John Hennigan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
John Morrison
John Randall Hennigan
Ilustracja
Pseudonim

John Hennigan
Johnny Blaze
John Morrison
Johnny Nitro
Johnny Onyx
Johnny Spade
Johnny Superstar
Shaman of sexy
Monday Night Delight

Data i miejsce urodzenia

3 października 1979[1]
Los Angeles, Kalifornia, USA

Obywatelstwo

amerykańskie

Wzrost

185 cm

Masa ciała

98 kg

Debiut

2002

Starship Pain

John Randall Hennigan (ur. 3 października 1979 w Los Angeles) – amerykański wrestler, znany z występów w federacji WWE w latach 2002–2011 i 2019–2021, pod pseudonimem ringowym John Morison. Był mistrzem WWE Intercontinental Championship, ECW oraz WWE Tag Team[2]. Na przełomie 2018 i 2019 roku był posiadaczem tytułu mistrza Impact World Championship w federacji Impact Wrestling.

Kariera wrestlera[edytuj | edytuj kod]

WWE (2002–2011)[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Uniwersytecie Kalifornijskim w Davis na wydziałach filmu i biologii. Karierę zawodowego wrestlingu rozpoczął w Pro Wrestling w Sacramento, następnie został przyjęty do Ohio Valley Wrestling (OVW). 1 marca 2004 Hennigan zadebiutował na WWE RAW. Kontrakt z WWE podpisał w 2005 (debiut na WWE SmackDown). John karierę rozpoczynał w Supreme Pro Wrestling School w Sacramento. Nie został przyjęty do programu Tough Enugh 2, ale udało mu się dostać do jego III edycji w 2002 roku, wygrywając go wspólnie z Mattem Cappotellim. Jako zwycięzca otrzymał kontrakt z rozwojówką WWE – Ohio Valley Wrestling aby kontynuować tam treningi. W WWE zadebiutował w Bar Room Brawl matchu na Vengeance 2003. Na RAW Morrison zadebiutował 1 marca 2004 roku pod nickiem „Johnny Blaze”. Otrzymał taki pseudonim ponieważ był asystentem ówczesnego RAW GM-a Erica Bischoffa. Po 3 tygodniach jego nazwa została zmieniona na Johnny Nitro, która była odniesieniem do Monday Nitro z WCW, dla której pracował Bischoff. Jego przygoda została przerwana w czerwcu kiedy to przegrał walkę z Eugene, w której karą za porażkę była utrata pracy, został zesłany powtórnie do OVW. Podczas pobytu w rozwojówce rozpoczął spór z Cappotellim, potem do tego feudu wprowadzono Melinę jako byłą dziewczynę Nitro. Niedługo po tym dołączył do nich też Joey Mercury, tworząc stajnię MNM. Po powrocie do WWE w brandzie SmackDown pokonali Eddiego Guerrero i Reya Mysterio w walce o pasy WWE Tag Team. Tytuły te stracili dwa dni przed Armageddonem w grudniu. Po raz 3 mistrzostwo zdobyli pokonując Mysterio i Batistę z dużą pomocą Marka Henry'ego 30 grudnia. W maju stracili pasy na rzecz Paula Londona i Briana Kendricka co doprowadziło do rozpadu ich TT. Następnego dnia GM Teddy Long zwolnił Nitro i Melinę. Tydzień później zadebiutował na RAW, ale przegrał z Johnem Ceną. Natychmiast został wprowadzony do feudu o pas IC, zdobył go na Vengeance pokonując w Triple Threat matchu Sheltona Benjamina i Carlito. Tytuł posiadał przez 4 miesiące, przegrywając go z Jeffem Hardym 2 października. W listopadzie ponownie go odzyskał, gdy Eric Bischoff wznowił walkę, a Nitro przegrał ją przez dyskwalifikację. Tydzień później Hardy odzyskał tytuł. MNM rozpoczęło feud z Hardy Boyz, Mercury doznał kontuzji w Fata 4-way Ladder matchu na WWE Armageddon. Potem MNM dostało lanie od Hardyz na Royal Rumble, a potem na No Way Out, które to zakończyło feud. W kwietniu 2007 roku został przedraftowany do ECW. John zadebiutował w ECW 19 czerwca pokonując Nunzio, tydzień później na WWE Night of Champions wziął udział w walce o wakujący pas ECW World Heavyweight Championship zastępując zmarłego tuż przed nią Chrisa Benoit.

Morrison & The Miz[edytuj | edytuj kod]

Mimo rywalizacji Morrison i Miz zostali umieszczeni w WWE Tag Team Championship matchu przeciwko MVP i Mattowi Hardy’emu. Na Survivor Series obaj przegrali z CM Punkiem w Triple Threat matchu o ECW Championship. W lutym 2008 roku Miz i John mieli streaming programu o nazwie The Dirt Sheet, w którym wyśmiewali innych zapaśników i celebrytów. Zespół ten wielokrotnie bronił tytułów TT aż do Great American Bash w którym to wzięli udział w Fata 4-way TT matchu. Ani John ani Miz nie zostali przypięci, jednak to Jesse (z Festusem) spinował Curta Hawkinsa (z Ryderem) i odniósł zwycięstwo.

John Morrison & The Miz i pasy Tag Team[edytuj | edytuj kod]

Następnie rozpoczęli feud z Cryme Tyme, z którymi zmierzyli się jako zwycięzcy głosowania Telewidzów na Cyber Sunday. 8 grudnia zdobyli nagrodę Slammy Awards (Tag Team roku), 5 dni potem wywalczyli tytuły World TT Championship pokonując CM Punka i Kofiego Kingstona. Następnie zaangażowali się w feud z The Colons’, panującymi mistrzami WWE Tag Team. Jedni i drudzy bronili z powodzeniem swoich tytułów, a ich feud zakończył się Lumberjack Unified TT Championship machem na Wrestlemanii XXV. Górą okazali się Primo i Carlito.

