John Hennigan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wrestling pictogram.svg John Morrison
John Randall Hennigan
John Morrison
Pseudonim John Hennigan
Johnny Blaze
John Morrison
Johnny Nitro
Johnny Onyx
Johnny Spade
Johnny Superstar
Shaman of sexy
Monday Night Delight
Data i miejsce urodzenia 3 października 1979[1]
Los Angeles, Kalifornia, USA
Obywatelstwo amerykańskie
Wzrost 185 cm
Masa ciała 99 kg
Starship Pain

John Randall Hennigan, znany jako John Morrison (ur. 3 października 1979 w Los Angeles) – profesjonalny amerykański wrestler. Występował w World Wrestling Entertainment, lecz 30 listopada 2011 roku rozstał się z federacją WWE. Był mistrzem Intercontinental, ECW, WWE Tag Team[2].

Prywatnie w latach 2003-2015 był związany z byłą divą WWE Meliną[3]. W 2016 poznał Tayę Valkyrie, z którą się zaręczył 14 czerwca 2017[4].

Kariera[edytuj]

Studiował na Uniwersytecie Kalifornijskim w Davis na wydziałach filmu i biologii. Karierę zawodowego wrestlingu rozpoczął w Pro Wrestling w Sacramento, następnie został przyjęty do Ohio Valley Wrestling (OVW). 1 marca 2004 Hennigan zadebiutował na WWE RAW. Kontrakt z WWE podpisał w 2005 (debiut na WWE SmackDown!. John karierę rozpoczynał w Supreme Pro Wrestling School w Sacramento. Nie został przyjęty do programu Tough Enugh 2, ale udało mu się dostać do jego III edycji w 2002 roku, wygrywając go wspólnie z Mattem Cappotellim. Jako zwycięzca otrzymał kontrakt z rozwojówką WWE – Ohio Valley Wrestling aby kontynuować tam treningi. W WWE zadebiutował w Bar Room Brawl matchu na Vengeance 2003.

Na RAW Morrison zadebiutował 1 marca 2004 roku pod nickiem "Johnny Blaze". Otrzymał taki pseudonim ponieważ był asystentem ówczesnego RAW GM-a Erica Bischoffa Po 3 tygodniach jego nazwa została zmieniona na Johnny Nitro, która była odniesieniem do Monday Nitro z WCW, dla której pracował Bischoff. Jego przygoda została przerwana w czerwcu kiedy to przegrał walkę z Eugene, w której karą za porażkę była utrata pracy, został zesłany powtórnie do OVW. Podczas pobytu w rozwojówce rozpoczął spór z Cappotellim, potem do tego feudu wprowadzono Melinę jako byłą dziewczynę Nitro. Niedługo po tym dołączył do nich też Joey Mercury, tworząc stajnię MNM.

Po powrocie do WWE w brandzie SmackDown! pokonali Eddiego Guerrero i Reya Mysterio w walce o pasy WWE Tag Team Championship. Tytuły te stracili dwa dni przed Armageddonem w grudniu. Po raz 3 mistrzostwo zdobyli pokonując Mysterio i Batistę z duża pomocą Marka Henry'ego 30 grudnia. W maju stracili pasy na rzecz Paula Londona i Briana Kendricka co doprowadziło do rozpadu ich TT. Następnego dnia GM Teddy Long zwolnił Nitro i Melinę. Tydzień później zadebiutował na RAW ale przegrał z Johnem Ceną. Natychmiast został wprowadzony do feudu o pas IC, zdobył go na Vengeance pokonując w Triple Threat matchu Sheltona Benjamina (c) i Carlito. Tytuł posiadał przez 4 miesiące, przegrywając go z Jeffem Hardym 2 października. W listopadzie ponownie go odzyskał, gdy Eric Bischoff wznowił walkę, a Nitro przegrał ją przez dyskwalifikację. Tydzień później Hardy odzyskał tytuł. MNM rozpoczęło feud z Hardy Boyz, Mercury doznał kontuzji w Fata 4-way Ladder matchu na Armageddonie. Potem MNM dostało lanie od Hardyz na Royal Rumble a potem na No Way Out które to zakończyło feud. W kwietniu 2007 roku został przedraftowany do ECW. John zadebiutował w ECW 19 czerwca pokonując Nunzio, tydzień później na Night of Champions wziął udział w walce o wakujący pas ECW Championship zastępując nieobecnego Chrisa Benoita.

