John Galliano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
John Galliano
Juan Carlos Antonio Galliano Guillén[1]
Data i miejsce urodzenia 28 listopada 1960[2]
Gibraltar[3], Wielka Brytania
Zawód projektant mody
Strona internetowa

Juan Carlos Antonio Galliano Guillén[2][4] (ur. 28 listopada 1960 na Gibraltarze) – brytyjski projektant mody, twórca eleganckich i nowatorskich projektów inspirowanych motywami historycznymi (takich, jak „kolekcja Dickensowska”). W roku 1990 zaprojektował kostiumy do baletu Corrulao Ashleya Page’a, wykonanego przez Ballet Rambert[5]. 27 listopada 2001 na Buckingham Palace królowa brytyjska Elżbieta II uhonorowała go Orderem Imperium Brytyjskiego[6]. W 1987, 1994, 1995 i 1997 (ex aequo z Alexandrem McQueenem) został uznany projektantem roku[1].

Życiorys[edytuj]

Wczesne lata[edytuj]

Urodził się na Gibraltarze w rodzinie rzymskokatolickiej[4] jako syn Anity i Juana Galliano[4]. Miał też żydowskie korzenie. Jego ojciec był Gibraltarczykiem, a matka była Hiszpanką[4] i tańczyła flamenco. Kiedy miał sześć lat, wraz z rodziną przeprowadził się do Anglii[4]. Wychowywał się w wielokulturowej dzielnicy Londynu. Uczęszczał do Wilson's School w Waddonie, w dzielnicy Londynu[1]. W latach 1981-84 studiował na wydziale projektowania mody w Central Saint Martins College of Art and Design[1].

Kariera[edytuj]

Już podczas studiów dostawał zamówienia od Teatru Narodowego na projekty kostiumów. Jego kolekcja dyplomowa „Les Incroyables“, w 1984 roku, była inspirowana rewolucją francuską. Wykupił ją w całości londyński butik Browns. Po ukończeniu studiów stworzył własną markę, skierowaną do bogatych biznesmenów, która po zaledwie kilku latach upadła, a Galliano musiał ogłosić bankructwo. Wykonywał proste zamówienia, jednak dopiero spotkanie z redaktorką naczelną amerykańskiego Vogue’a odmieniło jego sytuację. Poznał też Annę Wintour i Andre Leon Talley (ówczesną korespondentkę Vanity Fair w Paryżu)[7], które przedstawiły Marii Saõ Schlumberger, znanej paryskiej finansjerze, która udostępniła swój XVIII-wieczny hôtel particulier specjalnie na jego pokaz.

Galliano wykonał słynną kolekcję uszytą z jednej belki materiału. Zachwyt Diane von Fürstenberg, która pisała o projektancie na łamach New York Fashion Week, sprawił, że zainteresowały się nim kolejne finansjery. W 1995 roku został naczelnym projektantem Givenchy i pierwszym Brytyjczykiem we francuskim domu mody haute couture. Jego pierwsza kolekcja, mix inspiracji i prostych linii, składała się z bogato zdobionych fraków i długich sukni z kokardami. W latach 1997-2011 był naczelnym projektantem Christiana Diora[1].

Kiedy Galliano dołączył do Diora, marka została włączona w koncert LMVH (Louis Vuitton Möet Hennessy). Bernard Arnault, właściciel koncernu, wykupił dwie marki: Givenchy i Diora. W roli projektanta Diora obsadzono Galliano. Jego zadaniem miało być przyciągnięcie młodszej klienteli i zarazem odczarowanie niedostępnych kolekcji haute couture poprzez tańsze linie ready-to-wear. U Diora Galliano projektował między innymi żakiety z szerokimi, bufiastymi ramionami i szerokie spódnice do kolan. Swoje inspiracje czerpał z historii i sztuki.

