Dwayne Johnson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dwayne "The Rock" Johnson
Dwayne "The Rock" Johnson na premierze filmu Herkules 19 czerwca 2014 w Sydney
Dwayne "The Rock" Johnson na premierze filmu Herkules 19 czerwca 2014 w Sydney
Imię i nazwisko Dwayne Douglas Johnson
Data i miejsce
urodzenia
2 maja 1972
Hayward, Kalifornia
Współmałżonek Dany Garcia (od 1997 do 2008)
Dzieci trzy córki: Simone, Jasmine, Tiana Gia
Rodzina Rodzina Anoaʻi
Klan Malietoa (pokrewieństwo)
Rocky Johnson (ojciec)
“High Chief” Peter Maivia (dziadek ze strony matki)
Lia Maivia (babcia ze strony matki)
Nia Jax (kuzynka ze strony matki)
Kariera profesjonalnego wrestlera
Pseudonimy
ringowe
Rocky Maivia
Flex Kavana

The Rock[1]

Wzrost 193 cm[1]
Masa ciała 120 kg[1]
Zapowiadany z Miami[2]
Trenerzy Rocky Johnson

Pat Patterson

Debiut 10 marca 1996

Dwayne Douglas Johnson (ur. 2 maja 1972 w Hayward) – amerykański wrestler, aktor i futbolista samoańskiego, irlandzkiego i afrykańskiego pochodzenia znany też pod swoim pseudonimem ringowym jako The Rock.

W czasie studiów na Uniwersytecie Miami trenował college football i wraz z reprezentacją swojej uczelni wygrał mistrzostwa krajowe w 1991. Później przez krótki czas należał do profesjonalnej drużyny Calgary Stampeders.

Był wrestlerem znanym i popularnym głównie ze względu na swoją charyzmę. Magazyn Wrestling Observer Newsletter sześciokrotnie wyróżnił go jako najbardziej charyzmatycznego wrestlera roku. Zdobył główne mistrzostwo WWE osiem razy. Posiadał też inne mistrzostwa, jest Triple Crown Championem i wygrał Royal Rumble w 2000. Jego wydana w 2000 autobiografia The Rock Says... zajęła pierwsze miejsce na liście bestsellerów opublikowanej przez The New York Times.

W 2001 miał miejsce jego aktorski debiut – zagrał rolę głównego czarnego charakteru w filmie Mumia powraca. Często grał w filmach akcji. Za swoje kreacje filmowe otrzymał nagrody Teen Choice Award i People’s Choice Award, a także gwiazdę na Alei Gwiazd w Los Angeles. W 2016 Forbes oszacował, że Dwayne "The Rock" Johnson był najlepiej zarabiającym aktorem w okresie od czerwca 2015 do czerwca 2016.

Pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Jego dziadek ze strony ojca, James, oraz babcia ze strony ojca, Lilian Bowles, byli afrykańskiego pochodzenia. Ich przodkowie pochodzili z kanadyjskiej prowincji Nowa Szkocja, gdzie wyemigrowali ze Stanów Zjednoczonych po zakończeniu Wojny o niepodległość. Część z nich miała też irlandzkie pochodzenie.

Dziadek ze strony matki, Fanene Leifi Pita Maivia, był wrestlerem występującym pod pseudonimem ringowym “High Chief” Peter Maivia. Do rodziny Maivia należeli też inni wrestlerzy[3]. Peter Maivia jest też uznawany za "brata krwi" przez wielopokoleniową rodzinę wrestlerów, Anoa'i[4]. Babcia Rocka ze strony matki nazywała się Ofelia “Lia” Fuataga[3] i była córką jednego z wyższych wodzów na wyspie Upolu[5]. Zasłynęła jako jedna z nielicznych kobiet, które zajmowały się organizowaniem wrestlingu. Na prośbę swojego męża, Petera Maivii, przejęła po nim organizację NWA Polynesian Pro Wrestling po jego śmierci w 1982. Zarządzała organizacją do 1988[6][7]. Zarówno dziadek, jak i babcia Rocka ze strony matki byli rdzennymi Samoańczykami.

