Jan Dolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Karol Dolski
Herb
Kościesza (odm. Dolski Kniaź)
Rodzina Dolscy
Data urodzenia 1637
Data śmierci 29 kwietnia 1695
Ojciec Mikołaj Dolski
Matka Helena Jelska
Żona

Anna Chodorowska, Elżbieta Ostroróg

Dzieci

Katarzyna Dolska[potrzebny przypis], ż. Michała Serwacego Wiśniowieckiego

Jan Karol Dolski herbu Kościesza (ur. w 1637 roku – zm. 29 kwietnia 1695 roku) – marszałek wielki litewski w 1691 roku, marszałek nadworny litewski w 1685 roku, podczaszy litewski w 1676 roku, krajczy litewski w 1670 roku, marszałek piński w latach 1666-1676, podkomorzy piński w 1662 roku, podstoli słonimski w 1656 roku[1], starosta piński.

W czasie potopu szwedzkiego, na czele własnej chorągwi wziął udział w bitwie pod Warszawą. Uczestniczył w kampaniach wojny polsko-rosyjskiej 1654-1667. Poseł sejmiku pińskiego powiatu pińskiego na sejm wiosenny 1666 roku[2]. Jako pułkownik wziął w 1666 udział w tłumieniu rokoszu Lubomirskiego. W latach 1667 i 1668 był posłem na Sejm. W 1669 poparł elekcję Michała Korybuta Wiśniowieckiego. W 1670 został krajczym wielkim litewskim. Był członkiem konfederacji kobryńskiej wojsk Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1672 roku[3]. Walczył w bitwie pod Chocimiem w 1673. Elektor Jana III Sobieskiego z powiatu pińskiego w 1674 roku[4]. Wybrany posłem w 1676. Sejm tego roku przyznał mu gratyfikację w wysokości 20 000 złp za męstwo i odwagę. Na Sejmie 1678/1679 wybrany deputatem do rady przy boku króla. W 1685 mianowany marszałkiem nadwornym litewskim, a w 1691 marszałkiem wielkim.

Założył na Wołyniu miasteczko Nowy Dolsk, dzisiejszy Lubieszów, gdzie Dolski wzniósł drewniany pałac i kolegium pijarów[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urzędnicy centralni i dostojnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV-XVIII w. Spisy, oprac. H. Lulewicz, A Rachuba, Kórnik 1994, s. 205.
  2. Paweł Krakowiak, Dwa Sejmy w 1666 roku, Toruń 2010, s. 484.
  3. Leszek A, Wierzbicki, Akt konfederacji wojska litewskiego zawiązanej w Kobryniu 22 listopada 1672 roku, w: Res Historica, t. 21, Lublin 2005, s. 137-138.
  4. Volumina Legum. T. V. Petersburg, 1860, s. 161.
  5. Grzegorz Rąkowski: Wołyń. Przuszków: Rewasz, s. 76.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]