Fluorek cezu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fluorek cezu
Fluorek cezu Fluorek cezu
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny CsF
Masa molowa 151,90 g/mol
Wygląd białe, higroskopijne kryształy[1], bezwonne[2]
Identyfikacja
Numer CAS 13400-13-0
PubChem 25953[3]
Podobne związki
Inne aniony CsCl, CsBr, CsI
Inne kationy LiF, NaF, KF, RbF
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Fluorek cezu, CsF – nieorganiczny związek chemiczny, sól cezu i kwasu fluorowodorowego. Jest to bezbarwne, higroskopijne, krystaliczne ciało stałe dobrze rozpuszczalne w rozpuszczalnikach polarnych. Jest solą silnej zasady i słabego kwasu, jego roztwory wodne wykazują odczyn zasadowy. Wiązanie Cs−F ma silny charakter jonowy; jest połączeniem dwóch pierwiastków o jednej z największych różnic elektroujemności (Cs: 0,79; F: 3,98 w skali Paulinga). W reakcji z mocnymi kwasami wydziela toksyczny fluorowodór.

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Bezwodny fluorek cezu otrzymywany jest przez osuszenie produktów reakcji fluorowodoru z wodorotlenkiem bądź węglanem cezu.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest używany do usuwania grup sililowych ze związków organicznych[6]. Ponadto jest używany w reakcjach jako słaba zasada, np. w kondensacji Knoevenagla[7].

Kryształy CsF dobrze przepuszczają dalekie promieniowanie podczerwone i są wykorzystywane jako nośniki próbek w spektroskopii IR.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Lide 2009 ↓, s. 4-57.
  2. 2,0 2,1 Fluorek cezu (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski. [dostęp 2015-08-10].
  3. Fluorek cezu – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  4. Lide 2009 ↓, s. 9-51.
  5. Fluorek cezu (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2015-08-10].
  6. Mariella Fiorenza, Alessandro Mordini, Sandro Papaleo, Stefania Pastorelli i inni. Fluoride ion induced reactions of organosilanes: the preparation of mono and dicarbonyl compounds from β-ketosilanes. „Tetrahedron Letters”. 26, 1985. DOI: 10.1016/S0040-4039(00)89137-6. 
  7. Abdelhak Hakiki, Zoubida Jabry, Jean-Louis Ripoll, Andre Thuillier. Retrodienic reactions XVII – a general route to allenes gem-diactivated by electroattracting groups. „Tetrahedron Letters”. 25 (32), s. 3461–3462, 1984. DOI: 10.1016/S0040-4039(01)91047-0. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]