Dean Ambrose

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wrestling pictogram.svg Jonathan Good
Jonathan Good
Pseudonim Dean Ambrose
Jon Moxley
Data i miejsce urodzenia 7 grudnia 1985
Cincinnati, Ohio
Wzrost 187 cm
Masa ciała 102 kg
Trenowany przez Cody Hawk
Les Thatcher
Debiut Czerwiec 2004
Federacja World Wrestling Entertainment
Kategoria wagowa Heavyweight

Dean Ambrose, właściwie Jonathan Good (ur. 7 grudnia 1985 w Cincinnati) – amerykański profesjonalny zapaśnik, obecnie występujący w federacji WWE. Były WWE United States Champion. Good jest też znany pod pseudonimem Jon Moxley, głównie z występów na wielu scenach niezależnych, m.in. CHIKARA, Dragon Gate USA czy Combat Zone Wrestling.

Kariera na scenie niezależnej[edytuj | edytuj kod]

Heartland Wrestling Assocation (2004–2010)[edytuj | edytuj kod]

Good zaczął swoją karierę z HWA w 2004 roku, używając pseudonimu Jon Moxley. Treningi rozpoczął pod nadzorem Cody'ego Hawksa i Lesa Thatchera. W czerwcu 2004 roku Moxley zadebiutował. Po niespełna roku utworzył tag team z Jimmym Turnerem jako Necessary Roughness. 11 maja 2005 roku team odniósł zwycięstwo nad Mikiem Desirem i Tackiem w walce o pas HWA Tag Team Championship. Jednak potem tytuły stracili na rzecz Foreign Intelligence (Quinten Lee i Ala Hussein). Moxley połączył siły z Rikiem Byrne'em, tworząc drużynę Hertland Foundation. Razem pokonali Foreign Intelligence w walce o tytuły mistrzów tag teamów 18 sierpnia 2005 roku. W tym samym dniu zostali pozbawieni tytułów z nieznanych przyczyn, a tytuły wróciły do Foreign Intelligence.

W 2006 roku Moxley zaczął starania o HWA Heavyweight Championship. 9 maja pokonał Peppera Parksa i zwyciężył tytuł. Jon utrzymał tytuł mistrza przez ponad pięć miesięcy, jednak porzucił go na rzecz Chada Collyera 12 września 2006 roku. 30 grudnia odzyskał tytuł HWA Heavyweight Championship w pojedynku z Pepperem Parksem. 2 stycznia 2007 roku Moxley porzucił tytuł na rzecz "Buffalo Bad Boy" Brian Jennings.

Good powrócił do dywizji tag team, kiedy połączył siły z Codym Hawksem, swoim dawnym trenerem. 12 czerwca 2007 Moxley i Hawk pokonali Tacka i Tareka the Legenda w walce o HWA Tag Team Championship. Drużyna Gooda nie cieszyła się tytułami zbyt długo, bo zaledwie cztery dni od wygranej, drużyna przegrała w walce o tytuły z GP Code (Andre Heart i Richard Phillips). Moxley mimo wszystko kontynuował walki w dywizji tag team aż do 2010 roku. W 2009 Good utworzył team Royal Violence, w którego skład wchodził także King Vu. Drużyna wygrała tytuły HWA Tag Team Championship aż dwa razy w ciągu istnienia drużyny. Pierwszy raz, zwyciężyli 14 października 2009 roku pokonując Kosher Klub. Utrzymali mistrzostwo do 2 grudnia 2009 roku, kiedy przegrali z Irish Airborne (Dave i Jake Crist). Krótko po tym, Royal Violence odbili swoje tytuły HWA Tag Team Championship, pokonując Irish Airborne 19 grudnia 2009 roku.

Moxley, dalej będąc jednym z posiadaczy pasów tag teamowych, zdobył HWA Heavyweight Championship trzeci raz. 14 lipca 2010 roku Moxley stracił swój tytuł HWA Heavyweight Championship na rzecz Gerome'a Phillipsa.

Combat Zone Wrestling (2009–2010)[edytuj | edytuj kod]

Moxley podczas obrony pasa CZW Heavyweight w 2010 roku.