25 lutego 2011 roku, na chwilę przed rozpoczęciem Paris Fashion Week, świat obiegło skandaliczne doniesienie o jego głośnym wybryku w jednej z paryskich restauracji La Perle[7], gdzie Galliano obraził żydowską kobietę, która usłyszała od niego wyzwiska typu „brudna żydowska mordo, powinnaś być trupem”[8], i azjatyckiego mężczyznę[9]. Zaraz po antysemickich i rasistowskich komentarzach, prawdziwy skandal wywołało jednak nagrane telefonem komórkowym wideo z grudnia 2010 roku, na którym pijany Galliano w tym samym barze wyznaje miłość do Hitlera[10] i pozytywnie „wypowiada się” o holocauście. Skandal odbił się na jego karierze, musiał na wiele lat pożegnać się ze światem mody[9], a jego miejsce u Christiana Diora zajął Marc Jacobs[11]. Unieważniono Order Narodowy Legii Honorowej, który otrzymał w 2009[1]. Naomi Campbell załatwiła mu pobyt w klinice odwykowej w Arizonie, w której leczyli się Elton John i Donatella Versace. Na miejscu odwiedziła go Linda Evangelista, a Kate Moss zleciła mu zaprojektowanie swojej sukni ślubnej[12]. Przez kolejne dwa lata projektant trzymał się z dala od mody, skupiając się na walce z nałogami[13].

Na początku 2013 roku, Galliano przyznał, że odstawił wszystkie używki i postanowił wrócić. Pierwszą szansę dał mu dom mody Óscar de la Renta[14], dla którego zaprojektował kolekcję na sezon jesień/zima 2013. Udzielił głośnego wywiadu, gdzie podziękował za drugą szansę. W 2014 roku dom mody Maison Martin Margiela potwierdził, że Galliano obejmie stanowisko dyrektora kreatywnego. Jego pierwsza kolekcja na paryskim tygodniu mody została przyjęta z zachwytem. Galliano doskonale połączył modę z innowacyjnymi rozwiązaniami. Zaprojektował groteskowe, zdekonstruowane kreacje obok niemal ascetycznych sukni w odcieniach czerwieni. Niecodzienne połączenia widać było również w trzeciej kolekcji dla Margiela[15]. Na wiosnę/lato 2016 Galliano zaproponował klasyczne, białe sylwetki, obok zabawnych tekstur, brokatów, cekinów i licznych odwołań do Davida Bowiego.

Życie prywatne[edytuj]

Nie krył się ze swoim homoseksualizmem; już w latach studenckich (1963-91) jego chłopakiem był Żyd John Flett. Zaraz po ukończeniu szkoły i zaprezentowaniu swojej dyplomowej kolekcji, zaczął imprezować w znanych klubach z drag queens. Związał się ze stylistą Alexisem Roche[16].

Przypisy

  1. a b c d e f John Galliano w bazie Notable Names Database (ang.)
  2. a b John Galliano (ang.). Listal. [dostęp 2017-08-03].
  3. John Galliano w bazie Filmweb
  4. a b c d e John Galliano – What Nationality Ancestry Race (ang.). Ethnicity of Celebs. [dostęp 2017-08-03].
  5. Wielka Encyklopedia Polonica. Suplement, Poznań, 2001, s. 515
  6. John Galliano w bazie Internet Movie Database (ang.)
  7. a b TPick (2013-09-23): John Galliano Is Back? (ang.). taboofart.com. [dostęp 2017-08-03].
  8. Nina Mandell (2011-02-27): John Galliano called woman 'Dirty Jew face' in rant that ended with him striking pose: report (ang.). [dostęp 2017-08-03].
  9. a b John Galliano: timeline of a scandal (ang.). The Daily Telegraph. [dostęp 2017-08-03].
  10. Roisin O’Connor (2017-05-02): Met Gala: Katy Perry attracts criticism for John Galliano dress at New York event (ang.). The Independent. [dostęp 2017-08-03].
  11. Jewish Journal (2011-09-04): A Nice Jewish Boy to Head Up Christian Dior? (ang.). haaretz.com. [dostęp 2017-08-03].
  12. Michael Specter (2011-03-02): John Galliano’s Implosion (ang.). newyorker.com. [dostęp 2017-08-03].
  13. Annabel Fenwick Elliott (2014-05-15): Redemption at last? John Galliano lands job at Russian beauty chain L'Etoile, three years after losing his prized role at Dior (ang.). Daily Mail. [dostęp 2017-08-03].
  14. John Galliano making industry comeback with Russian perfumery chain (ang.). Independent.ie. [dostęp 2017-08-03].
  15. Fashion & Beauty (2015-06-01): John Galliano “takes full responsibility for his actions” (ang.). hungertv.com. [dostęp 2017-08-03].
  16. BST (2011-03-12): Is Galliano’s boyfriend about to lose his Dior job? (ang.). Daily Mail. [dostęp 2017-08-03].