Randy Savage

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Randy Savage
Randy Savage w 1986
Randy Savage w 1986
Imię i nazwisko Randall Mario Poffo
Data i miejsce
urodzenia
15 listopada 1952
Columbus, Ohio, Stany Zjednoczone
Data i miejsce
śmierci
20 maja 2011
Seminole, Floryda
Przyczyna śmierci Choroba niedokrwienna serca
Współmałżonek Elizabeth Ann Hulette (1984-1992)

Barbara Lynn Poffo z domu Payne (od 2010 do jego śmierci w 2011)

Rodzina Angelo Poffo (ojciec)

Lanny Poffo (brat)

Kariera profesjonalnego wrestlera
Pseudonimy
ringowe
Destroyer

Executioner
Mr. Madness
Randy Savage
Randy Poffo
The Spider

Wzrost 186 cm[1]
Masa ciała 106 kg[1]
Zapowiadany z Sarasota, Floryda
Trenerzy Angelo Poffo

Terry "The Goose" Stephens

Debiut listopad 1973
Emerytura 2005

Randall Mario Poffo (ur. 15 listopada 1952 w Columbus, zm. 20 maja 2011 w Seminote) – amerykański wrestler znany głównie pod swoim pseudonimem ringowym jako "Macho Man" Randy Savage, dwukrotny zdobywca mistrzostwa WWF World Heavyweight, czterokrotny zdobywca mistrzostwa WCW World Heavyweight, zwycięzca King of the Ring w 1987 oraz członek galerii sławy WWE Hall of Fame i Wrestling Observer Newsletter Hall Of Fame. Jego managerką przez większość kariery była jego żona Miss Elizabeth.

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Jego rodzice poznali się na uniwersytecie DePaul University i pobrali się 6 czerwca 1949[2]. Randall Mario Poffo[3] urodził się w Columbus, w amerykańskim stanie Ohio[4][5]. Jego matką była Judith "Judy" Poffo z domu Sverdlin (ur. 28 stycznia 1927 w Naperville, Illinois, zm. 3 stycznia 2017 w Largo, Floryda)[6], a ojcem wrestler Angelo John Poffo (ur. 10 kwietnia 1925 w Downers Grove, Illinois, zm. 4 marca 2010 w Sarasota, Floryda)[7]. W 1954urodził się jego brat, Lanny Poffo, który też został wrestlerem[8].

Uczęszczał do szkoły gimnazjalnej Herrick Junior High, gdzie wykazał się umiejętnością wykonywania tysiąca przysiadów bez przerwy i nauczył się oburęczności, aby móc oszczędzać prawą rękę grając w baseball. Później uczęszczał do liceum Downers Grove North High School w Downers Grove w stanie Illinois[9].

Kariera baseballowa[edytuj | edytuj kod]

Poffo interesował się baseballem od czasów dzieciństwa. Ojciec zabierał go między innymi na stadiony Wrigley Field i Comiskey Park. W 1962, gdy miał 10 lat, matka zapisała go do malej ligi Downers Grove, gdzie został przypisany do drużyny Moose[9]. Od tej pory najczęściej występował na pozycji łapacza[9][10]. W licealnej drużynie Downers Grove North Trojans jego średnia Batting average on balls in play (BABIP) wynosiła .500 w sezonie kiedy drużyna zdobyła tytuł konfederacji sportowej West Suburban Conference. W kolejnym jego BABIP wynosiło .525[9][11].

W 1971 wziął udział w otwartym sprawdzianie kwalifikacyjnym w Saint Louis i jako jedyny spośród 300 uczestników przykuł uwagę lokalnej drużyny St. Louis Cardinals, z którą podpisał kontrakt na 500 dolarów miesięcznie[12]. W 1973 z powodu nieudanej kolizji w czasie wślizgu doznał kontuzji prawego ramienia, więc drużyna zdecydowała się nie przedłużać z nim kontraktu. Następnie został przyjęty przez Cincinnati Reds w miejsce wakatu i przez rok występował w lidze Tampa Tarpons[9].

Wziął udział w 289 grach w czterech sezonach małej ligi. Zakończył ze średnią uderzeń 0,254, z 16 home runami i z 129 RBI[13].

Kariera wrestlerska[edytuj | edytuj kod]

Trenował wrestlera Sama DeCero i tag team The Batten Twins (Bart i Brad Batten)[1].

Organizacje regionalne (1973 – 1985)[edytuj | edytuj kod]

Randy Savage (z prawej) i Roberto Soto (z lewej) w trakcie walki w Macon, Georgia 23 sierpnia 1977[14]

Debiutował w listopadzie 1973, w walce przeciwko Paulowi Christy[10]. W swoich pierwszych walkach nosił maskę[15], a jego postać była wzorowana na Spider-Manie[4]. Od 1973 używał pseudonimu The Spider (pl. Pająk). W 1975 zmienił go na Randy Poffo[10]. Przez większość kariery charakterystyczne dla jego postaci były jaskrawe stroje i okrzyki Oooh Yeah![9] oraz Can you dig it?[16]. Walczył w wielu organizacjach terytorialnych, między innymi we Florydzie, Alabamie, Detroit i Toronto[15].

Wraz ze swoim bratem utworzył tag team The Poffos. 20 stycznia 1976, w organizacji Gulf Coast Championship Wrestling, razem pokonali British Bulldogs (Edward Heath i Jonathan Foley) w walce o tytuł NWA Gulf Coast Tag Team Championship. 17 lutego 1976 ich walka z pretendentami do tytułu, Eddim Sullivanem i Ripem Tylerem, zakończyła się bez rozstrzygnięcia. Później tego samego wieczoru doszło do konfliktu obu drużyn w szatni. Sullivan i Tyler znokautowali The Poffos, którzy następnie zostali zwolnieni z organizacji z nieznanych przyczyn i musieli oddać tytuły pretendentom[1][10].

W 1977 przyjął pseudonim ringowy Randy Savage (pl. Randy Dzikus)[10][15]. Pomysłodawcą nowego pseudonimu Savage'a był Ole Anderson, który uważał, że Poffo zachowuje się w ringu jak dzikus[3].

1 marca 1978 pokonał mistrza Dona Kenta w walce o NWA Mid-America Heavyweight Championship. 25 marca 1978 sam został pokonany przez Dutcha Mantella, który odebrał mu tytuł i rozpoczął swoje pierwsze panowanie[1][10].

