Fairchild Channel F

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fairchild Channel F
Ilustracja
Fairchild Channel F
Producent

Fairchild Semiconductor

Generacja

druga generacja

Premiera

1976

CPU

Fairchild F8 o prędkości 2 MHz

GPU

ośmiokolorowa, z możliwością wyświetlania tylko czterech kolorów w jednej linii

Pamięć operacyjna

64 bajty

Fairchild Channel Fkonsola gier wideo z systemem programowania, która ukazała się na rynku w 1976 roku, pierwsza konsola zaliczana do 2 generacji[1]. Do konsoli podłączało się kartridże, które były wyposażone w pamięć ROM oraz kod mikroprocesora. Konsola zawierała przycisk „Hold”, który umożliwiał zatrzymanie gry, możliwa była również zmiana prędkości gry bez utraty wyników. Do konsoli dodawano charakterystyczny ośmioosiowy dżojstik, którego ruchomy drążek mógł być wciskany lub wyciągany.

Fairchild udostępnił dwadzieścia sześć kartridżów na ten system, na każdym kartridżu znajdowały się po cztery gry. Były to gry sportowe, takie jak hokej, tenis i baseball oraz gry edukacyjne zawierające zagadki czy łamigłówki matematyczne.

Fairchild Channel F był pierwszą konsolą obsługującą wymienialne kartridże, rozwiązanie opracowane przez zespół Jerry'ego Lawsona[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. CD-Action, nr 7/2015, strona 94
  2. D.S. Cohen: Fairchild Channel F – The First ROM Cartridge Console (ang.). About.com. [dostęp 2012-03-01].