Język piemoncki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lenga piemontèisa
Obszar Włochy
Liczba mówiących ok. 2 mln
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
 Romańskie
  Zachodnioromańskie
   Język piemoncki
Kody języka
ISO 639-1 brak
ISO 639-2 roa
ISO 639-3 pms
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko- online
Piedmontese linguistic map
Języki zachodnioromańskie zaznaczono na zielono

Język piemoncki (piemontèis) – etnolekt używany w Piemoncie (północno-zachodnie Włochy). Tradycyjnie uznawany był za dialekt języka włoskiego, jednak znacznie różniący się od standardowego włoskiego. Z językoznawczego punktu widzenia jednak nie jest dialektem języka włoskiego, gdyż język piemoncki jest klasyfikowany w podgrupie gallo-italskiej języków zachodnioromańskich[1][2], a włoski należy do grupy italsko-dalmatyńskiej[3]. Język piemoncki zbliżony jest zatem (lingwistycznie i geograficznie) z jednej strony do innych języków gallo-italskich północnych Włoch, lombardzkiego i liguryjskiego, z drugiej zaś do języków francuskiego i oksytańskiego.

Pierwsze teksty piemonckie napisane w lokalnym dialekcie pochodzą z XII wieku[potrzebny przypis]. Język literacki ukształtował się w wiekach XVII i XVIII, miał jednak w obejmującym Piemont Królestwie Sardynii nieco niższą rangę niż francuski i włoski. Twórczość w nim trwa nieprzerwanie do dnia dzisiejszego. Owocem jest bogata literatura, w tym poezja, proza, dramat, publicystyka, publikacje naukowe oraz przekłady dzieł obcych.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Gallo-Italian – MultiTree.
  2. Język piemoncki w katalogu Ethnologue: Languages of the World (ang.)
  3. Język włoski w katalogu Ethnologue: Languages of the World (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj]