Język sardyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Limba sarda
Obszar Sardynia (Włochy)
Liczba mówiących około 1,5 miliona
Klasyfikacja genetyczna języki indoeuropejskie
 języki romańskie
  południoworomańskie
   język sardyński
Pismo/alfabet łacińskie
Status oficjalny
język urzędowy Sardynia
Kody języka
Kod ISO 639-1 sc
Kod ISO 639-2 srd
Kod ISO 639-3 srd
IETF sc
Glottolog sard1257
GOST 7.75–97 срд 583
WALS srd
SIL srd
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko-sardyński online

Język sardyński (limba sarda, sardu) – język, a według niektórych uczonych[potrzebny przypis] makrojęzyk, z grupy romańskiej (podgrupa południoworomańska) języków indoeuropejskich, którym posługuje się od 1 do 1,5 mln Sardyńczyków (mieszkańców Sardynii, włoskiej wyspy na Morzu Śródziemnym).

We Włoszech uznawany jest za dialekt języka włoskiego, jednak większość językoznawców spoza tego kraju uważa sardyński za odrębny język. Najstarsze zabytki literatury napisanej w tym języku (właściwie w jego dialektach, gdyż nie ma on jednej postaci literackiej) pochodzą z XVI wieku. Język sardyński czerpał wiele zapożyczeń z łaciny, greki, języka arabskiego, hiszpańskiego, katalońskiego oraz włoskiego.

Na język sardyński składają się cztery główne dialekty, ze względu na silne zróżnicowanie uważane niekiedy za odrębne języki:

  • kampidański (południowosardyński), razem z dialektem arborskim
  • logudorski (środkowosardyński), razem z dialektem nuorskim
  • sassarski (północno-zachodnio-sardyński)
  • gallurski (północno-wschodnio-sardyński).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]