Game Gear
 Europejskie logo | |||
 Podstawowy model konsoli | |||
| Typ | |||
|---|---|---|---|
| Producent | |||
| Generacja | |||
| Premiera |
Japonia: października 1990[1] | ||
| CPU |
3.58 MHz Z80 | ||
| GPU |
4096 kolorów | ||
| Pamięć operacyjna |
8 KB RAM, 16 KB VRAM | ||
| Nośniki danych | |||
| Wyświetlacz |
3.2' LCD, 160 × 144 | ||
| Wsteczna kompatybilność |
Master System (wymaga adaptera) | ||
| Sprzedanych jednostek |
11 milionów[3] | ||
| Najlepiej sprzedawana gra |
Sonic the Hedgehog[4] - 400 tysięcy | ||
| |||
Game Gear – przenośna (pierwsza) konsola firmy Sega, wydana po raz pierwszy w 1990 roku, która miała być konkurencją dla konsoli Game Boy).[1] Konsola od początku jej sprzedaży do końca w 1997 roku została sprzedana w 11 milionach egzemplarzy[3].
Historia
[edytuj | edytuj kod]
Produkcja
[edytuj | edytuj kod]Pracę nad urządzeniem rozpoczęto w 1989 roku z kodową nazwą "Mercury". Pod względem technicznym była zdecydowanie lepsza od swojego konkurenta, posiadała m.in. kolorowy wyświetlacz (oryginalny Game Boy był czarno-biały). Architekturę systemu oparto na 8-bitowej stacjonarnej konsoli Segi czyli Master System. Wiele późniejszych gier było wydawanych na te dwa systemy jednocześnie, z powodu ich podobnej budowy. Nazwę "Game Gear" wymyślił Michael Katz, prezes amerykańskiego oddziału.[5] W czerwcu 1990 roku, konsola została zaprezentowana na targach w Tokio.[6]
Premiera i sprzedaż
[edytuj | edytuj kod]
Premiera konsoli odbyła się w październiku 1990 roku w Japonii wraz z 3 grami na start - Columns (podobny do popularnego Tetrisa), Super Monaco GP i Pengo.[6][1] Pomimo początkowych sukcesów (90,000 sztuk sprzedany w pierwszym miesiącu), przenośne Nintendo zaczęło umacniać się na rynku. Ostatecznie sprzedaż Game Geara w rodzimym kraju uznawana była przez Segę za poniżej oczekiwań.[6][5] Wraz z upływem lat wypuszczono limitowane, kolorowe wersje systemu np. niebieskie, żółte, czerwone oraz ze wzorami marek np. Coca Cola czy Virtua Fighter. Większość z nich była dostępna wyłącznie w Japonii.[7]
W Ameryce Północnej i Europie Zachodniej system zadebiutował w kwietniu 1991 roku. Tak jak w przypadku innych produktów Segi obecnych na rynku, USA przyjęły agresywny marketing, natomiast Europa przyjęła bardziej młodzieżowy typ reklam.[1] Na starym kontynencie Sega miała wsparcie wielu lokalnych programistów, dzięki wypracowanym już wcześniej więzą. W latach 1993-1995, powstało wiele udanych portów z Mega Drivea jak m.in Aladdin, The Lion King, FIFA International Soccer, Streets of Rage czy Ecco the Dolphin.[1][8] Do końca 1993 roku, obroty urządzenia na świecie były uznawane za lepsze niż w Japonii. Jednak już od kolejnego roku producent zaczął stopniowo wygaszać sprzedaż, ze względu na japońską premierą stacjonarnej Sega Saturn w grudniu 1994 roku, pojawieniem się w USA przenośnej wersji konsoli Genesis pod koniec 1995 roku nazwanej Sega Nomad oraz wydaniem nowego wariantu Game Boya - Pocket w połowie 1996 roku.[5][6]
W Polsce konsolę zaczęto sprowadzać od 1994 roku a za dostarczanie systemu odpowiadało przedsiębiorstwo Nissho Iwai Corporation Warszawa, natomiast sprzedaż była w rękach paru poddystrybutorów m.in Bobmark International.[2][9] Urządzenie zostało ocenione pozytywnie przez lokalną prasę, choć zwracano uwagę na mankamenty znane z zagranicznych dyskusji (wysokie ceny, krótki czas pracy). Według dystrybutorów akcesorium TV Tuner cieszyło się sporą popularności wśród lokalnych taksówkarzy.[10]
Wbrew bycia bardziej zaawansowanym niż konkurencja, podstawową wadą Game Geara był bardzo duży pobór prądu z baterii, które wystarczały zaledwie na 3 do 5 godzin gry, w czasie gdy Game Boy nawet do 30 godzin.[3][5][11] Choć Sega przegrała z Nintendo, to do czasu wydania PlayStation Portable Game Gear był najlepiej sprzedającą się konsolą przenośną niewyprodukowaną przez Nintendo[12].
