Kazimierz Marcinkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Marcinkiewicz
Kazimierz Marcinkiewicz (1118622297) cropped.jpg
Data i miejsce urodzenia 20 grudnia 1959
Gorzów Wielkopolski
Prezydent m.st. Warszawy (p.f.)
Okres od 20 lipca 2006
do 2 grudnia 2006
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Mirosław Kochalski (p.f.)
Następca Hanna Gronkiewicz-Waltz
Prezes Rady Ministrów
Okres od 31 października 2005
do 14 lipca 2006
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Marek Belka
Następca Jarosław Kaczyński
Przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej
Okres od 9 maja 2006
do 14 lipca 2006
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Stefan Meller
Następca Anna Fotyga
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości
Okres od 5 lipca 2001
do 5 października 2001
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Następca Jarosław Kaczyński
Odznaczenia
Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Kazimierz Marcinkiewicz i (ur. 20 grudnia 1959 w Gorzowie Wielkopolskim) – polski polityk i nauczyciel.

W latach 1992–1993 wiceminister edukacji narodowej, w latach 1997–2006 poseł na Sejm III, IV i V kadencji, w latach 2005–2006 prezes Rady Ministrów, w 2006 pełniący funkcję prezydenta m.st. Warszawy, w latach 2007–2008 dyrektor w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju w Londynie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

W 1984 ukończył fizykę na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Wrocławskiego, a w 1992 studia podyplomowe z administracji na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Ukończył również szkolenia w Studium Fundacji Boscha (struktura i funkcjonowanie szkolnictwa wyższego w Niemczech) oraz w Centrum Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli w Warszawie.

Podjął także studia doktoranckie na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Zarządzania Uniwersytetu Szczecińskiego (pod kierunkiem profesor Teresy Lubińskiej, późniejszej minister finansów w jego rządzie).

Działalność zawodowa do lat 90.[edytuj | edytuj kod]

W latach 1982–1989 był nauczycielem matematyki i fizyki w Szkole Podstawowej nr 17 w Gorzowie Wielkopolskim, następnie wicedyrektorem jednego z zespołów szkół ogólnokształcących w tym mieście (1989–1990), kuratorem oświaty w województwie gorzowskim (1990–1992), wiceministrem edukacji narodowej w rządzie Hanny Suchockiej (1992–1993), wicedyrektorem Wojewódzkiego Ośrodka Metodycznego w Gorzowie Wielkopolskim (1994–1995) i dyrektorem Zespołu Kolegiów Nauczycielskich (1995–1997). Był również głównym inicjatorem powołania Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Gorzowie Wielkopolskim. W latach 1994–1998 pełnił funkcję prezesa zarządu Fundacji na rzecz Gorzowskiej Szkoły Wyższej, a od 1997 przewodniczył konwentowi PWSZ. Został działaczem funkcjonującego przy tej uczelni pierwszoligowego klubu koszykarskiego kobiet (AZS PWSZ Gorzów).

Działalność polityczna do 2005[edytuj | edytuj kod]

W drugiej połowie lat 80. współpracował z wydawnictwami niezależnymi, m.in. pismem „Feniks”[1], był też członkiem redakcji katolickiego pisma „Aspekty”[2]. Należał do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, był również założycielem Gorzowskiego Klubu Politycznego „Ład i Wolność” (1988).

W 1989 brał udział w zakładaniu Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Od 1994 kierował zarządem regionu ZChN w Gorzowie Wielkopolskim, w latach 1994–1998 zasiadał w zarządzie głównym tej partii. Opowiadał się za ochroną wartości chrześcijańskich w życiu politycznym i społecznym. Jako wiceminister edukacji sprzeciwiał się wprowadzeniu wychowania seksualnego do programów nauczania.

Od 1997 do 2006 sprawował mandat posła na Sejm III, IV i V kadencji. W latach 1999–2000 był szefem Gabinetu Politycznego premiera Jerzego Buzka. W 2001 opublikował książkę Pracowitość i uczciwość w polityce.

