Stanisław Nowodworski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Nowodworski
Stanisław Nowodworski 1923.jpg
Data i miejsce urodzenia 11 października 1873
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 22 września 1931
Warszawa, Polska
Minister sprawiedliwości
Okres od 24 lipca 1920
do 19 czerwca 1921
Poprzednik Jan Morawski (p.o.)
Następca Bronisław Sobolewski
Minister sprawiedliwości
Okres od 28 maja 1923
do 15 grudnia 1923
Przynależność polityczna Narodowe Chrześcijańskie Stronnictwo Pracy
Poprzednik Wacław Makowski
Następca Włodzimierz Wyganowski
Prezydent m. st. Warszawy
Okres od 28 listopada 1921
do 7 grudnia 1922
Poprzednik Piotr Drzewiecki
Następca Władysław Jabłoński

Stanisław Nowodworski (ur. 11 października[1] 1873 w Warszawie, zm. 22 września 1931 w Warszawie) – prawnik, polityk, działacz społeczny, minister sprawiedliwości, senator I kadencji w II RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie, rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie w Petersburgu, które ukończył w 1897. Następnie powrócił do Warszawy, gdzie odbył aplikację w Sądzie Okręgowym i w 1903 został mianowany adwokatem przysięgłym.

Od 1907 brał udział w pracach Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich. W latach 1914–1915 był członkiem Komitetu Obywatelskiego miasta Warszawy, a w okresie od sierpnia do 11 września 1915 był prokuratorem Trybunału przy Komitecie Obywatelskim. Następnie działał w straży obywatelskiej. W 1916 został wybrany radnym Warszawy. Nowodworski był jednym z założycieli Stronnictwa Chrześcijańsko-Narodowego, które w okresie od listopada 1916 do października 1918 reprezentował w Międzypartyjnym Kole Politycznym.

Od 13 stycznia 1917 przebywał w niemieckich więzieniach w Lauben, a następnie w Modlinie.

Wiosną 1919 ponownie został radnym Warszawy. 1 kwietnia 1919 otrzymał nominację na sędziego Sądu Apelacyjnego. Następnie w okresie od 24 lipca 1920 do 19 czerwca 1921 był ministrem sprawiedliwości w rządzie Wincentego Witosa. 28 listopada 1921 został prezydentem miasta stołecznego Warszawy. Z tej funkcji ustąpił 7 grudnia 1922, kiedy został powołany na członka Naczelnego Trybunału Administracyjnego. 12 listopada 1922 został wybrany – z ramienia Narodowego Chrześcijańskiego Stronnictwa Pracysenatorem (został przewodniczącym senackiego klubu parlamentarnego swojego stronnictwa). Od 28 maja 1923 do 15 grudnia 1923 ponownie był ministrem sprawiedliwości w rządzie Wincentego Witosa. W maju 1926 otrzymał nominację na sędziego Sądu Najwyższego i zrzekł się mandatu senatora. 29 października 1926 mianowany został członkiem Trybunału Kompetencyjnego, a w 1930 został wiceprzewodniczącym Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów RP.

Stanisław Nowodworski został pochowany na warszawskich Powązkach.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]