W 1978 jego ojciec założył własną organizację wrestlerską o nazwie International Championship Wrestling (ICW), która była potocznie nazywana wyjętą spod prawa, ponieważ funkcjonowała poza ligą National Wrestling Alliance[15]. 18 lipca Savage zdobył tytuł AGPW (Atlantic Grand Prix Wrestling) International Heavyweight pokonując swojego brata Lanny'ego Poffo[3]. W tym samym miesiącu rodzina Poffo złożyła pozew sądowy przeciwko dziewięciu właścicielom organizacji wrestlerskich, wśród których byli Jerry Jarrett, Nick Gulas, Verne Gagne i Jim Barnett. Oskarżali właścicieli organizacji o zmowy przeciwko rodzinie Poffo, bojkot i szkody finansowe oraz domagali się odszkodowania w wysokości 2,4 milionów dolarów[15].

W listopadzie 1978 ponownie przejął tytuł NWA Mid-America Heavyweight pokonując Dutcha Mantella, który był już wtedy pięciokrotnym mistrzem. Od października 1978 rywalizował z Bobbym Eatonem. W lutym 1979 przegrał z nim walkę o pas NWA Mid-America Heavyweight[1][10].

W 1983 organizacja ICW przestała funkcjonować. Randy Savage w związku z tym występował w Portoryko i Tennessee[15] i razem z bratem dołączył do terytorium Africa Wrestling Alliance w Memphis, które było jednym z największych rywali ICW. Rywalizowali z The Rock 'n' Roll Express i z Jerrym Lawlerem. 26 grudnia 1983 Savage drugi raz odzyskał mistrzostwo NWA Mid-America Heavyweight, pokonując Terrego Taylora, i posiadał tytuł do 9 kwietnia 1984, kiedy został pokonany przez Jerrego Lawlera. 23 kwietnia 1984 pokonał Austina Idola w walce o AWA International Heavyweight Championship. Idol odzyskał pas w walce rewanżowej w maju 1984. 17 marca 1985 Savage pokonał kilkudziesięciokrotnego mistrza Jerrego Lawlera w walce o AWA Southern Heavyweight Championship i stał się heelem. Rywalizacja między Lawlerem i Savage'em była jedną z najbardziej krwawych w historii organizacji. Brali udział w walkach bez dyskwalifikacji, w klatce, w ringach z drutem kolczastym zamiast lin i w ringach otoczonych ogniem. 7 maja 1985 Savage utracił mistrzostwo w walce z Jerrym Oske. 13 maja 1985 Savage odzyskał tytuł w walce rewanżowej. 3 czerwca 1985 Jerry Lawler pokonał Savage'a i ponownie przejął tytuł[3]. 6 czerwca 1985 Savage przegrał krwawą bitwę z Jerrym Lawlerem, po której zgodnie z ustalonymi wcześniej zasadami przegrany musiał opuścić organizację[3][10].

World Wrestling Federation (1985 – 1994)[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze lata (1985 – 1988)[edytuj | edytuj kod]

Randy Savage w latach 80. z tytułem WWF Intercontinental Heavyweight Championship
Randy Savage (z lewej) i Miss Elizabeth (z prawej) pozują do zdjęcia z młodym fanem (w środku)
Kolekcja strojów noszonych przez Macho Mana wystawiona w czasie gali WrestleMania XXX

W 1985 podpisał kontrakt z World Wrestling Federation (WWF) i został mu nadany pseudonim Macho Man. Nadal odgrywał rolę heela[3]. Przed walkami był zapowiadany jako zawodnik z Sarasoty w stanie Floryda[17].

30 lipca o względy wrestlera zabiegali managerowie Bobby Heenan, Mr. Fuji, Freddy Blassie, Jimmy Hart i Johnny Valiant. Randy Savage odrzucił jednak wszystkie propozycje i wybrał swojego managera spoza kandydatów. Była to elegancka kobieta Miss Elizabeth. Komentator Vince McMahon przyrównał jej wygląd do gwiazdy filmowej[18][19]. W rzeczywistości (poza kayfabe) Miss Elizabeth byłą żoną Randy'ego Savage'a od 30 grudnia 1984[20]. Savage rywalizował z takimi wrestlerami jak Bruno Sammartino, George Steele i Ricky Steamboat[15].

7 listopada 1985 na gali The Wrestling Classic wziął udział w turnieju Wrestling Classic Tournament. Pokonał kolejno Ivana Putskiego, Ricky'a Steamboata i The Dynamite Kida i doszedł do finału, w którym przegrał z The Junkyard Dogiem[1].

8 lutego 1986 pokonał Tito Santanę w walce o WWF Intercontinental Championship. Wielokrotnie wyzywał Hulka Hogana na pojedynek o najwyższe mistrzostwo organizacji WWF Heavyweight Championship[3]. 7 kwietnia 1986 na gali WrestleMania 2 wygrał pojedynek z George'em “The Animal” Steelem, w którym stawką było mistrzostwo i usługi managerskie Miss Elizabeth[3][21]. W listopadzie 1986 w walce przeciwko Ricky'emu Steamboatowi użył gongu znajdującego się w pobliżu ringu i uszkodził przeciwnikowi gardło. Kilka tygodni później, gdy Steamboat wrócił do zdrowia obaj wrestlerzy rozpoczęli krwawą rywalizację. 29 marca 1987 zmierzyli się w walce o tytuł na Wrestlemanii III[3]. W czasie pojedynku niespodziewanie pojawił się George "The Animal" Steele, który zepchnął Savage'a ze słupka, gdy ten przygotowywał się do skoku na przeciwnika. Chwilę później Steamboat przypiął mistrza i wygrał walkę[21]. Walka Savage'a i Steamboata jest uważana za jedną z najlepszych w historii WWF. 24 lutego 2017 WWE umieściło ją na 3 miejscu listy 100 najlepszych walk, które trzeba przed śmiercią[22].

4 września 1987 wziął udział w turnieju King of the Ring i wygrał pokonując kolejno Nikolaia Volkoffa, Jima Brunzella, Danny'ego Davisa, a w finale King Konga Bundy'ego[1].