Morrison & The Miz[edytuj]

Mimo rywalizacji Morrison i Miz zostali umieszczeni w WWE Tag Team Championship matchu przeciwko MVP i Mattowi Hardy’emu. Na Survivor Series obaj przegrali z Punkiem w Triple Threat matchu o ECW Championship. W lutym 2008 roku Miz i John mieli streaming programu o nazwie The Dirt Sheet w którym wyśmiewali innych zapaśników i celebrytów. Zespół ten wielokrotnie bronił tytułów TT aż do Great American Bash w którym to wzięli udział w Fata 4-way TT matchu. Ani John ani Miz nie zostali przypięci, jednak to Jesse (z Festusem) spinował Curta Hawkinsa (z Ryderem) i odniósł zwycięstwo.

John Morrison & The Miz i pasy Tag Team[edytuj]

Następnie rozpoczęli feud z Cryme Tyme, z którymi zmierzyli się jako zwycięzcy głosowania Telewidzów na Cyber Sunday. 8 grudnia zdobyli nagrodę Slammy Awards (Tag Team roku), 5 dni potem wywalczyli tytuły World TT Championship pokonując CM Punka i Kofiego Kingstona. Następnie zaangażowali się w feud z The Colons’, panującymi mistrzami WWE Tag Team. Jedni i drudzy bronili z powodzeniem swoich tytułów, a ich feud zakończył się Lumberjack Unified TT Championship machem na Wrestlemanii XXV. Górą okazali się Primo i Carlito.

John Morrison jako solowy zawodnik[edytuj]

13 kwietnia w Drafcie 2009 Miz został przeniesiony na RAW, co skutkowało rozpadem ich TT, wtedy to Miz zaatakował Morrisona. 2 dni później Johna przedraftowano na SD!. Na Judgment Day JoMo pokonał Sheltona Benjamina. 31 lipca miał swoją pierwszą walkę o World Heavyweight Championship, ale przegrał z Jeffem Hardym. 4 września na SmackDown! pokonał Reya Mysterio i po raz 3. zdobył tytuł Intercontinental Championa. Na TLC stracił ten tytuł na rzecz Drewa McIntyre.

Morrison & R-Truth[edytuj]

W 2010 roku stworzył team z R-Truthem. Wziął udział w Elimination Chaber WHC matchu, ale przegrał (wyeliminowany przez Kane). Potem pokonali Cryme Tyme i Hart Dynasty i zostali pretendentami do Pasów TT. Na Wrestlemanii XXVI przegrali z teamem Sho-Miz. 26 kwietnia został powołany do RAW, tej samej nocy przegrał w debiucie z Jackiem Swaggerem.

World Wrestling Entertainment[edytuj]