Ojcem Rocka jest wrestler Rocky Johnson, który przeszedł do historii razem z Tonym Atlasem jako pierwszy czarnoskóry wrestler, który zdobył mistrzostwo drużynowe WWF Tag Team Championship[3].

Jest spokrewniony z samoańskim klanem Malietoa, z którego pochodził między innymi Malietoa Tanumafili II[5], głowa państwa Samoa w latach 1962 – 2007[8].

Jedną z jego kuzynek jest modelka dużych rozmiarów i wrestlerka Nia Jax, dla której matka Dwayne'a Johnsona jest ciocią[9].

Wczesne życie i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 2 maja 1972 w Hayward w stanie Kalifornia jako Dwayne Douglas Johnson[10]. Przez krótki czas mieszkał razem z rodziną swojej matki w Nowej Zelandii. Potem wrócił do Stanów Zjednoczonych, gdzie uczęszczał do liceum President William McKinley High School w Honolulu w stanie Hawaje[3], a następnie do Freedom High w Bethlehem w stanie Pensylwania[11]. Należał do szkolnej drużyny futbolu amerykańskiego, drużyny biegaczy i do drużyny zapaśniczej[3], dzięki czemu zyskał czteroletnie stypendium sportowe Uniwersytetu Miami[11]. W 1995 ukończył studia ze stopniem Bachelor of General Studies[12] z kryminologii i fizjologii[13].

Kariera futbolisty[edytuj | edytuj kod]

Zaczął trenować futbol amerykański w wieku 14 lat. Grał na pozycji Defensive Tackle w drużynie swojego liceum, Freedom High. Trener Dennis Erickson zaproponował mu czteroletnie stypendium sportowe Uniwersytetu Miami. Rock przyjął propozycję i zaczął grę na pozycji Defensive Tackle w uniwersyteckiej drużynie Miami Hurricanes. W 1991 wraz z reprezentacją swojego uniwersytetu wygrał mistrzostwa krajowe w college footballu.

Po ukończeniu studiów został przyjęty przez drużynę futbolową Calgary Stampeders. Jak sam przyznaje, marzył o karierze w National Football League, jednak kontuzja pleców uniemożliwiła mu te plany[11]. W listopadzie 2015 w programie Oprah's Master Class wyznał, że niemożliwość spełnienia marzenia spowodowała u niego zaburzenia depresyjne[14].

Kariera wrestlerska[edytuj | edytuj kod]

Jako wrestler słynął ze swojej charyzmy. Sześciokrotnie magazyn Wrestling Observer Newsletter wyróżnił go najbardziej charyzmatycznym wrestlerem roku[1]. W mediach był określany jako najbardziej elektryzujący człowiek w świecie sportowej rozrywki[10]. Jednym z jego charakterystycznych gestów było charakterystycznie uniesienie jednej z brwi, które nazywał początkowo Heat Brow (z ang. Ciepła brew), a potem People’s Eyebrow (z ang. Brew ludu)[11].

Trening i wczesna kariera (1996)[edytuj | edytuj kod]

Jego trenerami byli jego ojciec, również wrestler, Rocky Johnson oraz Pat Patterson. On sam był trenerem Orlando Jordana.

Debiutował 10 marca 1996[1] w organizacji United States Wrestling Association (USWA) pod pseudonimem Flex Kavana. W USWA rywalizował z Jerry'm “the King” Lawlerem i razem z Bretem Sawyerem dwukrotnie zdobył mistrzostwo drużynowe USWA Tag Team Championship[11].

World Wrestling Federation / Entertainment (od 1996)[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwo Intercontinental (1996 – 1998)[edytuj | edytuj kod]

The Rock z pasem mistrzowskim Intercontinental Championship w 1998

17 listopada 1996 pod pseudonimem Rocky Maivia po raz pierwszy wystąpił na gali organizacji WWF. Tą galą było Survivor Series. W walce 4 na 4 razem z Jake'iem Robertsem, Marc'iem Mero oraz The Stalkerem i wspierany w narożniku przez Sable pokonał Crusha, Goldusta, Huntera Hearsta Helmsley'a i Jerrego Lawlera wspieranych przez Marlenę[15][11].