6 czerwca 2009 roku Moxley walczył w turnieju na Combat Zone Wrestling w Tournament of Death VIII. W pierwszej rundzie pokonał Briana Damage w Dining Death matchu, jednak przegrał z Nickiem Gage w triple treath fans bring the weapons matchu, w którym brał udział także Scotty Vortekz (były to półfinały turnieju). 25 października 2009 roku Moxley uczestniczył w kolejnym turnieju CZW – Tournament of Death: Rewind. W pierwszej rundzie zmierzył się z Thumbtackiem Jackiem w Four Corners of Fun Dog Collar matchu, który przegrał.

Po 11. wydaniu CZW Anniversary Show, 12 lutego 2010 roku, Moxley pokonał B-Boya i wygrał CZW World Heavyweight Championship. 8 sierpnia tego samego roku tytuł stracił na rzecz Nicka Gage'a w Ultraviolent Three Way Dance, gdzie uczestniczył także Drake Younger. 14 sierpnia Moxley odzyskał tytuł CZW World Heavyweight Championship od Gage'a w three-way dance, gdzie uczestniczył też Egotistico Fantastico. Na 12. wydaniu CZW Anniversary Show, 12 lutego, Moxley stracił pas na rzecz Roberta Anthony'ego.

Dragon Gate USA (2009-2011)[edytuj | edytuj kod]

Moxley zaczął współpracę z Dragon Gate USA 28 listopada, kiedy pokonał B-Boya przez submission w dark matchu. Moxley kontynuował pracę z Dragon Gate USA w 2010, kiedy 23 lutego pokonał Darina Corbina w dark matchu. Moxley utworzył team z Brianem Kendrickiem 26 marca 2010 w Phoenix, w meczu przeciwko Paulowi Londonowi i Jimmy'emu Jacobsowi, w którym team Gooda zwyciężył. 27 marca Moxley zadebiutował na pay-per-view w Phoenix, kiedy stanął przeciwko Dreamerowi w hardcore matchu nagranym na Mercury Rising, kiedy Jon wygrał mecz. 8 maja Uprising PPV nagrane w Mississauga (Ontario, Kanada) przyniosło walkę Moxleya, w której doznał poważnej kontuzji w walce z Jimmym Jacobsem.

Na innej gali PPV, Freedom Fight (wyemitowane 7 lutego 2011 roku) Moxley i Akira Tozawa zostali pokonani przez Homicide i Open the Freedom Gate Champion BxB Hulk w tag team matchu.

Insanity Pro Wrestling (2007–2011)[edytuj | edytuj kod]

21 sierpnia 2010 roku na 9. edycji IPW Aniversary: Reign of the Insane, Moxley pokonał Jacobsa i zachował swój tytuł IPW World Heavyweight Championship. 2 października 2010 roku na Shocktoberfest pokonał Drake Youngera i po raz kolejny zachował IPW World Heavyweight Championship. 1 lutego 2011 roku na Showdown in Naptown Moxley stracił tytuł na rzecz Jimmy'ego Jacobsa.

Pozostałe federacje[edytuj | edytuj kod]

Moxley pokonał Rodericka Stronga i wygrał FIP World Heavyweight Championship na Southern Stampede 17 kwietnia 2010 roku.

Moxley zadebiutował na Evolve na gali Evolve 3: Rise or Fall 1 maja 2010 roku, przegrywając z Drakem Youngerem. 23 lipca tego samego roku Moxley walczył z Brodiem Lee w pojedynku, który zakończył się podwójną dyskwalifikacją na Evolve 4: Danielson vs Fish. Na gali Evolve 6: Aries vs. Taylor 10 listopada 2010 roku, Moxley pokonał Homicide w Relaxed Rules matchu. 19 kwietnia 2011 roku wziął udział w Evolve farewell matchu, walcząc z Austinem Ariesem, jednak tę walkę przegrał.

Moxley zadebiutował także w Jersey All Pro Wrestling 23 grudnia 2010 roku na Halloween Hell, na którym pokonał Devona Moore'a. 5 lutego 2011 roku JAPW zadebiutowało w South River. Podczas tego wydarzenia Moxley został członkiem United States Death Machine.

World Wrestling Entertainment[edytuj | edytuj kod]

Florida Championship Wrestling (2011-2012)[edytuj | edytuj kod]

4 kwietnia 2011 roku Good podpisał kontrakt rozwojowy z World Wrestling Entertainemnt. 27 maja 2011 roku został przydzielony do Florida Championship Wrestling, gdzie występował pod pseudonimem Dean Ambrose.