W 1987 Macho Man powoli stawał się face'em. 3 października 1987 na gali Saturday Night's Main Event XII wyzwał mistrza WWF Intercontinental Heavyweight Championship, Honky Tonk Mana, do walki o mistrzostwo. Walka przerodziła się jednak w chaos. Bret Hart i Jim Neidhart wtargnęli na ring i razem z Honky Tonk Manem bili i poniżali Savage'a. Wtedy Miss Elizabeth sprowadziła na pomoc Hulka Hogana, który obronił Macho Mana[3].

26 listopada 1987 na gali Survivor Series wziął udział w walce 5 na 5 z eliminacjami. Randy Savage był w drużynie z Jakiem RobertsemRickym SteamboatemBrutusem Beefcakiem i Jimem Dugganem. W ich narożniku była też Miss Elizabeth. Pokonali oni The Honky Tonk ManaHerculesaDanny’ego DavisaRona Bassa i Harleya Race'a. W narożniku pokonanych znajdowali się też Bobby Heenan i Jimmy Hart. Savage wyeliminował Herculesa w 21 minucie przez przypięcie[23].

WWF World Heavyweight Champion (1988 – 1989)[edytuj | edytuj kod]

27 marca 1988 wziął udział w turnieju, w którym nagrodą był pas WWF World Heavyweight Championship, i wygrał. Pokonał kolejno Butcha Reeda, Grega Valentine'a, The One Man Gang, a w finale Teda DiBiasego[1]. Ponieważ DiBiase'emu pomagał André the Giant, Savage'owi przyszedł z pomocą Hulk Hogan. Tego samego wieczoru Savage i Hogan oficjalnie utworzyła tag team o nazwie The Mega Powers. 29 sierpnia na gali SummerSlam duet zmierzył się z DiBiase'im i Giantem w walce, która miała zakończyć ich rywalizację. Miss Elizabeth odwróciła uwagę przeciwników zdejmując swoją spódniczkę i tym samym pomogła The Mega Powers wygrać walkę. Później wielokrotnym pretendentem był Ted Debiase, a 26 listopada Savage walczył o tytuł z André the Giantem – walka zakończyła się podwójną dyskwalifikacją, co oznaczało, że mistrzostwo nie zmieniło posiadacza[3].

16 października 1988 wziął udział w turnieju King of the Ring. Pokonał Virgila w pierwszej rundzie, pominął ćwierćfinał, pokonał The Red Roostera w półfinale i przegrał z Teda DiBiase w finale[1].

24 listopada 1988 na gali Survivor Series The Mega Powers byli w jednej drużynie z Herculesem, Hillbilly Jimem i Koko B. Ware. W ich narożniku znajdowała się też Miss Elizabeth. Razem w walce 5 na 5 z eliminacjami pokonali AkeemaBig Boss ManaTeda DiBiasegoHaku oraz The Red Roostera. W narożniku przeciwników znajdowali się też Slick, Bobby Heenan i Virgil. Savage wyeliminował Red Roostera i Teda DiBiase'ego[23]. Po gali Hulk Hogan również przyjął Miss Elizabeth jako swojego managera, z czego Savage był niezadowolony[3].

15 stycznia 1989 wziął udział w głównej walce na Royal Rumble. Wszedł jako piętnasty i wyeliminował Grega Valentine'a oraz Shawna Michaelsa[24], ale został przypadkiem wyeliminowany przez Hulka Hogana. Obaj wrestlerzy zaczęli się kłócić, jednak między nimi stanęła pojednawczo Miss Elizabeth[3].

W 1989 The Mega Powers rywalizowali z Akeemem i Big Boss manem. Jedną z walk stoczyli 3 lutego – Savage niechcący znokautował Miss Elizabeth poważnie ją kontuzjując. Hogan pozostawił partnera w ringu żeby odnieść Miss Elizabeth na zaplecze, gdzie zajęli się nią medycy. Savage nie mógł sobie sam poradzić z dwoma przeciwnikami, ale Elizabeth namówiła Hogana żeby ten wrócił na ring. Hogan wrócił, dokończył walkę sam i wygrał pojedynek. Po walce poszedł za kulisy aby zobaczyć się z Elizabeth, ale zamiast niej zastał Savage'a, który oskarżył Hogana o spiskowanie przeciwko niemu i próby odebrania mu kochanki oraz tytułu mistrzowskiego. Następnie uderzył partnera swoim pasem mistrzowskim i zaczął go bić oraz poniżać. Brutus Beefcake przybył Hoganowi na pomoc, ale również został pobity[3][25][26]. Savage stał się heelem nie stroniącym od łamania zasad[15][25].

Przed zaplanowaną na gali Wrestlemania V walką Savage'a i Hulka Hogana Miss Elizabeth musiała podjąć decyzję w czyim narożniku będzie managerem, co przykuło szczególną uwagę mediów WWF. 11 marca ogłosiła, że w czasie tej walki nie pojawi się w którymkolwiek narożniku[27]. 2 kwietnia 1989 na gali Wrestlemania V Hulk Hogan pokonał Savage'a i zwyciężając odebrał mu tytuł WWF Heavyweight Championship[3].

Rola heela (1989 – 1991)[edytuj | edytuj kod]

Randy Savage zakłada chwyt chinlock The Ultimate Warriorowi na gali WrestleMania VII

Po utracie tytułu Savage wypowiedział wojnę Hulkamanii (tak określano mainstreamowy fenomen Hulka Hogana). W 1989 obaj wrestlerzy stoczyli ze sobą wiele walk, które Savage zawsze przegrywał. Miss Elizabeth nadal była managerem Hulka Hogana, natomiast Macho Man na swojego nowego managera wybrał "Sensational" Sherri Martel[10][15]. Savage sprowadził też do WWF Zeusa, który zmierzył się wcześniej z Hoganem w filmie Wszystkie chwyty dozwolone i przegrał. 28 sierpnia 1989 Hulk Hogan i Brutus Beefcake pokonali Randy'ego Savage'a i Zuesana gali SummerSlam[3].