10 lutego 1997 w odcinku Raw pokonał Huntera Hearsta Helmsley'a w walce o mistrzostwo Intercontinental. Obronił tytuł w walce rewanżowej 16 lutego na gali In Your House 13. 23 marca wystąpił na swojej pierwszej gali z serii WrestleMania. Była to WrestleMania 13. Obronił wtedy swój pas w walce typu Triple Threat przeciwko The Iron Sheikowi i The Sultanowi. 28 kwietnia stracił tytuł przegrywając pojedynek przeciwko Owenowi Hartowi. Rocky Maivia był bardzo niepopularnym zawodnikiem. Publiczność często skandowała w czasie jego występów Rocky ssie. W związku z tym Maivia postanowił zwrócić się przeciwko fanom WWF i dołączyć do stajni heelów o nazwie Nation of Domination. 8 grudnia w odcinku Raw pokonał Stone Cold Steve'a Austina w walce o mistrzostwo Intercontinental.

18 stycznia 1998 wziął udział w głównej bitwie na gali Royal Rumble. Wszedł jako czwarty i przetrwał aż do końcówki bitwy, kiedy w ringu zostali tylko on i Stone Cold Steve Austin. Maivia został wyeliminowany jako ostatni przez zwycięzcę Royal Rumble. 29 marca na gali WrestleMania 14 Ken Shamrock w walce o mistrzostwo Intercontinental zmusił go do poddania się, zakładając mu chwyt Anklelock. Początkowo sędzia uznał wygraną Shamrocka, ale ponieważ zawodnik nie chciał uwolnić przeciwnika z chwytu, sędzia cofnął swoją decyzję i ogłosił zwycięzcą Maivię. W kwietniu Maivia przejął kontrolę nad drużyną Nation of Domination i przyjął pseudonim ringowy The Rock. 30 sierpnia na SummerSlam Triple H pokonał go w walce typu Ladder match o mistrzostwo Intercontinental[11].

Rywalizacja i sojusz z Mankindem (1998 – 1999)[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: The Rock 'n' Sock Connection.

15 listopada 1998 na Survivor Series The Rock wziął udział w turnieju o zwakatowane mistrzostwo WWF Heavyweight i wygrał. W kolejnych rundach pokonał Triple H-a, the Undertakera, Kena Shamrocka i w finale Mankinda.

4 stycznia 1999 Mankind pokonał Rocka w walce o mistrzostwo WWF Heavyweight. Rock odzyskał tytuł w walce rewanżowej typu „I Quit” match na gali Royal Rumble[11]. W tej walce Mick Foley jako Mankind miał za zadanie pomóc The Rockowi w jego przemianie w heela. W tym celu obaj mieli stoczyć walkę, w której Rock brutalnie poniży Mankinda. W rzeczywistości obaj zgodzili się, że Rock uderzy Mankinda pięć razy metalowym krzesłem. Jednak wbrew ustaleniom Rock uderzył Mankinda krzesłem jedenaście razy. Foley przyznał w jednym z wywiadów, że przez długi czas trzymał urazę, a incydent zdewastował jego żonę i dzieci, którzy byli obecni na widowni. Ostatecznie on i The Rock pogodzili się i odnowili swoją przyjaźń[16]. Mankind nie poddał się w tej walce, ale The Rock oszukał sędziego odtwarzając zmontowane nagranie dźwiękowe, na którym jego przeciwnik mówi I quit[17]. Mankind wygrał kolejny rewanż 1 lutego, a Rock dzięki interwencji Paula Wrighta wygrał kolejny rewanż 15 lutego w walce typu Ladder match. 28 marca na gali WrestleMania 15 został pokonany przez Stone Cold Steve'a Austina, który przejął mistrzostwo. 12 kwietnia Rock napadł na Austina i wrzucił go do rzeki Detroit. Tydzień później pojawił się w odcinku Raw z trumną i ogłosił ceremonię pogrzebową Austina, jednak Austin zakłócił jego występ i między wrestlerami doszło do bójki. 25 kwietnia na gali Backlash Austin pokonał Rocka i obronił swój tytuł[11].

