Ricardo Zamora

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ricardo Zamora
Ilustracja
Imię i nazwisko Ricardo Zamora Martínez
Data i miejsce
urodzenia
21 stycznia 1901
Barcelona,
Data i miejsce
śmierci
8 marca 1978
Barcelona,
Pozycja bramkarz
Wzrost 194 cm
Kariera juniorska
1914-1916 Universitari SC
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1916-1919
1919-1922
1922-1930
1930-1936
1936-1938
Espanyol
FC Barcelona
Espanyol
Real Madryt
OGC Nice

28 (0)

82 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1920-1936
1920-1930
 Hiszpania
 Katalonia
46 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1937-1938
1939-1946
1946-1948
1949-1951
1952
1954-1955
1955-1957
1957-1960
1960-1961
OGC Nice
Atlético Aviación
Celta Vigo
CD Málaga
 Hiszpania
Celta Vigo
Espanyol
Celta Vigo
Espanyol

Ricardo Zamora Martínez (ur. 21 stycznia 1901 w Barcelonie, zm. 8 marca 1978 tamże) – hiszpański piłkarz o przydomku El Divino. Grał na pozycji bramkarza. 46 razy wystąpił w reprezentacji Hiszpanii.

Swą karierę rozpoczął w Espanyolu Barcelona w 1916 roku, by w 1919 przenieść się do zespołu lokalnego rywala, FC Barcelona. Grając w tym klubie, zadebiutował w meczu międzypaństwowym 28 sierpnia 1920 r., podczas IO w Antwerpii (zwycięstwo 1:0 z Danią), Hiszpania zdobyła na tych igrzyskach srebrny medal. W kolejnych igrzyskach w jakich brał udział Hiszpania zajęła 17 miejsce[1].

Zamora dwukrotnie zwyciężył z Barceloną w rozgrywkach Copa del Rey. Następnie, w 1922 r., powrócił do Espanyolu, odnosząc kolejny triumf w tych rozgrywkach w 1929 r. W tym samym roku zagrał reprezentacji Hiszpanii, która pokonała Anglię wynikiem 4:3. Była to pierwsza porażka Anglików z zespołem spoza Wysp Brytyjskich.

Jesienią 1930 r. Zamora opuścił Espanyol po raz drugi, przenosząc się do Realu Madryt, gdzie święcił największe sukcesy w swojej karierze. Pomógł Królewskim zdobyć pierwsze w historii tego klubu mistrzostwo kraju w sezonie 1931/1932, i obronić je rok później. Zdobył też kolejne dwa Puchary Króla.

Zamora pożegnał się z futbolem w 1936 roku. Po wybuchu hiszpańskiej wojny domowej cudem uniknął śmierci. Dzięki argentyńskiej ambasadzie uciekł do Francji. Po powrocie do kraju był trenerem kilku hiszpańskich zespołów (Atlético Madryt, Celty Vigo, Malagi oraz Espanyolu)[2].

Imię Zamory nosi nagroda, przyznawana każdego roku bramkarzowi, który w danym sezonie puścił najmniej bramek w hiszpańskiej Primera División.

Ricardo Zamora został zaliczony przez magazyn World Soccer do grona najlepszych piłkarzy XX wieku.

Kazimierz Wierzyński poświęcił bramkarzowi wiersz w tomie poetyckim Laur olimpijski z 1927[3].

Przypisy

  1. Ricardo Zamora (ang.). [dostęp 2014-06-22].
  2. Patryk Gęsicki: Boski Ricardo Zamora (pol.). [dostęp 2014-01-29].
  3. Jerzy Kwiatkowski: Dwudziestolecie międzywojenne. Wyd. III - 5 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 117, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13851-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]