Reedycje
[edytuj | edytuj kod]W 2001 przedsiębiorstwo Majesco nabyło prawa do sprzedaży nowego modelu Sega Game Gear wraz z 10 grami na start w Stanach Zjednoczonych. Spółka była już znana z powodu wypuszczenia w 1998 roku nowego modelu 16-bitowej Sega zwanej Genesis 3. Celem było stworzenie taniej alternatywy dla dominujących w tamtym czasie kolejnych wariantów marki Game Boy. Pomimo obniżenia kosztów produkcji poprzez użycie tańszych komponentów i uzyskanie lepszej ceny, to wadami systemu były zbyt słabe wykonanie obudowy i ekranu, brak kompatybilności z wieloma akcesoriami a także brak nowych tytułów. W związku z tym urządzenie zostało wycofane z rynku po niedługim czasie.[13]
6 października 2020 roku, Sega wydała Game Gear Micro, specjalną wersję systemu dostępną tylko w Japonii. Urządzenie zostało udostępnione w 4 wersjach kolorystycznych, z wbudowanymi już grami.[14]
Dane techniczne[4]
[edytuj | edytuj kod]
- procesor: Z80 @ 3,58 MHz
- pamięć RAM: 24kB RAM
- grafika: 160x144 pikseli, 32 kolory z palety 4096
- dźwięk: Texas Instruments SN76489, 4 kanały (3 kanały fali prostokątnej i jeden kanał szumu)
- zasilanie: 6 baterii AA, zasilacz lub zewnętrzny akumulator
Oznaczenie modelu konsoli: MK-2110-50
Akcesoria
[edytuj | edytuj kod]
Do konsoli wydane zostały następujące akcesoria:
- TV Tuner – przystawka umieszczana w wejściu na kartridż, umożliwiająca oglądanie telewizji na konsoli Game Gear. Urządzenie pojawiło się na rynku w 1990 roku i jako jedyne w tamtym okresie umożliwiało oglądanie telewizji na ekraniku konsoli przenośnej. Urządzenie jest lekkie, posiada wysuwaną antenę, pokrętła umożliwiające korektę koloru, wyszukiwanie stacji telewizyjnych, przycisk zmiany fal UHF/VHF, a także wejście A/V. TV Tuner działa w systemie PAL B/G. Dzięki wejściu A/V możliwe jest podłączenie np. innej konsoli i wykorzystanie wyświetlacza Game Gear do gry.[15]
- zasilacz do gniazdka i auta[10]
- lupa powiększająca[16]
- akumulator na baterie[17]
- Master Gear – przystawka umożliwiająca uruchamianie gier z konsoli Sega Master System[18]
- FM Tuner – przystawka umożliwiająca słuchanie radia[19]
- Gear to Gear Cabel - kabel umożliwiający grę w dwie osoby[20]
- Torby na konsolę i gry[10]
Gry
[edytuj | edytuj kod].jpg)
Na konsolę wydano 390 gier.[6] Do najlepiej sprzedających się należą Sonic the Hedgehog[4] i Columns. Wśród najlepiej ocenianych wymienia się m.in seria Streets of Rage, seria Sonic the Hedgehog, Sylvian Tale, Dynamite Headdy, Defenders of Oasis, Virtua Fighter Animation, Crystal Warriors, Ristar, Outrun, seria Shinobi.[21]
Wsteczna kompatybilność
[edytuj | edytuj kod]Konsola może odtwarzać gry w formacie Sega Master System po zakupie adaptera Master Gear.[6]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f Game Gear - History [online].
- ↑ a b Sega kontra Nintendo a sprawa polska. „Pegasus Extreme”. 1/2023. s. 16-17.
- ↑ a b c Blake Snow: The 10 Worst-Selling Handhelds of All Time. gamepro.com, 2007-07-30. [dostęp 2012-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-09-18)]. (ang.).
- ↑ a b c Pojedynek - Sega Game Gear vs GB Classic [online].
- ↑ a b c d The Sega Game Gear – A (brief) handheld history [online].
- ↑ a b c d e f Game Gear: Old love pixelates after all [online].
- ↑ Game Gear - Japan [online].
- ↑ Master System at 40: the truth about Sega’s most underrated console [online].
- ↑ Łukasz Kujawa. 16-bitowy władca Europy i... Polski. „PSX Extreme”. 323, s. 30-35, sierpień 2024. Perez.
- ↑ a b c Sega Game Gear. „Gry Komputerowe”. 05/95, s. 11. CGS Computer Studio.
- ↑ Technical data [online].
- ↑ Matt Matthews: Opinion: What Will The PSP Do In 2009?. Gamasutra, 2008-12-05. [dostęp 2012-12-13].
- ↑ Majesco and the SEGA Game Gear’s second lease of life – Games Asylum [online], gamesasylum.com [dostęp 2024-04-23] (ang.).
- ↑ Game Gear Micro [online].
- ↑ TV Tuner [online].
- ↑ Wide Gear [online].
- ↑ Battery Pack [online].
- ↑ Master Gear Converter [online].
- ↑ Stereo FM Tuner [online].
- ↑ Gear-to-Gear Cable [online].
- ↑ Top 50 Best Sega Game Gear Games of All Time [online].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- https://www.vgmuseum.com/systems/gg/
- https://web.archive.org/web/20060315092727/http://www.vgmuseum.com/gg2.htm
- https://www.retroage.net – polska skarbnica wiedzy na temat konsoli, gier i akcesoriów. Zdjęcia, recenzje, opisy, download