Fluorek baru

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fluorek baru
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny BaF2
Masa molowa 175,32 g/mol
Wygląd biały proszek[1], bez zapachu[2]
Identyfikacja
Numer CAS 7787-32-8
PubChem 62670[3]
Podobne związki
Podobne związki BaCl2
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Fluorek baru, BaF2związek nieorganiczny, sól kwasu fluorowodorowego i baru.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Fluorek baru jest ciałem stałym od barwy białej do bezbarwnej. Jest słabo rozpuszczalny w wodzie.

Toksyczność[edytuj | edytuj kod]

Substancja działa szkodliwie na drogi oddechowe oraz po połknięciu. Po spożyciu substancji występują mdłości, wymioty, biegunka oraz zawroty i bóle głowy. Wywołuje ona także podrażnienie błony śluzowej oraz ślinotok.

W wypadku długotrwałego narażenia na kontakt z fluorkiem baru występują osłabienie pracy serca oraz arytmia serca, wzrost ciśnienia krwi, zapaść krążenia i sztywność mięśni.

Pierwsza pomoc[edytuj | edytuj kod]

W wypadku połknięcia substancji należy podać choremu dużą ilość wody i spowodować wymioty.

Po kontakcie fluorku ze skórą lub z oczami należy go zmyć dużą ilością wody.

W każdym przypadku należy skonsultować się z lekarzem.

Działanie na organizmy wodne[edytuj | edytuj kod]

Fluorek baru działa toksycznie na organizmy wodne.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. karta charakterystyki fluorku baru.
  2. Witold Mizerski: Tablice chemiczne. Warszawa: wydawnictwo Adamantan, 2004.