Good zadebiutował 3 lipca w odcinku FCW TV, gdzie zmierzył się z innym wybitnym wrestlerem sceny niezależnej – Sethem Rollinsem. 14 sierpnia na FCW, Ambrose i Rollins otrzymali swój pierwszy mecz o FCW 15 Championship w 15-minutowej walce na zasadach Iron Man. Walka zakończyła się remisem, więc Rollins zachował swój tytuł. Dwa tygodnie później odbył się 20-minutowy rematch, który zakończył się remisem 0-0. Drugi rematch, 30-minutowa walka o tytuł 18 września na FCW TV, zakończyła się wynikiem 2-2, więc po raz kolejny był remis. Zdecydowano o jeszcze jednym meczu, tym razem na zasadach Sudden Death Rules, na którym Rollins pokonał przeciwnika wynikiem 3-2. Deanowi udało się pokonać Rollinsa w walce non-title w pierwszej rundzie Super Eight Tournament o FCW Florida Heavyweight Championship. Good jednak nie wygrał turnieju. Przegrał finałową walkę Fatal-Four-Way match, gdzie wygrał Leo Kruger. Ambrose swoją kolejną walkę przegrał, a walczył o FCW 15 title z Damienem Sandowem.

Na FCW house show 21 października Ambrose wyzwał CM Punka na pojedynek. WWE wrestler przyjął wyzwanie i pokonał Ambrose'a w 30-minutowym pojedynku. Po walce Punk powiedział ważne słowa dla Deana: „Not because he's the first CM Punk, but because the first Dean Ambrose is in the back.”. Good później rozpoczął feud z komentatorem FCW – William Regal, którego zaatakował. 6 listopada na FCW TV odbyła się walka, w której Regal przypiął Deana i wygrał. Po przegranej Ambrose obsesyjnie żądał rewanżu i regularnie szydził z Regala, używając jego finishera do kończenia swoich walk.

W grudniu 2011 roku Ambrose występował w house showach WWE. Przegrał w nich z Danielem Bryanem i Tedem DiBiasem. 4 marca 2012 roku Ambrose pokonał Drew McIntyre'a na house show w Albany, Georgia.

Na WrestleManii XXVIII Axxess, Good skonfrontował się z weteranem walk typu hardcore – Mickiem Foleyem. Twierdził, że Foley powinien zostać podciągnięty do odpowiedzialności za zatracanie nowego pokolenia. Dean kontynuował swoją słowną napaść na Twitterze. WWE zareagowało na to wysyłając Gooda do domu z tapingu SmackDown.

Dean Ambrose stanął przeciwko swojemu staremu wrogowi – Sethowi Rollinsowi o FCW Florida Heavyweight Championship 24 czerwca w odcinku FCW TV, ale Rollins wygrał. Good otrzymał w końcu swój upragniony rematch z Regalem. Walka została zakończona bez rozstrzygnięcia, ponieważ Regal zaczął krwawić z ucha.

The Shield (2012 – 2014)[edytuj | edytuj kod]

Wejście The Shield na ring

Ambrose zadebiutował w głównym rosterze WWE 18 listopada 2012 roku na gali Survivor Series PPV razem z Sethem Rollinsem i Romanem Reignsem. Trio nazywało się The Shield. Trio miało swoją pierwszą walkę na RAW, kiedy Chris Jericho, Ryback i Sheamus zostali przez nich pokonani. 6 maja 2013 na RAW The Shield pokonało US Champion Kofi Kingston i The Usos w six-man tag team matchu. Cztery dni później na SmackDown, Good pokonał Daniela Bryana w meczu one vs one przez dyskwalifikację. 13 maja na RAW, trio odniosło pierwszą porażkę przez dyskwalifikację w meczu z Johnem Ceną, Kanem i Bryanem. Na Wrestlemanii XXIX trio pokonało Big Showa, Sheamusa i Randyego Ortona w triple-tag team matchu. 19 maja odbyła się gala Extreme Rules PPV, na której Dean Ambrose pokonał Kofiego Kingstona i został mistrzem Stanów Zjednoczonych. Trzy dni później odbyło się WWE Payback, na którym Ambrose pokonał Kane'a i utrzymał swój tytuł. W kolejnym odcinku RAW, Ambrose miał pojedynek z Kanem – Dean zachował pas dzięki dyskwalifikacji. 14 czerwca na Money in the Bank, Ambrose walczył w pojedynku o walizkę o tytuł World Heavyweight Championship, ale przegrał mimo interwencji kolegów z drużyny. Na SummerSlam Dean bronił mistrzostwo US przeciwko Robowi Van Damowi, lecz mimo porażki nie stracił tytułu z powodu zakończenia walki przez dyskwalifikację. Na WrestleMania XXX The Shield zmierzyło się z Kane'm i The New Age Outlaws, z którymi wygrali. Potem Evolution zostało reaktywowane, a The Shield wygrali z nimi na Extreme Rules i na Payback w No Holds Barred Matchu. Na RAW po Payback Triple H aktywował "plan B". Seth Rollins zaatakował Ambrose'a i Reignsa krzesełkiem, odchodząc od stajni. Przez kilkanaście dni The Shield było prezentowane jako Roman Reigns i Dean Ambrose, ale 20 czerwca każdy pojawił się we własnym motywie wejściowym.