1 marca 2004 Hennigan zadebiutował na WWE Raw. Kontrakt z WWE podpisał w 2005 (debiut na WWE SmackDown!. Wraz z Meliną i Joeyem Mercurym założyli tag team MNM, zdobywając trzy razy WWE Tag Team Championship. Po rozpadzie drużyny Hennigan zdobył WWE Intercontinental Championship. W czerwcu 2007 Hennigan został przeniesiony z WWE Raw na Extreme Championship Wrestling, gdzie zdobył ECW Championship (debiut w wadze ciężkiej). Ponadto w 2007 wraz z The Mizem zdobył WWE World Tag Team Championship oraz WWE Tag Team Championship. W kwietniu 2009 wrócił na SmackDown! gdzie zdobył pas WWE Intercontinental Championship. Na WrestleManii 26 wraz z R-Truthem przegrali pasy Tag Team na rzecz ShowMiz (Big Show & The Miz). W wyniku Draftu w 2010 roku Morrison został przeniesiony na WWE Raw. Na SumerSlam występował w teamie "Raw" który wygrał walkę z The Nexus. Walczył również na Bragging Rights występując w "czerwonym" brandzie, lecz zwyciężył team SmackDown. Na Survivor Series oraz TLC pokonał Sheamusa stając się jednocześnie po raz pierwszy pretendentem do tytułu mistrza WWE .Na Elimination Chamber walczył o miano pretendenta do pasa WWE Championship na Wrestlemani 27 w 6-osobowej walce w stalowej klatce, lecz został wyliminowany przez CM Punka. 3 kwietnia na WrestleManii 27 walczył w teamie z Trish Stratus i Nicole "Snookie" Polizzie przeciwko Dolphowi Zigglerowi i LayCool w którym Team Morrisona wygrał. 18 kwietnia na Raw wygrał pojedynek z R-truthem i zajął jego miejsce w Triple Threat Steel Cage Matchu o pas WWE na Extreme Rules, gdzie zmierzył się z WWE Championem The Mizem oraz Johnem Ceną. Na gali Extreme Rules przegrał jednak walkę, stało się to przez niedawnego kolegę R-Trutha, który zaatakował Morrisona tym samym niszcząc mu szansę na zdobycie najważniejszego pasa WWE.Na jednym z Raw został kontuzjowany przez R-Trutha. Powrócił po kontuzji 25 lipca na Raw atakując R-Trutha. Na następnej gali przegrał walkę z Christianem. Na Night of Champions przegrał w Fatal 4 Wayu z United States Championem Dolphem Zigglerem Jackem Swaggerem i Alexem Rileyem. o pas Stanów Zjednoczonych. Podczas Hell in a Cell przegrał z Codym Rhodesem o pas WWE Intercontinental Championship. 30 listopada 2011 John rozstał się z WWE, ponieważ skończył mu się kontrakt i nie chciał go przedłużyć.

Federacje niezależne (2012-obecnie)[edytuj]

Po odejściu z WWE, Hennigan zaczął używać swojego prawdziwego imienia i nazwiska na pokazach zapaśniczych. 4 lutego 2012 r., w walce wieczoru Champions Showcase Tour federacji WWFX w Manili na Filipinach, pokonał Sheltona Benjamina i zdobył tytuł wagi ciężkiej. 12 sierpnia Hennigan wystąpił w federacji Juggalo Championship Wrestling by w walce wieczoru Bloodymanii 6 pokonać Matta Hardy'ego i Breyera Wellingtona.

W dniu 25 stycznia 2013 r. wrestler pojawił się jako John Morrison na Dragon Gate USA's Open Golden Gate i pokonał Akira Tozawę w main evencie show. 22 lutego Morrison pokonał pięciu innych zawodników, by stać się mistrzem świata NGW na pierwszej gali federacji Next Generation Wrestling. Hennigan uczestniczył w weekendzie WrestleManii, zmagając się na Pro Wrestling Syndicate. W dniu 4 kwietnia, Hennigan pokonał Elijaha Burke a 5 kwietnia, Morrison pokonał japońską legendę Jushin "Thunder" Ligera w "International Dream Matchu" w Pro Wrestling Syndicate (PWS).

Osiągnięcia[edytuj]

Continental Wrestling Federation

  • CWF United States Championship

Family Wrestling Entertainment

  • FWE Heavyweight Championship

Next Generation Wrestling

  • NGW World Championship

Ohio Valley Wrestling

Pro Wrestling Illustrated

  • PWI_Most Improved Wrestler of the Year (2009)
  • PWI Tag Team Roku (2005)[5]
  • PWI sklasyfikowało go na 27. miejscu z 500 najlepszych wrestlerów roku 2010 i 2011

World Wrestling Entertainment

Wrestling Observer Newsletter

Przypisy

  1. John Hennigan w bazie Internet Movie Database (ang.)
  2. John Hennigan (ang.). Listal. [dostęp 2017-08-11].
  3. John Hennigan Dating (ang.). famousfix.com. [dostęp 2017-08-11].
  4. Daily Update: Mayweather vs. McGregor, Cena, Ryder returns (ang.). Wrestling Observer Newsletter. [dostęp 2017-08-11].
  5. Tag Team of the Year. Wrestling Information Archive. [dostęp 2007-06-28].
  6. ECW World Heavyweight Title. Wrestling-Titles.com. [dostęp 2007-06-27].
  7. WWF / WWE Intercontinental Heavyweight Title. Wrestling-Titles. [dostęp 2007-07-28].
  8. WWE (Smackdown) Tag Team Title. Wrestling-Titles. [dostęp 2007-07-28].