Huta Stalowa Wola

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stalowa Wola
Stalowa Wola
Logo Stalowa Wola na dźwigu samochodowym
Forma prawna spółka akcyjna
Data założenia 1938
Państwo  Polska
Siedziba 37-450 Stalowa Wola
ul. Kasprzyckiego 8
Numer KRS 0000004324
Prezes Bernard Cichocki
Przewodniczący
rady nadzorczej
Maciej Miłosz[1]
Akcjonariusze/
udziałowcy
Polska Grupa Zbrojeniowa S.A. (88,77%)
Branża przemysł maszynowy, przemysł zbrojeniowy
Kapitał zakładowy 243 496 528,25 zł[2]
Położenie na mapie Stalowej Woli
Mapa lokalizacyjna Stalowej Woli
Huta Stalowa Wola
Huta Stalowa Wola
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Huta Stalowa Wola
Huta Stalowa Wola
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Huta Stalowa Wola
Huta Stalowa Wola
Ziemia50°33′21″N 22°03′03″E/50,555833 22,050833
Strona internetowa
155 mm Haubica Krab
120 mm moździerz RAK na podwoziu Rosomak
WR40 Langusta produkcji HSW
HSW 9.50
Dźwig samochodowy Hydros Stalowa Wola

Huta Stalowa Wola – zakład przemysłu przetwórczego powstały w ramach Centralnego Okręgu Przemysłowego na północny zachód od miasta Nisko, w okolicach wsi Pławo – obecnie Stalowa Wola.

Historia[edytuj]

Lata 30 i 40 XX w.[edytuj]

Budowę rozpoczęto w 1938 roku. Uroczystego otwarcia dokonał Prezydent RP prof. inż. Ignacy Mościcki w czerwcu 1939 roku. Zakład produkował wtedy stal szlachetną, sprzęt zbrojeniowy oraz rolniczy. Poczyniono także starania w celu uzyskania szwedzkiej licencji na produkcję nowoczesnych turbin parowych. Umowa ze stroną szwedzką została podpisana, jednakże Szwedzi ociągali się z przekazaniem dokumentacji do wybuchu II wojny światowej, przez co próba produkcji turbin w HSW została zaniechana. W ekspresowym tempie powstawała elektrownia oraz osiedle pracownicze Stalowa Wola. Rozwój HSW został przerwany przez wybuch drugiej wojny światowej. Kiedy w 1944 roku region zdobyli Sowieci, HSW była największym zakładem przemysłu ciężkiego w zdobytej części Polski.

Lata 60 i 70 XX w.[edytuj]

Na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX w. HSW nawiązała współpracę z firmami zachodnimi i przestawiła się na maszyny budowlane, zupełnie nową gałąź polskiego przemysłu. Dzięki współpracy kooperacyjnej z firmami brytyjskimi, amerykańskimi i niemieckimi uzyskano najnowsze technologie, w tym technologie produkcji spycharek gąsienicowych i ładowarek kołowych.

Lata 80 XX w.[edytuj]

W latach osiemdziesiątych Huta Stalowa Wola stała się znaczącym producentem sprzętu wojskowego: artyleryjskiego oraz opancerzonych transporterów gąsienicowych, a także stali jakościowych dla potrzeb prawie całego krajowego przemysłu obronnego.

Lata 90 XX w.[edytuj]

29 kwietnia 1988 r. w Hucie Stalowa Wola rozpoczęła się pierwsza tego roku fala strajków zorganizowanych przez zdelegalizowany związek zawodowy „Solidarność”[3]. Po przemianach ustrojowych przystąpiono do restrukturyzacji spółki. 15 lipca 1991 roku zakład stał się jednoosobową spółką akcyjną HSW S.A., w której większość udziałów posiada skarb państwa. Pod względem organizacyjnym zakład przeorganizowano w Grupę Kapitałową złożoną ze spółki dominującej i spółek zależnych.

