Jerzy Gościcki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Gościcki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 września 1879
Płock, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 5 stycznia 1946
Gostynin, Polska
Poseł do IV Dumy
Okres od 1912
do 1916
Przynależność polityczna Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne
Poseł na Sejm I kadencji (II RP)
Okres od 1 grudnia 1922
do 1927
Przynależność polityczna Związek Ludowo-Narodowy
Minister rolnictwa i dóbr państwowych
Okres od 28 maja 1923
do 27 października 1923
Przynależność polityczna Związek Ludowo-Narodowy
Poprzednik Józef Raczyński
Następca Alfred Chłapowski

Jerzy Nikodem Gościcki (ur. 15 września 1879 w Płocku, zm. 5 stycznia 1946 w Gostyninie) – polski ekonomista, polityk, minister rolnictwa i dóbr państwowych, poseł na Sejm I kadencji w II Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie ziemiańskiej. Był synem Czesława Gościckiego (1850–1938) i Cecylii z d. Linde. Ukończył gimnazjum w Częstochowie, następnie studiował rolnictwo na Uniwersytecie Jagiellońskim, później ekonomię i organizację samorządów w Niemczech, Francji i Wielkiej Brytanii.

W czasie studiów w Krakowie należał do Związku Młodziezy Polskiej „Zet” i był prezesem stowarzyszenia „Młodość”. Członek Ligi Narodowej od 1902 roku[1]. Po studiach zamieszkał w Warszawie. W 1905 uczestniczył w strajku szkolnym. W 1908 objął stanowisko sekretarza Wydziału Ekonomicznego Centralnego Towarzystwa Rolniczego. W latach 1912–1916 był posłem Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego do IV Dumy Państwowej Imperium Rosyjskiego. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu 29 marca 1917 uczestniczył w delegacji polskiej do premiera Rządu Tymczasowego ks. Gieorgija Lwowa, domagającej się deklaracji w sprawie niepodległości Polski. Członek Rady Polskiej Zjednoczenia Międzypartyjnego w Moskwie, kierował jej wydziałem spraw wewnętrznych. Członek Komitetu Narodowego Polskiego (1914–1917) [2]. Był członkiem Centralnego Komitetu Obywatelskiego Królestwa Polskiego w Rosji w 1915 roku[3].

Latem 1918 powrócił do Królestwa Polskiego. Pod koniec 1918 został członkiem Komitetu Centralnego Ligi Narodowej. W 1919 mianowany dyrektorem Departamentu Polityki Aprowizacyjnej w Ministerstwie Aprowizacji. Uczestniczył w powołaniu Związku Ludowo-Narodowego. W 1920 został kierownikiem Wydziału Ekonomicznego Centralnego Towarzystwa Rolniczego i Naczelnego Wydziału Centralnych Organizacji Rolniczych, przekształconych następnie w Związek Izb i Organizacji Rolniczych. W 1922 został wybrany do Sejmu. W Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji był członkiem klubu Związku Ludowo-Narodowego[4]. Od 28 maja 1923 do 27 października 1923 był ministrem rolnictwa i dóbr państwowych w rządzie Wincentego Witosa. W latach 1924-1933 był sekretarzem generalnym, (wg innych źródeł dyrektorem) Związku Izb i Organizacji Rolniczych. Po przewrocie majowym wycofał się z życia politycznego.

W czasie okupacji niemieckiej współpracownik Delegatury Rządu na Kraj. Po Powstaniu Warszawskim dotarł do Łowicza. Zmarł w Gostyninie w domu swojego brata, a 15 lutego został pochowany w grobie rodzinnym na warszawskich Powązkach.

Żona - Maria z Pawłowskich (małżeństwo zawarto 20 stycznia 1916 w Petersburgu), córka Cecylia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 574.
  2. Roman Dmowski, Polityka polska i odbudowanie państwa t. II, Warszawa 1988, s. 202.
  3. Mariusz Korzeniowski, Struktura organizacyjna i początki działalności Centralnego Komitetu Obywatelskiego Królestwa Polskiego w Rosji w 1915 r., w: Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska. Sectio F, Historia Vol. 46/47 (1991/1992), s. 349.
  4. Tadeusz i Witold Rzepeccy, Sejm i Senat 1922-1927, Poznań 1923, s. 468.

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]