30 sierpnia 1989 pokonał Jima Duggana w walce o honorowy tytuł króla WWF[10][15][28]. Od tego momentu Randy Savage był także znany jako The Macho King, a jego managerka "Sensational" Sherri Martel – Queen Sherri[3]. 23 listopada na gali Survivor Series grupa The King's Court, w której byli Randy Savage, Canadian Earthquake, Dino Bravo i Greg Valentine wspierani w narożniku przez Jimmy'ego Harta i Queen Sherri, pokonała Jima Duggana, Breta Harta, Ronnie Garvina i Herculesa w walce 4 na 4 z eliminacjami[29] 21 stycznia 1990 wziął udział w głównej walce na gali Royal Rumble, z której został wyeliminowany jako 4 przez Dusty'ego Rhodesa. Sam wyeliminował Jake'a Robertsa, a walkę wygrał Hulk Hogan[24].

1 kwietnia 1990 na gali WrestleMania VI wziął udział w pierwszej w historii WWF walce, w której brali udział i mężczyźni i kobiety. Dusty Rhodes i Sapphire pokonali Macho Kinga i Queen Sherri dzięki interwencji Miss Elizabeth. Gdy sędzia był zajęty próbą rozdzielenia Savage'a i Rhodesa, któzy siłowali się w narożniku, Elizabeth pomogła powalić Sherii, a Sapphire pomyślnie przypięła przeciwniczkę[30]. Macho Man i Dusty Rhodes ponownie zmierzyli się 27 sierpnia na gali SummerSlam – tym razem wygrał Savage[3].

19 stycznia 1991 na gali Royal Rumble, wbrew zasadom, Savage pomógł Sgt. Slaughterowi pokonać The Ultimate Warriora w walce o należący do Warriora pas WWE World Heavyweight Championship. Sherri Martel rozkojarzyła mistrza, a Macho King uderzył go w głowę niedozwolonym przedmiotem. Tego wieczoru Savage miał też wystąpić w głównej walce Royal Rumble, lecz choć został wylosowany jako osiemnasty, nie pojawił się, gdyż w międzyczasie został wygoniony z budynku przez Warriora[24][31].

24 marca 1991 na gali WrestleMania VII Randy Savage zmierzył się z The Ultimate Warriorem w walce, w której przegrany miał być zmuszony do przejścia na emeryturę. Savage przegrał, a jego rozczarowana managerka Sherri Martel zaczęła go kopać gdy leżał nieprzytomny w ringu. Wtedy siedząca na widowni Miss Elizabeth wbiegła na ring i wyrzuciła z niego Sherri. Początkowo Savage myślał, że to właśnie Elizabeth go kopała, ale kiedy zrozumiał co się wydarzyło, on i Elizabeth pogodzili się, a Macho Man znowu stał się face'em[32].

Różne rywalizacje i wydarzenia (1991 – 1994)[edytuj | edytuj kod]

Na emeryturze Randy Savage zajął się komentatorstwem w WWF i oświadczył się Miss Elizabeth, która przyjęła oświadczyny słowami Oooh, yeah[3]. Pobrali się 26 sierpnia 1991 w ringu na gali SummerSlam. Ich ślub został nazwany A Match Made in Heaven (pl. Dopasowanie stworzone w niebie – jest to gra słów, gdyż Match może równie dobrze oznaczać dopasowanie, jak też mecz, walkę)[3]. W rzeczywistości jednak Randy i Elizabeth Poffo byli małżeństwem od 1984, a w 1991 byli w separacji[20]. Później, w czasie wesela Jake "The Snake" Roberts wręczył nowożeńcom zapakowany prezent. Gdy otworzyli pudełko, okazało się, że w środku jest żywa kobra królewska. Kilka tygodni później Savage został fizycznie zaatakowany przez Robertsa, a potem ugryziony w biceps przez kobrę należącą do napastnika. Macho Man wielokrotnie prosił prezesa WWF w kayfabe, Jacka Tunney'a, aby pozwolił mu wrócić do kariery wrestlerskiej. W końcu Tunney się zgodził[3].

3 grudnia 1991 Savage zmierzył się z Jakiem Robertsem na gali Tuesday in Texas. Savage wygrał, ale po walce Roberts brutalnie atakował przeciwnika. Elizabeth weszła na ring prosząc napastnika aby przestał. W odpowiedzi Roberts uderzył ją w twarz. Zapoczątkowało to rywalizację między nim, a Savage'em, która zakończyła się 8 lutego 1992, kiedy Savage pokonał Robertsa na gali Saturday Night Main Event[3].

19 stycznia 1992 wziął udział w głównej walce na gali Royal Rumble, w której główną nagrodą był tytuł World Heavyweight Championship. Wszedł jako dwudziesty-pierwszy[24]. W czasie tej walki miał miejsce kontrowersyjny incydent, kiedy to Macho Man będąc w ringu wskoczył na najwyższą linę i zeskoczył na znajdującego się przy ringu Jake'a Robertsa. W kayfabe wypadnięcie z ringu przez najwyższą linę oznacza eliminację, jednak ponieważ to zdarzenie nie było planowane, Savage nadal uczestniczył w walce, a komentatorzy Gorilla Monsoon i Bobby Heenan mieli problem z wyjaśnieniem sytuacji. Monsoon stwierdził, że wrestler nie może zostać wyeliminowany, jeśli opuści ring niewyrzucony przez przeciwnika[33], choć wcześniej, w czasie Royal Rumble z 1989, w taki sposób wyeliminował się André the Giant[34]. Savage wyeliminował Jake'a Robertsa i Col. Mustafę. Ostatecznie został wyeliminowany jako dwudziesty-siódmy przez Sida Justice'a, a walkę wygrał Ric Flair[24].

Nadal posiadający mistrzostwo WWF World Heavyweight Ric Flair publicznie twierdził, że ma romans z Miss Elizabeth, prowokując w ten sposób Randiego Savage'a. Obaj wrestlerzy zmierzyli się 5 kwietnia 1992 na gali WrestleMania VIII, w walce o mistrzostwo. Savage zwyciężył i zdobył pas po raz drugi w swojej karierze. 5 kwietnia na gali SummerSlam mistrz zmierzył się z The Ultimate Warriorem w walce o tytuł i przegrał w wyniku interwencji Rica Flaira i Mr Perfecta. Jednak ponieważ zwycięstwo nastąpiło poprzez wyliczenie, tytuł nie zmienił właściciela. Ric Flair odzyskał pas pokonując Savage'a 1 września w odcinku Superstars. W walce pretendent wykorzystywał kontuzję nogi swojego przeciwnika[3].

