Jan Dolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Karol Dolski
Herb
Kościesza (odm. Dolski Kniaź)
Rodzina Dolscy
Data urodzenia 1637
Data śmierci 29 kwietnia 1695
Ojciec Mikołaj Dolski
Matka Helena Jelska
Żona

Anna Chodorowska Elżbieta Ostroróg

Dzieci

Katarzyna Dolska[potrzebne źródło], ż. Michała Serwacego Wiśniowieckiego

Jan Karol Dolski herbu Kościesza (ur. 1637 – zm. 29 kwietnia 1695) – marszałek wielki litewski od 1691, marszałek nadworny litewski od 1685, podczaszy wielki litewski od 1676, starosta piński.

W czasie potopu szwedzkiego, na czele własnej chorągwi wziął udział w bitwie pod Warszawą. Uczestniczył w kampaniach wojny polsko-rosyjskiej 1654-1667. Jako pułkownik wziął w 1666 udział w tłumieniu rokoszu Lubomirskiego. W latach 1667 i 1668 był posłem na Sejm. W 1669 poparł elekcję Michała Korybuta Wiśniowieckiego. W 1670 został krajczym wielkim litewskim. Był członkiem konfederacji kobryńskiej wojsk Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1672 roku[1]. Walczył w bitwie pod Chocimiem w 1673. Elektor Jana III Sobieskiego z powiatu pińskiego w 1674 roku[2]. Wybrany posłem w 1676. Sejm tego roku przyznał mu gratyfikację w wysokości 20 000 złp za męstwo i odwagę. Na Sejmie 1678/1679 wybrany deputatem do rady przy boku króla. W 1685 mianowany marszałkiem nadwornym litewskim, a w 1691 marszałkiem wielkim.

Założył na Wołyniu miasteczko Nowy Dolsk, dzisiejszy Lubieszów, gdzie Dolski wzniósł drewniany pałac i kolegium pijarów[3].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Leszek A, Wierzbicki, Akt konfederacji wojska litewskiego zawiązanej w Kobryniu 22 listopada 1672 roku, w: Res Historica, t. 21, Lublin 2005, s. 137-138.
  2. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 161.
  3. Grzegorz Rąkowski "Wołyń", Rewasz, s.76

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]