Ricardo Zamora

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ricardo Zamora
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Ricardo Zamora Martínez
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1901
Barcelona
Data i miejsce śmierci 8 marca 1978
Barcelona
Wzrost 194 cm
Pozycja bramkarz
Kariera juniorska
Lata Klub
1914–1916 Universitari SC
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1916–1919 RCD Espanyol
1919–1922 FC Barcelona 28 (0)
1922–1930 RCD Espanyol
1930–1936 Real Madryt 82 (0)
1936–1938 OGC Nice
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1920–1936  Hiszpania 46 (0)
1920–1930  Katalonia
Kariera trenerska
Lata Klub
1937–1938 OGC Nice
1939–1946 Atlético Aviación
1946–1948 Celta Vigo
1949–1951 CD Málaga
1952 Hiszpania
1954–1955 Celta Vigo
1955–1957 RCD Espanyol
1957–1960 Celta Vigo
1960–1961 RCD Espanyol

Ricardo Zamora Martínez (ur. 21 stycznia 1901 w Barcelonie, zm. 8 marca 1978 tamże) – hiszpański piłkarz o przydomku El Divino. Grał na pozycji bramkarza. 46 razy wystąpił w reprezentacji Hiszpanii.

Swą karierę rozpoczął w Espanyolu Barcelona w 1916 roku, by w 1919 przenieść się do zespołu lokalnego rywala, FC Barcelona. Grając w tym klubie, zadebiutował w meczu międzypaństwowym 28 sierpnia 1920 r., podczas IO w Antwerpii (zwycięstwo 1:0 z Danią), Hiszpania zdobyła na tych igrzyskach srebrny medal. W kolejnych igrzyskach w jakich brał udział Hiszpania zajęła 17 miejsce[1].

Zamora dwukrotnie zwyciężył z Barceloną w rozgrywkach Copa del Rey. Następnie, w 1922 r., powrócił do Espanyolu, odnosząc kolejny triumf w tych rozgrywkach w 1929 r. W tym samym roku zagrał reprezentacji Hiszpanii, która pokonała Anglię 4:3. Była to pierwsza porażka Anglików z zespołem spoza Wysp Brytyjskich.

Jesienią 1930 r. Zamora opuścił RCD Espanyol po raz drugi, przenosząc się do Realu Madryt, gdzie święcił największe sukcesy w swojej karierze. Pomógł Królewskim zdobyć pierwsze w historii tego klubu mistrzostwo kraju w sezonie 1931/1932, i obronić je rok później. Zdobył też kolejne dwa Puchary Króla.

Zamora pożegnał się z futbolem w 1936 roku. Po wybuchu hiszpańskiej wojny domowej cudem uniknął śmierci. Dzięki argentyńskiej ambasadzie uciekł do Francji. Po powrocie do kraju był trenerem kilku hiszpańskich zespołów (Atlético Madryt, Celty Vigo, Malagi oraz Espanyolu)[2].

Imię Zamory nosi nagroda przyznawana każdego roku bramkarzowi, który w danym sezonie puścił najmniej bramek w hiszpańskiej Primera División.

Ricardo Zamora został zaliczony przez magazyn World Soccer do grona najlepszych piłkarzy XX wieku.

Kazimierz Wierzyński poświęcił bramkarzowi wiersz w tomie poetyckim Laur olimpijski z 1927[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ricardo Zamora (ang.). [dostęp 2014-06-22].
  2. Patryk Gęsicki: Boski Ricardo Zamora (pol.). [dostęp 2014-01-29].
  3. Jerzy Kwiatkowski: Dwudziestolecie międzywojenne. Wyd. III - 5 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 117, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13851-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]