14 października 1992, w odcinku Saturday Night Main Event, Savage i The Ultimate Warrior jako tag team The Ultimate Maniacs (pl. Ostateczni Maniacy) podjęli próbę pokonania drużyny Money Inc. (Irwin R. Schyster i Ted DiBiase) w walce o tytuł WWF Tag Team Championship, jednak przegrali to starcie. 25 listopada na gali Survivor Series Mr. Perfect i Randy Savage pokonali w walce tag teamów Razora Ramona i Rica Flaira przez dyskwalifikację[3].

24 stycznia 1993 wziął udział w głównej walce na gali Royal Rumble. Wszedł jako 30 (ostatni) i wyeliminował Repo Mana[24] Gdy w ringu pozostał tylko on i Yokozuna, Savage powalił przeciwnika i próbował go przypiąć, choć w tego typu walkach przypięcia się nie liczą. Yokozuna to wykorzystał i wyrzucił Macho Mana z ringu, tym samym wygrywając walkę[33].

4 października 1993 uczestniczył w walce 20 osób, która miała wyłonić nowego posiadacza WWF Intercontinental Championship. Wygrali ex aeqo Razor Ramon i Rick Martel[3]. 4 kwietnia 1993 na gali Wrestlemania IX[35] i 13 czerwca na gali King of the Ring był komentatorem[36]. 11 października 1993 pokonał Jerrego Lawlera w walce o USWA Unified World Heavyweight Championship. Jego panowanie zakończyło się zwakowaniem tytułu 20 listopada, gdyż organizacje USWA i WWF czasowo przerwały współpracę[37]. 24 listopada na Survivor Series wziął udział w walce 4 na 4 z eliminacjami. Marty Jannetty, Randy Savage, Razor Ramon i The 1-2-3 Kid pokonali Adama Bomba, Diesela, Irwina R. Schystera i Ricka Martela[3]. 22 stycznia 1994 wziął udział w głównej walce na gali Royal Rumble – wszedł jako jedenasty, wyeliminował Jeffa Jarretta, a potem sam został wyeliminowany przez Crusha[24]. 20 marca 1994 na gali WrestleMania X pokonał Crusha w walce typu Falls couns everywhere[3]. W listopadzie 1994 jego kontrakt w WWF stracił ważność i Savage rozstał się z firmą po dziewięciu latach[3][15].

World Championship Wrestling (1994-2000)[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec 1994 dołączył do World Championship Wrestling (WCW). Kilka tygodni później dołączył tam również Hulk Hogan[15]. Razem wielokrotnie występowali jako tag team rywalizujący ze stajnią The Dungeon of Doom[3]. Ponadto Savage kontynuował w WCW rozpoczętą w WWF rywalizację z Ric'iem Flair[15].

W 1995 wziął udział w turnieju WCW United States Heavyweight Title Tournament, w którym nagrodą był pas WCW United States Heavyweight Championship. 12 kwietnia pokonał The Butchera i przeszedł do kolejnej rundy. 11 maja odpadł z turnieju, gdy jego walka z Ric'iem Flairem zakończyła się bez rozstrzygnięcia[1].

26 listopada 1995 wygrał Battle Royal zorganizowany na trzech ringach, w którym wzięło udział 60 osób. Nagrodą był pas WCW World Heavyweight Championship[10]. Panowanie Savage'a zakończyło się jednak 27 listopada 1995, gdy został pokonany przez Rica Flaira, który przejął tytuł. Randy Savage wygrał walkę rewanżową o tytuł 22 stycznia 1996[1] dzięki niespodziewanej pomocy Arna Andersona[15]. 11 lutego 1996 na gali SuperBrawl VI rywale wzięli udział w walce typu Steel Cage match. Nagrodą w walce było mistrzostwo WCW World Heavyweight Championship. Flaira w narożniku wspierała Woman, a Savage'a Elizabeth. Niespodziewanie Elizabeth zdradziła Savage'a podając swój but Flairowi, który wykorzystał go aby wygrać walkę i odzyskać tytuł[3]. Od tej pory Miss Elizabeth była managerem Flaira i stajni The Four Horsemen[38].

19 maja 1996 wziął udział w turnieju Lord of the Ring. Jego partnerem był Ric Flair. W pierwszej rundzie razem pokonali Arna Andersona i Eddiego Guerrero. Odpadli w półfinale pokonani przez tag team The Public Enemy (Johnny Grunge i Rocco Rock)[1].

W 1996 właściciel World Championship Wrestling, Eric Bischoff, próbował zaadaptować w swojej organizacji wątek inwazji, który wcześniej pojawił się w  New Japan Pro Wrestling. Sprowadził do WCW Scotta Halla i Kevina Nasha, dwie popularne gwiazdy World Wrestling Federation. W rzeczywistości Bischoff chciał w ten sposób przekonać fanów, że WWF przeprowadza inwazję na WCW, chcąc zniszczyć organizację od środka. 7 lipca na Bash at the Beach miał miejsce pojedynek 3 na 3 między zawodnikami wiernymi organizacji, a najeźdźcami. WCW reprezentował Randy Savage, Lex Luger i Sting. Inwazję reprezentował Scott HallKevin Nash i tajemnicza trzecia osoba, która nie pojawiła się jednak w ringu na czas. We wczesnej fazie pojedynku Luger został kontuzjowany. W trakcie walki w wejściu na arenę pojawił się Hulk Hogan, który powoli szedł w stronę ringu wspierany przez publiczność. Niespodziewanie zaatakował swojego przyjaciela Savage'a ciosem wykańczającym. Po walce wygranej przez najeźdźców, Hogan zaczął obrażać zgromadzony tłum i ogłosił, że zakłada z Hallem i Nashem stajnię o nazwie New World Order (nWo)[25]. Później do stajni dołączyła też była manager Savage'a Miss Elizabeth, która z powodu bycia jedyną kobietą w zespole nie była dobrze traktowana[38]. 27 października na gali Halloween Havoc mistrz Hulk Hogan pokonał Randy'ego Savage'a w walce o WCW World Heavyweight Championship. W końcu Savage zdecydował się dołączyć do nWo[3] i po raz kolejny pogodził się z Miss Elizabeth, odnawiając ich partnerstwo zawodowe[38]. Od tej pory Savage rywalizował głównie z Diamond Dallas Page'em i Lexem Lugerem[3].

