Huta Szkła Gospodarczego „Irena”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Irena Holding Group Sp. z o.o.
Państwo  Polska
Adres 88-100 Inowrocław
ul. Szklarska 9
Data założenia 1924
Forma prawna spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
Prezes Hassan Riyazi
Nr KRS 0000412716
Zatrudnienie 200
Dane finansowe
Kapitał zakładowy 1 000 000,- PLN
Położenie na mapie Inowrocławia
Mapa lokalizacyjna Inowrocławia
Irena Holding Group Sp. z o.o.
Irena Holding Group Sp. z o.o.
Położenie na mapie powiatu inowrocławskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu inowrocławskiego
Irena Holding Group Sp. z o.o.
Irena Holding Group Sp. z o.o.
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Irena Holding Group Sp. z o.o.
Irena Holding Group Sp. z o.o.
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Irena Holding Group Sp. z o.o.
Irena Holding Group Sp. z o.o.
52°48′38,1600″N 18°14′53,8800″E/52,810600 18,248300
Strona internetowa

Irena Holding Group Sp. z o.o., dawniej Huta Szkła Gospodarczego „Irena”huta szkła w Inowrocławiu (województwo kujawsko-pomorskie) zajmująca się wytwarzaniem wyrobów ze szkła. Większość produkcji kieruje na eksport, przede wszystkim do Iranu.

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Zakład zlokalizowany jest w północnej części Inowrocławia przy ul. Szklarskiej, między liniami kolejowymi: 131 (magistrala węglowa) i 353.

Produkty[edytuj | edytuj kod]

Zakład produkuje wyroby ze szkła sodowego (crystaline): dzbanki, szklanki, filiżanki, kieliszki, patery itp.[1]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

Przedsiębiorstwo założył w 1924 roku mieszkaniec Inowrocławia Franciszek Dzwikowski[2]. Początkowo produkowano wyłącznie butelki szklane. W połowie lat 20. firmę przejęła niemiecka spółka „Winkelhausen”, która produkowała butelki na potrzeby własnej wytwórni win i wódek w Starogardzie Gdańskim. W 1927 właścicielem huty został Henryk Podkomorski, który nazwał zakład imieniem Irena oraz wzbogacił go m.in. o nowe wanny wyrobowe, gazogeneratory Siemensa, halę obróbki szkła, warsztaty mechaniczne, szlifiernię, własną gazownię i elektrownię oraz zaplecze socjalne[2]. W czasie wielkiego kryzysu (1929-1933) zatrudnienie spadło z 500 do 135 pracowników (1934 rok). Jednocześnie skrócono czas pracy. W 1938 zatrudnienie ponownie wzrosło do 530 pracowników[3][4]. W 1935 roku na filię zakładu zaadaptowano obiekt po zbankrutowanej hucie „Ino” przy ulicy Dworcowej 20 w Inowrocławiu[2]. W latach 30. XX w. w zakładzie doszło do masowych strajków załogi (1934, 1937) na tle żądań płacowych i socjalnych[2].

Produkcja obejmowała około 3000 typów wyrobów szklanych. Specjalnością zakładu były słoje do zapraw typu „Weck”, „Irena” oraz „patent Irena”. Poza tym produkowano szkło stołowe-galanteryjne wytwarzane sposobem ręcznego dmuchania ze szkła przeźroczystego i barwionego, butelek, szkła oświetleniowego (do lamp gazowych i naftowych), szkła perfumeryjno-kosmetycznego, aptecznego i technicznego[2].

Okres okupacji niemieckiej[edytuj | edytuj kod]

W okresie II wojny światowej huta została przejęta przez Niemców[2]. Zakładem kierowali: Bruno Gresser, a następnie Kurt Czulins – szklarz pochodzenia austriackiego[2]. Produkowano szkło stołowo-galanteryjne, oświetleniowe, gospodarcze, słoiki, butelki, bańki felczerskie itp. W 1943 wskutek pożaru zniszczona została hala produkcyjna, a w 1944 zdemontowano drugą halę oraz zamknięto filię przy ul. Dworcowej. W momencie wyzwolenia Inowrocławia w styczniu 1945 zakład był całkowicie zdewastowany[2].