The Rock i Mankind, pomimo dawnej rywalizacji, połączyli siły przeciwko wspólnym wrogom, The Undertakerowi i Big Showowi, którzy w 1999 byli mistrzami drużynowymi WWF. Rock i Mankind utworzyli tag team o nazwie The Rock 'n' Sock Connection i 30 sierpnia pokonali swoich rywali w walce o tytuł. 9 września w odcinku SmackDown miał miejsce pojedynek rewanżowy i była to walka typu Buried Alive match. Walkę zakłócił Triple H, który unieszkodliwił Rocka, a potem znokautował Big Showa młotem kowalskim i dokończył zakopywanie Mankinda, w związku z czym Undertaker i Big Show wygrali pojedynek i odzyskali mistrzostwo. Kolejny rewanż miał miejsce 20 września. The Undertaker namówił przeciwników aby walka odbyła się na jego zasadach. On sam nie wziął udziału w pojedynku. Zastąpili go Mideon i Viscera. The Rock przypiął Mideona i odzyskał mistrzostwo dla swojej drużyny. 23 września, po przerwie spowodowanej kontuzjami, drużyna New Age Outlaws powróciła, przerwała przemówienie The Rock 'n' Sock Connection i wyzwała The Rocka oraz Mankinda na pojedynek o mistrzostwo tego samego dnia. Mistrzowie przegrali, ponieważ Mankind niechcący wpadł z rozpędu na Rocka, a wtedy Billy Gunn uderzył Mankinda ciosem Fameasser, przypiął go i wygrał pasy dla swojej drużyny. 14 października miała miejsce walka rewanżowa. W jej trakcie Hardcore i Crash Holly znokautowali Billego Gunna jednym z pasów, czego sędzia nie zauważył. Następnie Mankind przypiął Gunna i ponownie odzyskał mistrzostwo dla swojej drużyny. Hardcore i Crash Holly otrzymali szansę na walkę o tytuł 18 października. Do tego czasu Mankind pokłócił się z The Rockiem i choć przyszedł na pojedynek, nie walczył. Mimo to Rock skutecznie bronił się i atakował. Drużynie przeciwnej pomógł Triple H, który wtargnął na ring i zaatakował Rocka ciosem Pedigree. Dzięki temu Hardcore i Crash Holly wygrali, przejęli tytuły, a zespół Rock N' Sock Connection przestał istnieć[18].

Rywalizacja z Triple H-em (2000 – 2001)[edytuj | edytuj kod]

Dwayne Johnson pozujący w czasie sesji zdjęciowej dla czasopisma Vanity Fair w 2001

23 stycznia 2000 The Rock wziął udział w bitwie na gali Royal Rumble. Wszedł na ring jako dwudziesty czwarty i wygrał, eliminując jako ostatniego Big Showa. 30 kwietnia 2000 na gali Backlash pokonał Triple H-a w walce o główne mistrzostwo WWF, sędziowanej przez Shane'a McMahona, który następnie przez krótki czas był głównym pretendentem do pasa. 21 maja na Judgment Day Rock przegrał tytuł w walce typu Iron Man match przeciwko Triple H-owi. Tym razem również sędzią był Shane McMahon. 25 czerwca na gali King of the Ring wygrał walkę tag teamów 3 na 3 wspólnie z The Brothers of Destruction przeciwko She'owi McMahonowi, Mr. McMahonowi i mistrzowi WWF Triple H-owi. Rock przypiął Mr. McMahona i przejął pas mistrzowski. Jego piąte panowanie zakończyło się 22 października, kiedy na No Mercy przegrał pojedynek przeciwko Kurtowi Angle. 18 grudnia wspólnie z The Undertakerem pokonał Edge'a i Christiana w walce o mistrzostwo drużynowe World Tag Team Championship. Trzy dni później mistrzowie utracili tytuły w walce rewanżowej[11]. W międzyczasie od 14 listopada 1999 WWF poszukiwało sprawcy potrącenia samochodem Stone Cold Steve'a Austina (w rzeczywistości potrącenie było wyreżyserowane, a wypadek miał wyjaśnić nieobecność na galach Steve'a Austina, któremu odnowiła się kontuzja szyi, w związku z czym potrzebował operacji i długiej rehabilitacji)[19]. 9 października 2000 Mick Foley, ówczesny komisarz RAW, oświadczył publicznie, że wszystkie dowody wskazują na Rikishiego. Oskarżony przyznał się do winy, ale oświadczył, że zrobił to dla swojego kuzyna, The Rocka, aby pomóc mu w karierze[20]. Rock jednak nie był zadowolony z tego prezentu i pokonał kuzyna w walce na gali Survivor Series[11]. Później okazało się, że Rikishi potrącił Austina, ponieważ zapłacił mu Triple H[21].