W Sejmie III kadencji był członkiem klubu parlamentarnego Akcji Wyborczej Solidarność. W 2001 wraz z grupą innych działaczy m.in. ZChN współtworzył Przymierze Prawicy. Gdy w 2002 doszło do przyłączenia się Przymierza Prawicy do Prawa i Sprawiedliwości, został członkiem PiS. Od 5 lipca[3] do 5 października 2001 przewodniczył klubowi parlamentarnemu tej partii w Sejmie III kadencji. Był także prezesem regionu lubuskiego PiS. W Sejmie IV kadencji kierował Komisją Skarbu Państwa (po rezygnacji Wiesława Walendziaka w 2004). W 2003 wraz z Wiesławem Walendziakiem założył Instytut Środkowoeuropejski – wydawcę dwumiesięcznika „Międzynarodowy Przegląd Polityczny”.

Od lat 90. związany także ze środowiskami katolickimi. W latach 1995–1998 był członkiem Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej. Pełnił też funkcję prezesa Towarzystwa Szkoły Katolickiej[4]. Działał w Stowarzyszeniu Dziennikarzy Katolickich oraz Stowarzyszeniu Rodzin Katolickich. Za wypowiedzi pod adresem osób homoseksualnych był krytykowany w 2005 i 2006 przez Amnesty International oraz Human Rights Watch[5][6].

Prezes Rady Ministrów[edytuj | edytuj kod]

Uroczystość zaprzysiężenia Kazimierza Marcinkiewicza na premiera przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego
Kazimierz Marcinkiewicz i Lech Kaczyński

27 września 2005 Jarosław Kaczyński wyznaczył Kazimierza Marcinkiewicza jako kandydata PiS na stanowisko premiera po zwycięskich dla tej partii wyborach parlamentarnych. 19 października został desygnowany, a 31 października zaprzysiężony na tę funkcję przez prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego. 10 listopada jego rząd uzyskał w Sejmie wotum zaufania.

4 stycznia 2006, po dymisji Andrzeja Mikosza, tymczasowo pełnił obowiązki ministra skarbu państwa do czasu powołania na to stanowisko Wojciecha Jasińskiego. 24 kwietnia tego samego roku otrzymał nagrodę Wiktora 2005 dla najpopularniejszego polityka.

7 lipca 2006 poinformował komitet polityczny PiS o zamiarze podania się do dymisji. Organ ten zarekomendował Jarosława Kaczyńskiego na stanowisko prezesa Rady Ministrów. 10 lipca prezydent Lech Kaczyński przyjął dymisję jego gabinetu, obowiązki prezesa Rady Ministrów Kazimierz Marcinkiewicz pełnił do 14 lipca tego samego roku.

Działalność polityczna i zawodowa od 2006[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Marcinkiewicz podczas obchodów 62. rocznicy powstania warszawskiego (2006)

18 lipca 2006 został oficjalnie nominowany przez premiera Jarosława Kaczyńskiego na pełniącego funkcję Prezydenta m.st. Warszawy (jako zarządca komisaryczny miasta). Urząd objął 20 lipca, zastępując na tym stanowisku Mirosława Kochalskiego. W związku z objęciem funkcji wygasł jego mandat poselski.

Był kandydatem Prawa i Sprawiedliwości na prezydenta Warszawy w wyborach samorządowych w 2006. W I turze wyborów zajął pierwsze miejsce z wynikiem 38,42% (272 050 głosów). W II turze przegrał z Hanną Gronkiewicz-Waltz (z Platformy Obywatelskiej), uzyskując 46,82% (329 309 głosów)[7]. Przekazanie władzy nowej prezydent nastąpiło 2 grudnia tego samego roku.

W styczniu 2007 rozpoczął pracę jako doradca p.o. prezesa Powszechnej Kasy Oszczędności Banku Polskiego Sławomira Skrzypka. Startował w konkursie na prezesa banku PKO BP, ale wycofał się z kandydowania. 1 marca 2007 rozpoczął pracę w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju, gdzie zasiadał w Radzie Dyrektorów jako reprezentant Polski. W 2007 ukazał się wywiad-rzeka Marcinkiewicz. Kulisy władzy (autorstwa Kazimierza Marcinkiewicza, Piotra Zaremby i Michała Karnowskiego). W 2008 został zatrudniony w Goldman Sachs Group Incorporated[8].