XXI wiek[edytuj]

W wyniku restrukturyzacji HSW S.A. stała się największym polskim producentem maszyn budowlanych. Wieloletnie doświadczenie w produkcji sprzętu wojskowego uczyniła także z HSW S.A. wiodącego producenta dla krajowego przemysłu obronnego. Produkcja i sprzedaż maszyn budowlanych została przekazana w 2004 r. do nowo powstałej spółki HSW – Trading Sp. z o.o. Produkowane maszyny sprzedawane są pod marką HSW. Z dniem 1 kwietnia 2007 r. HSW-Trading Sp. z o.o. został włączony w struktury Huty Stalowa Wola S.A.

W 2008 roku w wyniku kontraktu z MON rozpoczęto rozwijanie produkcji wyrobów wojskowych, takich jak samobieżna armatohaubica Krab, transporter minowania narzutowego Kroton oraz najnowszego wyrobu Centrum Produkcji Wojskowej (część HSW): wyrzutni rakiet Langusta[4][5].

18 stycznia 2011 r. podpisano w Pekinie wstępne porozumienie w sprawie zakupu cywilnej części HSW przez chiński koncern Guangxi LiuGong Machinery[6].

1 lutego 2012 roku część produkująca maszyny cywilne HSW została zakupiona przez chiński koncern Guangxi LiuGong Machinery Co. Ltd.

2 kwietnia 2012 Huta Stalowa Wola zakupiła 100% udziałów w spółce Jelcz-Komponenty.

Przedsiębiorstwo HSW S.A. wejdzie w skład spółki akcyjnej Polska Grupa Zbrojeniowa w Radomiu, mającej być największym polskim producentem broni[7][8][9][10].

HSW S.A. weźmie udział w budowie działa samobieżnego 155 mm na podstawie kołowej Kryl[11].

Produkcja historyczna[edytuj]

Produktem finalnym Huty Stalowa Wola S.A. były maszyny budowlane do prac ziemnych i drogowych (produkcja przejęta w 2012 przez Guangxi LiuGong Machinery Co. Ltd. w Stalowej Woli, który obecnie produkuje maszyny pod marką Dressta – Stalowa Wola):

jak również sprzęt wojskowy:

Aktualne produkty przedsiębiorstwa[edytuj]

Prace badawcze i rozwojowe[edytuj]

Struktura własnościowa HSW[edytuj]

Kapitał zakładowy Huty Stalowa Wola S.A. wynosi 254 028 670,00 zł i dzieli się na 53 479 720 akcji o wartości nominalnej 4,75 zł każda[2].

Akcjonariat[edytuj]

Udziałowcy[2]:

  • Polska Grupa Zbrojeniowa S.A. – 85,09%
  • Skarb Państwa – 4,15%
  • PGE Obrót S.A. – 1,08%
  • Adamczyk Grzegorz – 1,02%
  • PGNiG S.A. – 0,81%
  • Pozostali drobni akcjonariusze – 7,85%

HSW a region[edytuj]

Wokół Huty Stalowa Wola na przestrzeni ostatnich siedemdziesięciu lat wyrosło zupełnie nowe miasto – Stalowa Wola, będące ważnym centrum regionu oraz węzłem komunikacyjnym Podkarpacia. Z powodu restrukturyzacji i niepewności co do dalszych losów HSW, miasto czyni starania w celu uniezależnienia się od istnienia HSW. Obecnie Huta Stalowa Wola skupiła się na kontynuacji i rozwijaniu produkcji Centrum Produkcji Wojskowej. Zainteresowanie przejęciem sekcji produkującej maszyny budowlane wyraziły m.in. JCB, Hyundai i Hitachi. Ostatecznie, 1 lutego 2012 roku, biznes maszyn cywilnych HSW został zakupiony przez światowy koncern operujący w branży maszyn do robót drogowych i ziemnych – Guangxi LiuGong Machinery Co. Ltd.

Przypisy[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]