25 lutego 2001 na gali No Way Out Rock po raz szósty zdobył główne mistrzostwo WWF, tym razem pokonując Kurta Angle[11]. 1 kwietnia na gali Wrestlemania X-Seven bronił tytułu w walce bez dyskwalifikacji przeciwko Stone Cold Steve'owi Austinowi. Pretendent nie radził sobie, więc dał znak znajdującemu się w okolicach ringu Vincowi McMahonowi, który podał Austinowi składane krzesło. Austin wykorzystał przedmiot jako broń, wygrał walkę oraz tytuł i świętował zwycięstwo razem z McMahonem (był to heel turn Austina)[22]. Następnego dnia w Raw Is War odbyła się walka rewanżowa typu Steel Cage match. Zakończyła się ona bez rozstrzygnięcia, ponieważ Triple H wtargnął na ring i zaatakował Rocka[19]. Wkrótce Rock zawiesił swoją karierę wrestlerską na kilka miesięcy z powodu udziału w nagraniu zdjęć do filmu Mumia powraca[11].

Wątek inwazji (2001)[edytuj | edytuj kod]

Gdy powrócił w odcinku Raw z 30 lipca, WWF było w trakcie Inwazji (wątek fabularny, zgodnie z którym zawodnicy wierni WWF i zawodnicy z niedawno wykupionej organizacji WCW rywalizowali ze sobą). Zarówno prezes WWF Vince McMahon, jak i jego syn Shane McMahon przewodzący byłymi zawodnikami WCW, chcieli przeciągnąć Rocka na swoją stronę. Rock jednak odpowiedział atakując i powalając ich obu. 19 sierpnia na gali SummerSlam pokonał Bookera T w walce o mistrzostwo WCW. 21 października na No Mercy przegrał pojedynek o tytuł przeciwko Chrisowi Jericho. Następnego dnia obaj zawodnicy połączyli siły i wspólnie pokonali The Dudley Boyz w walce o mistrzostwo drużynowe WWF World Tag Team Championship[11]. Ich panowanie zakończyło się 30 października, gdy pokonali ich Booker T i Test[23]. Rock i Jericho skupili się zatem na rywalizacji o pas WCW. 5 listopada Rock odzyskał tytuł pokonując rywala w odcinku Raw. 9 grudnia na Vengeance Chris Jericho pokonał Rocka w walce o mistrzostwo, a potem Stone Cold Steve'a Austina w walce o główne mistrzostwo WWF i zunifikował oba tytuły[11].

Rywalizacja z Hulkiem Hoganem i nWo (2002 –2003)[edytuj | edytuj kod]

The Rock na gali WrestleMania X-8

25 stycznia 2002 jeden z najpopularniejszych wrestlerów w historii, Hulk Hogan, podpisał kontrakt z World Wrestling Federation i 18 lutego zaakceptował wyzwanie Rocka, który chciał się z nim zmierzyć na gali WrestleMania X-8. Nagle ujawniła się znana z występów w WCW stajnia nWo, do której należał Hogan. Grupa zaatakowała i poturbowała The Rocka. Pobity wrestler został zaniesiony do ambulansu, który niespodziewanie został staranowany pojazdem członowym prowadzonym przez Hogana. 17 marca na gali WrestleMania X-8 Rock pokonał rywala. Hogan po walce podał zwycięzcy rękę, aby mu pogratulować. Pozostali członkowie jego stajni, Scott Hall i Kevin Nash, uznali to za zdradę i zaatakowali Hogana. The Rock uratował go jednak, a Hogan pod wpływem tych wydarzeń stał się face'em. W marcu Hogan i Rock rywalizowali drużynowo z nWo, ale w wyniku WWE Draftu on i jego partner zostali przydzieleni do brandu SmackDown i tym samym oddzieleni od rywali[24]. 21 lipca na gali Vengeance The Rock pokonał Kurta Angle i The Undertakera w walce Triple Threat o pas WWE Undisputed Championship. 25 sierpnia na gali SummerSlam stracił mistrzostwo pokonany przez Brocka Lesnara.