22 lutego 1998 na gali SuperBrawl VIII: "Total Package" Lex Luger pokonał wspieranego w narożniku przez Miss ELizabeth Randiego Savage'a. Po walce nWo chciało zaatakować, ale Lex Luger odparł ich atak, a Savage mu w tym pomógł. Hollywood Hogan poinformował wtedy Savage'a, że ten nie jest już członkiem drużyny. Później tego wieczoru Sting pokonał Hogana w walce o zwakowany WCW World Heavyweight Championship. Savage interweniował na korzyść Stinga, a po walce obaj spryskali nieprzytomnego Hogana czarną farbą[3]. Savage i Sting zawarli sojusz, który jednak nie trwał długo i wkrótce zaczęli rywalizować o tytuł mistrzowski[3]. 19 kwietnia 1998 na gali Spring Stampede w Denver pokonał Stinga w walce o tytuł WCW World Heavyweight Championship[1] dzięki pomocy Hollywood Hogana i Kevina Nasha[15], ale następnego dnia w Colorado Springs sam został pokonany przez Hollywood Hogana, który przejął tytuł[1]. Później w 1998 Savage na pewien czas zawiesił swoją karierę[3].

Gdy Savage wrócił do walk, zmienił swój wygląd i charakter. Był heelem, a jego nowym valetem została jego nowa dziewczyna, dwudziestodwuletnia Gorgeous George (Stephanie Bellars)[3]. 11 lipca 1999 pokonał Kevina Nasha w walce o tytuł WCW World Heavyweight Championship. Była to walka tag teamów – Savage'owi towarzyszył Sid Vicious, a Nashowi Sting. Następnego dnia w odcinku Nitro został pokonany przez Hulka Hogana, który przejął tytuł. 3 maja 2000 wziął udział w Battle Royal, którego zwycięzca miał być nagrodzony mistrzostwem. Walkę wygrał jednak Ric Flair. Kiedy kontrakt Savage'a z World Championship Wrestling stracił ważność, firma odmówiła zaproponowania mu nowego kontraktu[3].

Powrót do walk (2004 – 2005)[edytuj | edytuj kod]

7 listopada 2004 pojawił się w ringu Total Nonstop Action Wrestling (TNA), gdzie ogłosił, że w mieście jest nowy szeryf, co oznaczało powrót z emerytury. Rywalizował głównie z Jeffem Jarrettem, Kevinem Nash i Scottem Hallem, jednak kilkukrotnie w ciągu kolejnych kilku miesięcy zawieszał swoją karierę z przyczyn zdrowotnych i z obaw o niebezpieczne warunki pracy[3]. Ostatecznie wystąpił w TNA tylko kilka razy[15]. Od stycznia 2005 występował w World League Wrestling. W czerwcu 2005 ponownie przeszedł na emeryturę z powodu kontuzji pleców[3].

Inne media[edytuj | edytuj kod]

Figurka przedstawiająca Randiego Savage'a wyprodukowana przez McFarlane Toys

Po zakończeniu kariery w 2000 zajął się reklamowaniem mięsnych przekąsek Slim Jim firmy ConAgra Foods[16].

7 października 2003 wydał album hip-hoppowy o nazwie Be a man!, w którym jak sam twierdził, po raz pierwszy miał okazję żeby przemówić szczerze do fanów. W jednym z jego utworów gościł bardziej doświadczony raper, DJ Kool. Utwór My Perfect Friend poświęcił swojej przyjaźni ze zmarłym trzy lata wcześniej Curtem Henningiem (wrestler znany jako Mr. Perfect). W tytułowym utworze Be a Man zarzucił Hulkowi Hoganowi, że zmiękł i nie chce mieć z Savage'em nim nic wspólnego, mimo że fani chcą zobaczyć ich jeszcze raz walczących przeciwko sobie w ringu. Savage zaprasza rywala do walki na gali WrestleMania XX[39]. Album zebrał negatywne recenzje krytyków[3].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy[edytuj | edytuj kod]

Rok Film Rola Dodatkowe informacje
2009 Super Atylla Bandyta Direct-to-video, dubbing
2008 Super Rhino Zbir Film krótkometrażowy, dubbing
Piorun Zbir Dubbing
Glago's Guest Film krótkometrażowy, dubbing
2002 Spider-Man Bone Saw McGraw
2000 Kibice do dzieła! Randy "Macho Man" Savage
Źródło: Internet Movie Database[40]

Seriale[edytuj | edytuj kod]

Rok Serial Odcinek Rola Dodatkowe informacje
2007 Bobby kontra wapniaki Sezon 11, odcinek 11: Bill, Bulk and the Body Buddies Goryl Dubbing
2006 The X's  Sezon 1, odcinek 18: The Haunting of Home Base Sasquatch Dubbing
2005 Sezon 1, odcinek 3: Photo Ops/Boy's Best Friend
2003 Whatever Happened to Robot Jones? Sezon 2, odcinek 2: Family Vacation/Hair Motocyklista Dubbing
Kaczor Dodgers Sezon 1, odcinek 12: Królowa jest wściekła/Powrót do akademii Sierżant Emily Dickinson Jones Dubbing
2001 Nikki Sezon 1, odcinek 14: Fallback James "Pretty Boy" Carter
1999 Szaleję za tobą Sezon 7, odcinek 12: Separate Beds Randy "Macho Man" Savage
Strażnik Teksasu Sezon 8, odcinek 9: Fight or Die Whitelaw Lundren
Family Guy Sezon 4, odcinek 2: The Cleveland-Loretta Quagmire Randy "Macho Man" Savage Dubbing
Arli$$ Sezon 4, odcinek 8: To Thine Own Self Be True Randy "Macho Man" Savage
1997 The Weird Al Show Sezon 1, odcinek 13: Al Gets Robbed Randy "Macho Man" Savage
Space Ghost Coast to Coast Sezon 4, odcinek 18: Piledriver Leonard Ghostal Dubbing
1996 Słoneczny patrol Sezon 6, odcinek 15: Bash at the Beach Randy "Macho Man" Savage
Laboratorium Dextera Sezon 1, odcinek 2: Zbijany/M jak Małpa: Rasslor/Asystentka Dextera Rasslor Dubbing
Źródło: Internet Movie Database[40]

Gry komputerowe[edytuj | edytuj kod]

Postać Randiego Savage'a pojawiła się w 26 grach. Były to[1]:

Dubbing[edytuj | edytuj kod]

Rok Gra Rola
2009 Cars Race-O-Rama El Machismo
1998 WCW: Nitro Randy "Macho Man" Savage
1987 WWF Superstars Randy "Macho Man" Savage

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Judy Poffo i wrestlera Angelo Poffo[1], który w czasie służby w amerykańskiej marynarce zasłynął z rekordu wykonywania przysiadów 4 lipca 1945 w bazie Naval Base w San Diego. Wykonał 6033 przysiady w 4 godziny i 10 minut[41].

