamian za otrzymane wstążeczki biało-amarantowe b. armii gen. Hallera”, Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2097 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 42, s. 1666)
  9. Decyzja Naczelnika Państwa z 12 grudnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 268)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1923, s. 28, 1069
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 28, 969.
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 681.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 213, 731.