Feud z Sethem Rollinsem (2014-2015)[edytuj | edytuj kod]

Dean Ambrose rozpoczął feud z Sethem Rollinsem, atakując go wielokrotnie podczas różnych walk, a także poza areną, gdzie Seth, dostrzegając większą przewagę przeciwników w walce, starał się z niektórych wycofać, aby uniknąć nokautu. Oprócz Deana również Roman Reigns próbuje pokonać Setha. Na gali Raw 18 sierpnia 2014 roku doszło do kolejnej bitwy, w której Seth walczył z Deanem. Pod koniec walki Dean miał zamiar ostatecznie znokautować Rollinsa na stole komentatorskim, jednak sojusznik Setha – Kane w ostatniej chwili go zaatakował, przez co walka zakończyła się wygraną Rollinsa, po tym, jak Dean doznał poważnych obrażeń głowy zmiażdżonej o gromadę cegieł. Po tej sytuacji Ambrose zawiesił swój udział w WWE na kilka miesięcy, jednak po tym czasie powrócił na ring w celu kontynuacji feudu z Sethem. Na Money in the Bank w Ladder Matchu o walizkę Ambrose był już bardzo blisko zdobycia kontraktu. Wydawało się, że nikt mu nie przeszkodzi, ale wtedy pojawił się "wujek Kane", jak potem go określił Ambrose na RAW, i wykonał Ambrose'owi Chokeslam i Tombstone, pomagając Sethowi Rollinsowi w zdobyciu walizki. Dwójka mierzyła się przez jeszcze parę kolejnych miesięcy. Mieli odbyć walkę na Battleground 2014, walka jednak nie odbyła się przez bójkę między wrestlerami. Przez kolejny miesiąc, Seth Rollins i Dean Ambrose dali jeszcze najbardziej chaotyczny Lumberjack Match w historii WWE na SummerSlam oraz Falls Count Anywhere Match na Raw po najważniejszej gali lata, w trakcie którego Seth wyeliminował Deana Ambrose'a z WWE na miesiąc po wykonaniu mu Curb Stompa na pustaki. Feud "zakończył" się na gali Hell in a Cell w 2014 roku, gdy Seth wygrał z Deanem w walce Hell in a Cell po interwencji Braya Wayatta, następnie został jednak wznowiony na potrzeby powracającej do WWE gali Elimination Chamber. W tym okresie Seth Rollins był już po wykorzystaniu walizki Money in the Bank i był mistrzem WWE, a na samej gali Deanowi udało się odliczyć championa. W normalnych okolicznościach oznaczałoby to zmianę mistrza, ale przypięcie miało miejsce po tym, jak Rollins podniósł rękę na sędziego, powodując ogłoszoną po przypięciu dyskwalifikację. Ostateczny koniec feudu nastąpił ponad rok od jego rozpoczęcia na Money in the Bank 2015, gdzie Seth Rollins wreszcie czysto i bez niczyjej pomocy pokonał swojego "brata" z The Shield w Ladder Matchu i obronił tytuł WWE.