Okres PRL[edytuj | edytuj kod]

Wiosną i latem 1945 roku pracownicy samorzutnie odgruzowali zakład i wznowili produkcję. W latach 1945-1946 dyrektorem huty był jej były właściciel Henryk Podkomorski, po czym zastąpił go hutnik Władysław Harenda[2]. Zakład podlegał początkowo Zjednoczeniu Budowlanemu w Bydgoszczy, od 1947 roku Piotrkowskiemu Zjednoczeniu Przemysłu Szklarskiego, a od 1960 – Zjednoczeniu Przemysłu Szklarskiego w Sosnowcu[2]. Asortyment produkcji w latach 50. był szeroki i obejmował: szkło elektrotechniczne, naczynia akumulatorowe, szkło opakowaniowe, butelki spożywcze i kosmetyczne, słoiki, balony do win, szkło galanteryjne, gospodarcze (szklanki, kieliszki, podstawki) oraz szkło sanitarne i oświetleniowe[2]. W 1958 roku dokonano specjalizacji profilu produkcyjnego na rzecz szkła gospodarczego, głównie szklanek i kieliszków dla zbiorowego żywienia. Zaprzestano natomiast produkcji szkła opakowaniowego. W latach 1952-1955 w ramach planu sześcioletniego dokonano modernizacji zakładu wzbogacając go m.in. o nową halę produkcyjną z dużą wanną zmianową, magazyny, halę odprężarek, budynek socjalny[2].

W latach 60. XX w. zakład doskonalił technologię produkcji[5]. W 1961 w miejsce szkła sodowo-wapniowego wprowadzono technologię produkcji szkła sodowo-potasowo-wapniowego, usprawniono technikę produkcji szkła z bańki metalowej, zbudowano wannę wyrobową do produkcji szkła kolorowego oraz zastosowano metodę próżniową w produkcji kieliszków[5]. W dekadzie lat 60. modernizowano budynki zakładu oraz budowano nowe, m.in. laboratorium zakładowe, wzorcownię, nową wannę zmianową, magazyny, drogi i parkingi.

W latach 1972-1976 dokonano generalnej rozbudowy zakładu produkcyjnego wyposażając go w technologię wytwarzania szkła kryształowego metodą dmuchania i zdobienia ręcznego[5]. Produkty ze szkła kryształowego stały się przebojem w handlu wewnętrznym w latach 70. XX w.[6] Oprócz tego wytwarzano setki produktów użytkowych, wykorzystywanych w gastronomii i w gospodarstwach domowych[6]. Wpisując się w ówczesne dążenia władz na rzecz polepszenia jakości produkcji, huta uzyskała 14 znaków jakości na produkowane wyroby[2]. W 1978 roku zakład odwiedził ówczesny I sekretarz KC PZPR Edward Gierek[4].

Lata 70. XX wieku to apogeum rozwoju zakładu, którego załoga sięgała liczby 3500 pracowników. Jak wiele dużych przedsiębiorstw w tym okresie huta dysponowała własną gastronomią, ośrodkiem wypoczynkowym w Przyjezierzu oraz szkołą przyzakładową[7]. Rozbudowana była działalność socjalna; organizowano m.in. zakładowe kolonie, obozy, wczasy, gwiazdki, grzybobrania i zabawy taneczne[4]. W 1982 za pieniądze huty zbudowano żłobek na nowo budowanym osiedlu Rąbin w Inowrocławiu[4].

Okres III RP[edytuj | edytuj kod]

W 1991 nastąpiła komercjalizacja przedsiębiorstwa i przekształcenie w spółkę akcyjną Skarbu Państwa. W nowej sytuacji geopolitycznej nastąpiło otwarcie polskiego rynku na firmy zagraniczne oraz utrata części rynków zbytu w byłych krajach socjalistycznych. Zakład zdecydował o emisji akcji poprzez Giełdę Papierów Wartościowych (1991), co przyniosło duże zyski finansowe (w latach 90. XX w. kurs akcji wzrósł 100 razy)[8]. Huta była jedną z pierwszych firm notowanych na warszawskiej giełdzie.

W 2005 huta weszła w skład grupy kapitałowej Mariana Kwietnia. Dwa lata później uruchomiono linię produkcji kieliszków „olivotto”, która przyniosła straty finansowe[4]. Lawinowo narastało zadłużenie zakładu. W 2008 roku zwolniono 357 pracowników z ponad 500-osobowej załogi[4]. W 2009 nastąpiła przejściowa poprawa sytuacji związana z dostawą kryształów do Chin oraz Iranu. 17 września 2010 roku prezes huty złożył do sądu wniosek o ogłoszenie upadłości w trybie postępowania układowego z wierzycielami (dług zewnętrzny zakładu wynosił 66 mln zł)[9]. W październiku 2010 przerwano dostawy gazu. Wygaszono piece szklarskie oraz urlopowano załogę[4].

W lutym 2011 po układzie syndyka z PGNiG uruchomiono linię produkcji kryształów oraz przywrócono do pracy 200 osób[10]. Około 80% wyrobów sprzedawano do Iranu, a pozostałe w Irlandii, Anglii, Hiszpanii, Belgii i Stanach Zjednoczonych. Nie zbywano natomiast produktów w Polsce[11]. W lipcu 2011 nastąpiła pierwsza próba sprzedaży zakładu. Zainteresowanie przejęciem huty przejawiali inwestorzy z Niemiec, Stanów Zjednoczonych, Estonii, Polski[8]. Ostatecznie w 2013 trzy czwarte zakładu (bez wydziału produkcji szkła sodowego) za kwotę 9,7 mln zł kupił Hassan Riyazi z Iranu[12].