W 2003 rywalizował z Hulkiem Hoganem, a później ze Steve'em Austinem, którego pokonał na gali WrestleMania 19 w ostatniej walce w karierze Austina. Wkrótce Rock postanowił skupić się na karierze aktorskiej i występował w WWE (dawne WWF) coraz rzadziej, bardzo rzadko biorąc udział w jakichkolwiek walkach. W końcu jego występy zaczęły mieć charakter występów gościnnych[11].

Po 2003[edytuj | edytuj kod]

The Rock (z prawej) walczący z CM Punkiem (z lewej) na gali Elimination Chamber w 2013

29 marca 2008 wprowadził Rocky'ego Johnsona i Petera Maivię do galerii sławy WWE Hall of Fame.

Powrócił do regularnych występów w 2011. 14 lutego został ogłoszony gościnnym gospodarzem WrestleManii i wygłosił przemówienie, w którym potwierdził swój powrót i nawiązał do negatywnych wypowiedzi Johna Ceny pod jego adresem. Rock i Cena rywalizowali ze sobą głównie werbalnie. W międzyczasie do rywalizacji dołączył The Miz, któremu nie podobało się, że otrzymuje za mało uwagi, pomimo bycia mistrzem WWE. 3 kwietnia na gali WrestleMania 27 Rock pomógł Mizowi obronić mistrzostwo w walce przeciwko Cenie. 27 czerwca Rock został werbalnie poniżony przez CM Punka, który niezadowolony z tego jak sam jest traktowany, wygłosił mowę, w której krytykował stan WWE i sposób, w jaki organizacja jest zarządzana. Punk powiedział, że Rock podlizuje się właścicielowi WWE, Vince'owi McMahonowi, i skrytykował jego udział w nadchodzącej WrestleManii. 20 listopada na gali Survivor Series Rock wspólnie z Ceną pokonał tag team The Awesome Truth, a 1 kwietnia 2012 pokonał samego Johna Cenę na gali WrestleMania 28[11].

W końcu Rock postanowił odebrać główne mistrzostwo WWE CM Punkowi, który posiadał pas już od ponad roku. Obaj zmierzyli się 29 stycznia 2013 na gali Royal Rumble. W pojedynek interweniowała wierna Punkowi trzyosobowa grupa The Shield (Seth Rollins, Dean Ambrose i Roman Reigns). Ponieważ nie była to pierwsza interwencja grupy w ważną walkę, wcześniej ustalono, że taka sytuacja poskutkuje odebraniem Punkowi pasa. Gdy jednak Vince McMahon pojawił się w wejściu na arenę aby ogłosić zmianę posiadacza tytułu, Rock zaprotestował i zażądał powtórzenia walki, ponieważ nie chciał przejmować mistrzostwa w wyniku dyskwalifikacji. McMahon zgodził się natychmiast powtórzyć walkę. Ostatecznie The Rock zwyciężył i przejął pas Punka[25]. Punk otrzymał szansę odzyskania mistrzostwa 17 lutego na gali Elimination Chamber, ale i tym razem został pokonany przez The Rocka. 25 lutego Punk przegrał też z Johnem Ceną walkę o to który z nich będzie miał pierwszeństwo do starania się o tytuł Rocka. Wygrał John Cena[26] i 7 kwietnia na gali WrestleMania 29 pokonał Rocka w walce o mistrzostwo.

6 kwietnia 2014 The Rock wystąpił gościnnie na gali WrestleMania 30 razem z Hulkiem Hoganem i Steve'em Austinem. 29 marca 2015 na galę WrestleMania 31 przyprowadził byłą mistrzynię UFC, Rondę Rousey, aby pomogła mu w konfrontacji z reprezentującymi grupę The Authority Triple H-em i Stephanie McMahon. 3 kwietnia 2006 na gali WrestleMania 32 wspólnie z Johnem Ceną zmierzył się z grupą The Wyatt Family. Pokonał wtedy Ericka Rowana w sześć sekund[11].