Feud z Brayem Wyattem (2014)[edytuj | edytuj kod]

Po Hell in a Cell Bray Wyatt wybrał jako swojego nowego przeciwnika – Deana Ambrose'a. Feud trwał około dwóch-trzech miesięcy, aż do grudnia. Pierwsza walka odbyła się na Survivor Series[1], a skończyła się przez dyskwalifikację po tym, jak Ambrose użył nielegalnego przedmiotu. Na TLC doszło do walki Tables, Laders, Chairs & Stairs pomiędzy nimi, którą wygrał Wayatt, po tym, jak Dean został kopnięty prądem, a później potraktowany Sister Abigail. Po tym pojedynku zawodnicy zmierzyli się jeszcze w Christmas Street Fight i Boot Camp Matchu. Ambrose wygrał Boot Camp Match, ale ostatecznie przegrał rywalizację z wynikiem 2:1.

Wstrzymanie pushu, przygoda w mid-cardzie (2015)[edytuj | edytuj kod]

Do gali Payback, Dean Ambrose obijał się w nic nieznaczących feudach, które nie oznaczały nic dla niego ani dla osób, z którymi feudował. Po feudzie z Brayem Wyattem zabrakło pomysłu na jego postać. Po Royal Rumble Dean zaczął feudować z BadNews Barrettem o pas IC, nie udało mu się jednak pozbawić mistrza tytułu ani na Fastlane, ani w Ladder Matchu na Wrestlemanii 31. W trakcie pojedynku z drabinami, spotem pojedynku był Ambrose ciśnięty powerbombem w drabinę przez Luka Harpera. To rozpoczęło miesięczny feud ex Jona Moxleya z ex Brodiem Lee, który zakończył się przez Chicago Street Fight na Extreme Rules 2015. Na Payback Dean Ambrose został dołączony do pojedynku o pas WWE, powoli wznawiając swój feud z Sethem Rollinsem.

W wrestlingu[edytuj | edytuj kod]

Styl walki

Finishery

  • Headlock Driver (akcja zawieszona przez WWE)
  • Dirty Deeds (Double Underhook DDT) (obecny finisher)
  • Knee Trembler(FCW)
  • Regal Stretch(FCW)
  • Midnight Special (FCW)

Standardowe akcje

  • Backhand chop
  • Nigel Clothsline (with ropes)
  • Bow and arrow
  • Crossface chickenwing
  • Cutthroat neckbreaker
  • Diving double axe handle
  • Forearm smash
  • Fujiwara armbar
  • Missile dropkick
  • Multiple Suplex varations
    • Belly to back
    • Butterfly
    • Snap
    • Super
  • Piledriver
  • Powerbomb
  • Running front dropkick, usually to a rope hung opponent
  • Running knee lift
  • Scoop slam
  • Suicide dive
  • Swinging neckbreaker
  • Twisting elbow drop
  • Samoan Drop

Menadżerowie

Przydomki

  • "The Street Dog"
  • "The Slightly Off"

Muzyka wejściowa

  • "Little Crazy" Fight (CZW)
  • "Shitlist" L7 (CZW)
  • "Always" Cage The Elephant
  • "Special Op" Jim Johnston (Również muzyka wejściowa The Shield)
  • "Lunatic Rage" Jim Johnston (Kariera solowa)
  • "Retaliation" Jim Johnston (Obecna, solowa)

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Ambrose jako mistrz Stanów Zjednoczonych
  • World Wrestling Entertainment
  • Combat Zone Wrestling
    • 2x CZW World Heavyweight Championship
  • Full Impact Pro
    • 1x FIP World Heavyweight Championship
  • Heartland Wrestling Association
    • 3x HWA Heavyweight Championship
    • 5x HWA Tag Team Championship – z Jimmy Turner (1 raz), Ric Byrne (1 raz), Cody Hawk (1 raz), i King Vu (2 razy)
    • Attack of the Trios (2009) – z Dean Jablonski i Dick Rick
  • Insanity Pro Wrestling
    • 1x IPW Mid-American Championship
  • International Wrestling Association
    • 1x IWA World Tag Team Championship – z Hade Vansen
  • Pro Wrestling Illustrated
    • PWI umieściło go na 26 miejscu z 500 najlepszych wrestlerów w 2013 roku.
  • westside Xtreme wrestling
    • 1x wXw World Tag Team Championship – z Sami Calliha

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Polska Strona Deana Ambrose'a

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Survivor Series. , 2015-06-12T07:59:00Z (pol.). [dostęp 2015-07-05].