Również w 2007 odszedł z Prawa i Sprawiedliwości. Informacja o jego rezygnacji z członkostwa w PiS miała być nieupubliczniana przed 21 października 2007[9]. Od 2007 deklarował głosy wyborcze na Platformę Obywatelską[10][11]. W lutym 2013 wraz z m.in. Romanem Giertychem i Michałem Kamińskim założył think tank Instytut Myśli Państwowej[12].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Teresy i Mariana. Ojciec był kierownikiem kin w Gorzowie Wielkopolskim, członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i działaczem Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej[13][14].

Dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną Marią, z którą rozwiódł się w 2009, ma czworo dzieci. Po raz drugi ożenił się w sierpniu tego samego roku z Izabelą Olchowicz[15]. Jego bracia Arkadiusz i Mirosław oraz syn Maciej także zaangażowali się w działalność polityczną[16].

Wyniki wyborcze[edytuj | edytuj kod]

Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik
1993 Katolicki Komitet Wyborczy „Ojczyzna” Sejm II kadencji nr 12 3854 (2,27%)N[17]
1997 Akcja Wyborcza Solidarność Sejm III kadencji nr 12 9428 (6,25%)T[18]
2001 Prawo i Sprawiedliwość Sejm IV kadencji nr 8 8367 (2,68%)T[19]
2005 Prawo i Sprawiedliwość Sejm V kadencji nr 8 19 305 (7,14%)T[20]
2006 Prawo i Sprawiedliwość Prezydent m. st. Warszawy 272 050 (38,67%)N[21]
329 309 (46,82%)N[7]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Feniks”. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 26 sierpnia 2015].
  2. „Aspekty”. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 26 sierpnia 2015].
  3. Powstał Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość. pis.org.pl, 5 lipca 2001. [dostęp 26 sierpnia 2015].
  4. Towarzystwo Szkoły Katolickiej. krs-online.com.pl. [dostęp 11 czerwca 2013].
  5. Informacje na stronie AI. [dostęp 6 lipca 2010].
  6. Informacje na stronie HRW. [dostęp 6 lipca 2010].
  7. a b Serwis PKW – Wybory 2006. [dostęp 17 marca 2016].
  8. Premier u Goldmana. interia.pl, 11 lipca 2008. [dostęp 6 lipca 2010].
  9. Kazimierz Marcinkiewicz miesiąc temu odszedł z PiS. dziennik.pl, 18 października 2007. [dostęp 12 lipca 2010].
  10. Wybory > Marcinkiewicz poparł PO. gp24.pl, 19 października 2007. [dostęp 1 listopada 2017].
  11. Kazimierz Marcinkiewicz: zagłosuję na PO, Tusk zastąpi Barroso. wp.pl, 15 lutego 2014. [dostęp 1 listopada 2017].
  12. Think tank Niesiołowskiego, Giertycha, Marcinkiewicza. natemat.pl, 16 lutego 2013. [dostęp 17 lutego 2013].
  13. Nie żyje Marian Marcinkiewicz, ojciec premiera, szef kultowego kina. gazetalubuska.pl, 24 listopada 2011. [dostęp 19 stycznia 2014].
  14. Kazimierz Marcinkiewicz, Marcinkiewicz − kulisy władzy. Rozm. przepr. Michał Karnowski, Piotr Zaremba, Warszawa 2007, s. 233.
  15. Marcinkiewicz potajemnie ożenił się z Isabel. dziennik.pl, 9 września 2009. [dostęp 12 lipca 2010].
  16. PiS zamyka listę przed bratem Marcinkiewicza. wprost.pl, 26 października 2010. [dostęp 11 czerwca 2013].
  17. Poland – candidate data (ang.). University of Essex. [dostęp 17 marca 2016].
  18. M.P. z 1997 r. Nr 64, poz. 620
  19. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 17 marca 2016].
  20. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 17 marca 2016].
  21. Serwis PKW – Wybory 2006. [dostęp 17 marca 2016].
  22. Prezydent zwleka z zagranicznymi orderami. wyborcza.pl, 5 listopada 2008. [dostęp 6 lipca 2010].
  23. Kazimierz Marcinkiewicz odznaczony francuskim orderem. money.pl, 1 lipca 2013. [dostęp 27 grudnia 2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]