Kariera aktorska[edytuj | edytuj kod]

Dwayne Johnson na konferencji prasowej dotyczącej filmu Król Skorpion w 2002 w hotelu Four Seasons w Singapurze

Jego osobowość sceniczna we wrestlingu przyciągnęła uwagę producentów filmowych, którzy zaproponowali mu zagranie Króla Skorpiona w filmie Mumia powraca z 2001. Swoją kreacją Dwayne "The Rock" Johnson zwrócił na siebie uwagę widzów i krytyków filmowych, którzy chwalili jego występ. Rolę Króla Skorpiona powtórzył w filmie Król Skorpion z 2002. Magazyn Entertainment Weekly umieścił go na liście najbardziej obiecujących aktorów i aktorek, na której znaleźli się też między innymi Ellen Page, James McAvoy i Amy Adams. W 2004 roku zagrał w filmie Z podniesionym czołem, gdzie wcielił się w szeryfa, który wraca do rodzinnego miasta po odbyciu służby wojskowej. W 2007 roku zagrał główną rolę w Planie gry. Familijny film o futboliście, który dowiaduje się, że ma córkę zarobił na całym świecie ponad sto pięćdziesiąt milionów dolarów amerykańskich. Następnie The Rock zagrał w filmach Dorwać Smarta (2008) ze Steve’em Carrellem i Anne Hathaway oraz w Górze czarownic (2009), na planie którego ponownie współpracował z Andym Fickmanem (reżyserem Planu gry). Użyczył głosu kapitanowi Charlesowi Bakerowi, bohaterowi filmu animowanego Planeta 51 (2009), w którym głosy podkładali także Jessica Biel, Gary Oldman i Justin Long. W 2010 roku zagrał zębową wróżkę w filmie Dobra wróżka[10], który był najniżej ocenionym przez krytyków filmem, w jakim wystąpił The Rock, aż do 2017, kiedy podobne oceny zebrał film Baywatch. Słoneczny patrol[27].

25 sierpnia 2016 magazyn Forbes opublikował listę, zgodnie z którą Dwayne "The Rock" Johnson miałby być najlepiej zarabiającym aktorem od czerwca 2015 do czerwca 2016. Jego przychody zostały oszacowane na 64,5 milionów dolarów amerykańskich[28].

W 2001 zdobył nagrodę Teen Choice Award w kategorii Ulubiony czarny charakter za rolę Króla Skorpiona w filmie Mumia powraca. W 2016 i 2017 otrzymał nagrodę People’s Choice Award w kategorii Ulubiony aktor w specjalnym serialu telewizji za rolę Spencera Strasmore'a w serialu Gracze. W 2017 zdobył też nagrodę Teen Choice Award w kategorii Ulubiony aktor w filmie fantasy za rolę Mauiego w filmie animowanym Vaiana: Skarb oceanu[29]. W 2017 został wyróżniony gwiazdą na Alei Gwiazd w Los Angeles[30].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy
Rok Film Rola Dodatkowe informacje
2001 Mumia powraca Mathayus – Król Skorpion Nagroda Teen Choice Award w kategorii Ulubiony czarny charakter
2002 Longshot Rabuś Nominowany do Złotej Maliny w kategorii Najgorszy aktor
Król Skorpion Mathayus – Król Skorpion Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Ulubiony aktor dramatu / filmu akcji / filmu przygodowego

Nominowany do nagrody Kid's Choice Award w kategorii Ulubiony męski kopacz tyłków

2003 Witajcie w dżungli Beck Nominowany do nagrody MTV Movie Award w kategorii Najlepsza scena walki
2004 Z podniesionym czołem Chris Vaughn Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Ulubiony aktor dramatu / filmu akcji / filmu przygodowego
2005 Be Cool Elliot Wilhelm Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Ulubiony filmowy moment 'gwiazdy rocka'
Doom Sierżant Asher "Sarge" Mahonin
2006 Koniec świata Boxer Santaros
Gang z boiska Sean Porter
2007 Reno 911!: Miami Agent Rick Smith – członek S.W.A.T. Cameo
Plan gry Joseph "Joe" Kingman Nominowany do nagrody Kid's Choice Award w kategorii Ulubiony aktor filmowy
2008 Dorwać Smarta Agent 23
2009 Góra Czarownic Jack Bruno Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Ulubiony aktor filmu akcji / filmu przygodowego
Planeta 51 Captain Charles "Chuck" T. Baker Głos