John Morrison jako solowy zawodnik[edytuj | edytuj kod]

13 kwietnia w Drafcie 2009 Miz został przeniesiony na Raw, co skutkowało rozpadem ich TT, wtedy to Miz zaatakował Morrisona. 2 dni później Johna przedraftowano na SmackDown. Na Judgment Day Morrison pokonał Sheltona Benjamina. 31 lipca miał swoją pierwszą walkę o World Heavyweight Championship, ale przegrał z Jeffem Hardym. 4 września na SmackDown pokonał Reya Mysterio i po raz 3. zdobył tytuł Intercontinental Championa. Na TLC stracił ten tytuł na rzecz Drewa McIntyre'a.

Morrison & R-Truth[edytuj | edytuj kod]

W 2010 roku stworzył team z R-Truthem. Wziął udział w Elimination Chaber WHC matchu, ale przegrał (wyeliminowany przez Kane). Potem pokonali Cryme Tyme i Hart Dynasty i zostali pretendentami do Pasów TT. Na Wrestlemanii XXVI przegrali z teamem Sho-Miz. 26 kwietnia został powołany do Raw, tej samej nocy przegrał w debiucie z Jackiem Swaggerem.

Federacje niezależne (2012-2019)[edytuj | edytuj kod]

Po odejściu z WWE, Hennigan zaczął używać swojego prawdziwego imienia i nazwiska na pokazach zapaśniczych. 4 lutego 2012, w walce wieczoru Champions Showcase Tour federacji WWFX w Mamilii na Filipinach, pokonał Sheltona Benjamina i zdobył tytuł wagi ciężkiej. 12 sierpnia Hennigan wystąpił w federacji Juggalo Championship Wrestling i w walce wieczoru Bloodymanii 6 pokonać Matta Hardy'ego i Breyera Wellingtona. W dniu 25 stycznia 2013 wrestler pojawił się jako John Morrison na Dragon Gate USA’s Open Golden Gate i pokonał Akirę Tozawę w main evencie show. 22 lutego 2013 Morrison pokonał pięciu innych zawodników, by stać się mistrzem świata NGW na pierwszej gali federacji Next Generation Wrestling. Hennigan uczestniczył w weekendzie WrestleManii, zmagając się na Pro Wrestling Syndicate. W dniu 4 kwietnia 2013, Hennigan pokonał Elijaha Burke a 5 kwietnia, Morrison pokonał japońską legendę Jushin „Thunder” Ligera w „International Dream Matchu” w Pro Wrestling Syndicate (PWS). 8 lipca 2019 zakończył współpracę z federacją Impact Wrestling.

WWE (2019–2021)[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 2019 podpisał kontrakt z WWE[3]. W listopadzie 2021 z powodu cięć budżetowych wynikających z pandemii COVID-19, Morrison został zwolniony z kontraktu z WWE[4].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Prywatnie w latach 2003–2015 był związany z byłą divą WWE Meliną[5]. W 2016 poznał Tayę Valkyrie, z którą się zaręczył 14 czerwca 2017[6].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Continental Wrestling Federation

  • CWF United States Championship

Family Wrestling Entertainment

  • FWE Heavyweight Championship

Impact Wrestling

Lucha Libre AAA Worldwide

  • AAA Mega Championship
  • AAA Latin American Championship
  • AAA World Cruiserweight Championship

Lucha Underground

  • Lucha Underground Championship
  • Lucha Underground Gift of the Gods Championship
  • Lucha Underground Trios Championship
  • Second Triple Crown Champion

Next Generation Wrestling

  • NGW World Championship

Ohio Valley Wrestling

Pro Wrestling Illustrated

  • PWI_Most Improved Wrestler of the Year (2009)
  • PWI Tag Team Roku (2005)[7]
  • PWI sklasyfikowało go na 27. miejscu z 500 najlepszych wrestlerów roku 2010 i 2011

World Wrestling Entertainment

World Series Wrestling

  • WSW Heavyweight Championship

World Wrestling Fan Xperience

  • WWFX Heavyweight Championship

Wrestling Observer Newsletter

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. John Hennigan w bazie IMDb (ang.)
  2. John Hennigan. Listal. [dostęp 2017-08-11]. (ang.).
  3. Breaking news: John Morrison podpisał kontrakt z WWE!, WrestleSpot.pl, 4 grudnia 2019 [dostęp 2022-04-06] (pol.).
  4. Szymon Magdij, Breaking News: Kolejne zwolnienia z WWE » MyWrestling [dostęp 2022-04-06] (pol.).
  5. John Hennigan Dating. famousfix.com. [dostęp 2017-08-11]. (ang.).
  6. Daily Update: Mayweather vs. McGregor, Cena, Ryder returns. Wrestling Observer Newsletter. [dostęp 2017-08-11]. (ang.).
  7. Tag Team of the Year. Wrestling Information Archive. [dostęp 2007-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-05-22)].
  8. ECW World Heavyweight Title. Wrestling-Titles.com. [dostęp 2007-06-27].
  9. WWF / WWE Intercontinental Heavyweight Title. Wrestling-Titles. [dostęp 2007-07-28].
  10. WWE (Smackdown) Tag Team Title. Wrestling-Titles. [dostęp 2007-07-28].