Pracując w organizacji wrestlerskiej swojego ojca, ICW, poznał Elizabeth Ann Hulette, która pracowała w tej firmie jako operatorka kamery, a później konferansjerka[42]. Poślubił ją 30 grudnia 1984. Od 30 lipca 1985, kiedy Randy Savage pracował w World Wrestling Federation, jego żona odgrywała rolę jego managera we wrestlingu i przyjęła pseudonim Miss Elizabeth, choć w kayfabe nie była jeszcze jego żoną. Z relacji współpracowników Savage'a, Tito Santany, Bad News Browna, George'a “The Animal” Steele'a, Bobby'ego Heenana, a także jego brata Lanny'ego Poffo, Savage był zazdrosny i nadopiekuńczy wobec swojej żony. Z relacji wynika, że miał ją zamykać samą w szatni i zabraniał poruszać się bez niego po arenie. Wątek konfliktu Savage'a, Elizabeth i Hulka Hogana w WWF miał być oparty na faktach i prawdziwych napięciach w zespole The Mega Powers. Gdy w kayfabe Savage poślubił swoją managerkę 26 sierpnia 1991, w rzeczywistości ich małżeństwo było już w stanie separacji. Rozwiedli się w kwietniu 1992, choć prawie do końca kariery występowali jako małżeństwo w kayfabe[20].

10 maja 2010 w Sarasocie, w stanie Floryda ożenił się po raz drugi z o dwa lata młodszą Barbarą Lynn z domu Payne (ur. w South Pittsburg, Tennessee)[3][43]. W ich ślubie na Lido Beach wzięła udział tylko najbliższa rodzina. Przyszli nowożeńcy poznali się w 1974, również w Sarasocie. W tym czasie Poffo grał w małej lidze baseballowej dla Tampa Tarpons, a Payne chodziła do szkoły sztuki i projektanctwa Ringling School of Art and Design. Umawiali się przez dwa lata. Po trwającym 26 lat rozstaniu znów zaczęli się spotykać od 2001[3]. Do końca życia mieszkali w Seminole, w stanie Floryda[16].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

20 maja 2011[1] przejeżdżał Jeepem Wranglerem[9] przez Seminole w Hrabstwie Pinellas w stanie Floryda[44]. Około godziny 9:25 doznał masywnego zawału mięśnia sercowego, stracił panowanie nad pojazdem i rozbił się o drzewo. W samochodzie znajdowała się też jego żona, Barbara Lynn Poffo, która doznała obrażeń, ale jej stan był stabilny[9]. Savage został przewieziony do szpitala Largo Medical Center w Largo, gdzie zmarł[16]. 28 lipca patrol drogowy stanu Floryda na podstawie autopsji ogłosił, że przyczyną śmierci była choroba niedokrwienna serca. Badania toksykologiczne wykryły u zmarłego paracetamol, kofeinę, dihydrokodeinę, doksyloaminy i jej metabolity, hydrokodon oraz zawartość alkoholu we krwi 0,03 grama na dekalitr[45].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Lanny Poffo reprezentujący zmarłego brata, Randiego Savage'a, na ceremonii WWE Hall of Fame

Jego ciało zostało skremowane, a prochy rozsypane pod drzewem przy jego domu w stanie Floryda. Wcześniej wyraził wolę aby jego motyw muzyczny, Pomp And Circumstance Edwarda Elgara, nie był grany ku jego pamięci, ponieważ wcześniej używał go Gorgeous George (George Raymond Wagner) i Savage czuł się winny umniejszeniu jego popularności[46]. W oświadczeniu wydanym po jego śmierci firma WWE nazwała Savage'a jedną z największych gwiazd swoich czasów[45].

29 marca 2015 został pośmiertnie wprowadzony do WWE Hall of Fame. Zapowiedział i wprowadził go Hulk Hogan, a reprezentował brat Lenny Poffo. Hulk Hogan podkreślił wkład Savage'a w rozwój Hulkamanii, a Poffo odczytał jeden z napisanych przez zmarłego wierszy[47]. Wolą Randy'ego Savage'a było aby zostać wprowadzonym do galerii sław tylko razem ze swoim ojcem i bratem, ale Lenny Poffo postanowił nie wypełnić tej woli ze względu na oczekiwania fanów[2].

