Konfederacja żołnierska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Konfederacja żołnierska (także konfederacja wojskowa) – w dawnej Polsce, w XVII wieku związki żołnierzy powstające zwykle w wyniku buntu z powodu niewypłacania żołdu. Konfederaci obierali sobie dowódców (regimentarzy) i najeżdżali dobra królewskie lub kościelne i siłą ściągali zaległy żołd. Pierwszym aktem związkowych było wypowiedzenie posłuszeństwa hetmanowi i wybranie innego wodza nazywanego marszałkiem konfederacji wojskowej. Obradowano publicznie, a dla utrzymania karności uchwalano nowe, bardzo surowe, artykuły wojskowe.

Przykłady[edytuj]

  • Konfederacja z 1590 r.
  • Konfederacja z 1597 r.
  • Konfederacje wojska inflanckiego z lat 1602-1608
  • Konfederacja grodzieńska z 1610 r.
  • Konfederacja lwowska z 1622 r.
  • Konfederacja w Wierzbołowie w 1655 r. - zawiązana przez zbuntowane oddziały radziwiłłowskie, przeciwko Szwedom i Januszowi Radziwiłłowi, w obronie króla Jana Kazimierza.
  • Konfederacja tyszowiecka z 1655. Zawiązana przez hetmanów i wojska koronne. Pierwsza konfederacja "przy królu".
  • Konfederacja w Choroszczy w 1657 r.
  • Konfederacja w Kamieńcu w 1657 r.
  • Konfederacja w Drohiczynie (Konfederacja Kmicicowska) w 1660 r.
  • Nexus Fraternus, czyli Wielka Konfederacja z lat 1661-1663
  • Konfederacja szczebrzeszyńska w 1672 r. zawiązana przez hetmana Jana Sobieskiego przeciwko królowi Wiśniowieckiemu
  • Konfederacja gołąbska - konfederacja generalna "przy królu", przeciwko tzw. malkontentom.
  • Konfederacja Baranowskiego w latach 1696-1697
  • Konfederacja łowicką kardynała Michała Radziejowskiego z lat 1697-1698
  • Konfederacja sandomierska z 1702 r. - konfederacja "przy królu" Auguście
  • Konfederacja tarnogrodzka z lat 1715-1717 (przeciwko obecności wojsk saskich)
  • Konfederacja dzikowska z 1734 r. (w obronie króla Stanisława Leszczyńskiego)

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]