W latach 2013-2016 dokonano szereg inwestycji w zakład, który zatrudnił ok. 200 pracowników. W Niemczech zakupiono nową linię technologiczną za 2 mln euro. Większość wyrobów eksportowano do Iranu, Egiptu, Niemiec i USA[13].

Nazwy[edytuj | edytuj kod]

  • 1927-1939 – Huta Szkła „Irena” w Inowrocławiu
  • 1939-1945 – Glasshütten Irena Hohensalsa
  • 1945-1947 – „Irena” fabryka pod zarządem państwowym (podlega Zjednoczeniu Budowlanemu w Bydgoszczy)
  • 1947-1950 – Piotrkowskie Zjednoczone Zakłady Szklarskie "Irena" w Inowrocławiu (podlega Piotrkowskiemu Zjednoczeniu Przemysłu Szklarskiego)
  • 1951-1959 – Zakłady Szklarskie "Irena" w Inowrocławiu
  • 1959-1991 – Huta Szkła Gospodarczego "Irena" w Inowrocławiu (w latach 1973-1981 wchodzi w skład Zjednoczonych Hut Szkła Gospodarczego i Technicznego "Vitropol" z siedzibą w Sosnowcu)
  • 1991-2010 – Huta Szkła Gospodarczego Irena S.A.
  • 2010-2013 – Huta Szkła Gospodarczego Irena S.A. w upadłości likwidacyjnej
  • od 2013 – Irena Holding Group Sp. z o.o.

Akcjonariat przed upadłością[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. http://ki24.info/pl/12_biznes/3455_huta_irena_na_prostej_beda_kolejne_inwestycje.html dostęp 5-09-2017
  2. a b c d e f g h i j k l m http://www.inowroclawfakty.pl/historia-huty-szk%C5%82a-irena/ dostęp 5-09-2017
  3. Mieczysław Wojciechowski: Inowrocław w okresie międzywojennym (1919-1939) [w:] Dzieje Inowrocławia tom 2 (od 1919 r. do końca lat siedemdziesiątych). Państwowe Wydawnictwo Naukowe. Warszawa – Poznań - Toruń 1982. ​ISBN 83-01-03637-0​. str. 17-18
  4. a b c d e f g http://www.pomorska.pl/strefa-biznesu/wiadomosci/z-kraju-i-ze-swiata/a/krysztaly-made-in-irena-to-juz-historia-czyli-kronika-hutnika,10299954/ dostęp 5-09-2017
  5. a b c Kamosiński Sławomir, Przemiany w technice i technologii produkcji [w:] Sławomir Kamosiński, Mikroekonomiczny obraz przemysłu Polski Ludowej w latach 1950-1980 na przykładzie regionu kujawsko-pomorskiego, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2007, s. 75-179, ISBN 978-83-7177-420-1, OCLC 177361790.
  6. a b Kamosiński Sławomir, Jakość produkcji [w:] Sławomir Kamosiński, Mikroekonomiczny obraz przemysłu Polski Ludowej w latach 1950-1980 na przykładzie regionu kujawsko-pomorskiego, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2007, s. 180-234, ISBN 978-83-7177-420-1, OCLC 177361790.
  7. Kamosiński Sławomir, Pracownicy przemysłu [w:] Sławomir Kamosiński, Mikroekonomiczny obraz przemysłu Polski Ludowej w latach 1950-1980 na przykładzie regionu kujawsko-pomorskiego, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2007, s. 259-307, ISBN 978-83-7177-420-1, OCLC 177361790.
  8. a b http://www.pomorska.pl/strefa-biznesu/pieniadze/a/inowroclaw-huta-irena-pozegnala-sie-z-gielda-papierow-wartosciowych,10257070/ dostęp 5-09-2017
  9. http://www.pomorska.pl/strefa-iznesu/pieniadze/a/inowroclaw-430-pracownikow-huty-irena-dostanie-wypowiedzenia,10304980/ dostęp 5-09-2017
  10. http://www.pomorska.pl/strefa-biznesu/pieniadze/a/huta-irena-odbija-sie-od-dna-prace-znajdzie-tu-okolo-130-osob,10217914/ dostęp 5-09-2017
  11. http://www.pomorska.pl/strefa-biznesu/wiadomosci/z-kraju-i-ze-swiata/a/inowroclaw-huta-szkla-irena-to-juz-historia-odchodzi-200-ostatnich-pracownikow-moze-jeszcze-tutaj-wroca,10207608/ dostęp 5-09-2017
  12. http://www.expressbydgoski.pl/region/a/huta-irena-w-inowroclawiu-sprzedana,10977389/ dostęp 5-09-2017
  13. http://www.pomorska.pl/wiadomosci/inowroclaw/a/inowroclawska-huta-szkla-irena-znow-eksportuje-swoje-wyroby,10591470/ dostęp 5-09-2017