Styl walki[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa i osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Randy Savage, Cagematch.net [dostęp 2017-06-19] (ang.).
  2. a b Simon Cotton, WWE News: Judy Poffo, mother of Randy Savage and Lanny Poffo, passes away at the age of 90, Sportskeeda, 5 czerwca 2017 [dostęp 2017-09-07] (ang.).
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai aj ak al am an ao ap aq ar Randy Savage, „Online World of Wrestling” [dostęp 2017-08-15] (ang.).
  4. a b Barry W. Stanton, What Happened to Macho Man Randy Savage- News & Updates, „The Gazette Review”, 14 marca 2017 [dostęp 2017-07-31] (ang.).
  5. James Montgomery, Why Isn't There a 'Macho Man' Statue in Columbus, Ohio?, Rolling Stone, 9 marca 2016 [dostęp 2017-07-31] (ang.).
  6. Alex P. Reed, Judith "Judy" Sverdlin Poffo (1927 – 2017) – Find A Grave Memorial, Find A Grave Memorial, 4 czerwca 2017 [dostęp 2017-09-07] (ang.).
  7. Hilda Duell, Angelo John Poffo (1925 – 2010), Find A Grave Memorial, 4 marca 2010 [dostęp 2017-09-07] (ang.).
  8. Lanny Poffo, „Online World of Wrestling” [dostęp 2017-09-07] (ang.).
  9. a b c d e f g h Scott Tinley, The Bonus: Randy (Macho Man) Savage's first love was baseball, „Sports Illustrated”, 23 maja 2011 [dostęp 2017-08-21] (ang.).
  10. a b c d e f g h i j k Vance Nevada, Wrestlers Results Archive : Randy Savage, CANOE -- SLAM!, 4 grudnia 2007 [dostęp 2017-08-15] (ang.).
  11. Thomas Neumann, 'Macho Man' Randy Savage remembered by former baseball teammate Larry Herndon, ESPN, 20 maja 2011 [dostęp 2017-09-07] (ang.).
  12. Marc Normandin, Remembering Randy Savage's baseball career, „SBNation.com”, 26 marca 2015 [dostęp 2017-08-21] (ang.).
  13. Randy Poffo Minor Leagues Statistics & History, Baseball-Reference.com [dostęp 2017-08-21] (ang.).
  14. Adam Martin, WWE News, RAW Results, Smackdown Results, Wreview, 23 sierpnia 2008 [dostęp 2017-09-16] (ang.).
  15. a b c d e f g h i j k l m n o p Tim Hornbaker, Legends of Pro Wrestling: 150 Years of Headlocks, Body Slams, and Piledrivers, Skyhorse Publishing, Inc., 3 stycznia 2017, ISBN 978-1-61321-875-4 [dostęp 2017-09-07] (ang.).
  16. a b c d Michael Martinez, Vivian Kuo, Retired wrestler 'Macho Man' Randy Savage, 58, dies in crash, CNN, 24 maja 2011 [dostęp 2017-09-08] (ang.).
  17. Randy Savage, WWE [dostęp 2017-11-20] (ang.).
  18. David Shoemaker, WWE’s New Miss Elizabeth, Grantland, 22 czerwca 2012 [dostęp 2017-09-08] (ang.).
  19. Joshua Molina, WWF Tuesday Night Titans episode 42: Randy Savage busts onto the scene, WrestlingObserver, 8 grudnia 2015 [dostęp 2017-09-08] (ang.).
  20. a b c Jen Preston, WWE Diva Rewind: Miss Elizabeth, Bleacher Report, 13 kwietnia 2009 [dostęp 2017-09-08] (ang.).
  21. a b George Steele, WWE [dostęp 2017-09-17] (ang.).
  22. The 100 best matches on WWE Network, „WWE” [dostęp 2017-09-10] (ang.).
  23. a b WWE Survivor Series, www.prowrestlinghistory.com [dostęp 2017-09-11] (ang.).
  24. a b c d e f g Royal Rumble Entrance & Elimination Information, prowrestlinghistory.com [dostęp 2017-09-11] (ang.).
  25. a b c Mike Shannon, 10 Best Heel Turns In Wrestling History, WhatCulture, 17 grudnia 2015 [dostęp 2017-04-17] (ang.).
  26. Hulk Hogan, Online World of Wrestling [dostęp 2017-09-11] (ang.).
  27. Miss Elizabeth decides whose corner she will be in at WrestleMania V: Saturday Night's Main Event, March 11, 1989. WWE. 1989-03-11.
  28. Eric Cohen, WWE King of the Ring History, ThoughtCo., 4 stycznia 2016 [dostęp 2017-09-08] (ang.).
  29. Full Event Results, WWE [dostęp 2017-10-26] (ang.).
  30. The American Dream Dusty Rhodes and Sapphire vs. "Macho Man" Randy Savage and Sensational Sherri: WrestleMania 6 – Mixed Tag Team Match. Wrestlemania VI. 1990-04-01.
  31. Benjamin Benya, Land of the Lost: The Missing Royal Rumble Entrants, Bleacher Report, 22 stycznia 2011 [dostęp 2017-10-26] (ang.).
  32. WWE WrestleMania 1991 (7), „Online World of Wrestling” [dostęp 2017-09-15] (ang.).
  33. a b Gavin Jasper, The 30 Worst Royal Rumble Moments, Den of Geek, 21 stycznia 2017 [dostęp 2017-09-16] (ang.).
  34. Andre the Giant eliminates himself: Royal Rumble 1989. WWE. 1989-01-15.
  35. WWF WrestleMania IX, www.hoffco-inc.com [dostęp 2017-09-16] (ang.).
  36. WWF King of the Ring 1993, www.hoffco-inc.com [dostęp 2017-09-16] (ang.).
  37. Unified World Heavyweight Title (USWA), Wrestling-Titles [dostęp 2017-08-15] (ang.).
  38. a b c Miss Elizabeth, „Online World of Wrestling” [dostęp 2017-09-16] (ang.).
  39. Shaheem Reid, 'Macho Man' Savage Cuts Rap LP, Tells Hulk Hogan To Be A Man, MTV News, 9 marca 2003 [dostęp 2017-09-16] (ang.).
  40. a b Randy Savage, IMDb [dostęp 2017-07-22].
  41. John Grasso, Historical Dictionary of Wrestling, Scarecrow Press, 6 marca 2014, XX, ISBN 978-0-8108-7926-3 [dostęp 2018-02-04] (ang.).
  42. Lucas Wesley Snipes, 15 Things You Didn't Know About Randy Savage And Miss Elizabeth's Relationship, TheSportster, 23 października 2016 [dostęp 2017-09-16] (ang.).
  43. Keith Elliot Greenberg, The Final Days of Randy 'Macho Man' Savage, Bleacher Report, 20 maja 2013 [dostęp 2017-09-08] (ang.).
  44. Randy Savage, Internet Wrestling Database [dostęp 2017-11-20] (ang.).
  45. a b Heart disease killed 'Macho Man' Randy Savage, autopsy shows, CNN, 30 czerwca 2011 [dostęp 2017-09-08] (ang.).
  46. Ashes spread of ‘Macho Man’ Randy Savage, thestar.com, 26 maja 2011 [dostęp 2017-09-07] (ang.).
  47. Erik Beaston, WWE Hall of Fame 2015: Grading Inductee Speeches, Top Highlights and More, „Bleacher Report”, 29 marca 2015 [dostęp 2017-09-07] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]