Henryk Hiż

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Henryk Hiż (ur. 8 października 1917 w Piotrogrodzie, zm. 19 grudnia 2006 w Cape May Point) – polski filozof i wykładowca.

Ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie był uczniem prof. Tadeusza Kotarbińskiego. W końcu lat. 30 związany z tzw. młodzieżą demokratyczną, był m.in. członkiem Klubu Demokratycznego w Warszawie[1].

W 1944 uczestniczył w powstaniu warszawskim. W 1950 wyjechał z Polski, wykładał na uczelniach zagranicznych, m.in. University of Pennsylvania w Filadelfii.

W 1991 został członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Logiczna podstawa semiotyki(1978)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Waldemar Żebrowski, Stronnictwo Demokratyczne w warunkach demokratyzacji ustroju politycznego, Olsztyn 2003, s. 19.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Więź, nr 10 (587), październik 2007 (wspomnienie)