Nominowany do nagrody MTV Movie Award w kategorii Najlepszy czarny charakter

2010 Dobra wróżka Derek Thompson Nominowany do nagrody Kid's Choice Award w kategorii Ulubiony aktor filmowy
Małżeństwa i ich przekleństwa 2 Daniel Franklin Cameo, nie wymieniony w napisach
Policja zastępcza Detektyw Christopher Danson
To znowu ty Air Marshal Cameo, nie wymieniony w napisach
W pogoni za zemstą James Cullen
2011 Szybcy i wściekli 5 Luke Hobbs Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Ulubiony aktor filmu akcji
2012 Podróż na Tajemniczą Wyspę Hank Parsons Był też współproducentem
2013 Infiltrator John Matthews Był też producentem
G.I. Joe: Odwet Roadblock Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Ulubiony aktor

Nominowany do nagrody Kid's Choice Award w kategorii Ulubiony męski kopacz tyłków

Sztanga i cash Paul Doyle
Szybcy i wściekli 6 Luke Hobbs Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Aktor lata

Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Ulubiona chemia filmowa (z Vinem Dieselem i Paulem Walkerem)

Empire State: Ryzykowna gra Detective James Ransome Direct-to-video
2014 Herkules Herkules Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Aktor lata
2015 Szybcy i wściekli 7 Luke Hobbs Nominowany do nagrody People’s Choice Award w kategorii Ulubiony aktor w filmie akcji
San Andreas Ray Gaines Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Ulubiona chemia filmowa (z Vinem Dieselem, Paulem Walkerem, Ludacrisem, Michelle Rodriguez i Tyrese'em Gibsonem)

Nominowany do nagrody MTV Movie Award w kategorii Najlepsza rola w filmie akcji
Nominowany do nagrody MTV Movie Award w kategorii Najlepszy bohater

Jem i Hologramy On sam Cameo
2016 Agent i pół Bob Stone / Robbie Weirdicht Nominowany do nagrody People’s Choice Award w kategorii Ulubiony aktor w filmie komediowym

Nominowany do nagrody Critics' Choice Movie Award w kategorii Najlepszy aktor w komedii
Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Aktor lata
Nagroda Kid's Choice Award w kategorii Ulubieni najlepsi przyjaciele

Vaiana: Skarb oceanu Maui Głos

Nagroda Teen Choice Award w kategorii Ulubiony aktor w filmie fantasy
Nominowany do Czarnej Szpuli kategorii Najlepsza gra głosem
Nominowany do nagrody Kid's Choice Award w kategorii Ulubiony dubbing w filmie animowanym
Nominowany do nagrody Kid's Choice Award w kategorii Ulubiony wróg

2017 Szybcy i wściekli 8 Luke Hobbs Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Ulubiony aktor filmu akcji
Baywatch. Słoneczny patrol Mitch Buchannon Był też producentem wykonawczym
Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Ulubiony aktor komedii

Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Ulubiony związek w opinii fanów (z Zac'iem Efronem)

Jumanji: Przygoda w dżungli Doktor Smolder Bravestone Był też producentem wykonawczym

Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Ulubiony aktor komedii
Nominowany do nagrody MTV Movie Award w kategorii Najlepsza obsada (z Kevinem Hartem, Nickiem Jonasem, Jackiem Blackiem i Karen Gillan)
Nagroda Kid's Choice Award w kategorii Ulubiony aktor filmowy

2018 Rampage: Dzika furia Davis Okoye Był też producentem wykonawczym

Nominowany do nagrody Teen Choice Award w kategorii Ulubiony aktor w filmie science-fiction

Drapacz chmur Will Sawyer Był też producentem
2019 Fighting with My Family On sam Był też producentem wykonawczym
Hobbs & Shaw Luke Hobbs
Untitled Jumanji film Dr. Smolder Bravestone Był też producentem wykonawczym
Jungle Cruise Frank
Źródło: IMDb[31] i Filmweb[32]
Seriale
Rok Serial Rola Dodatkowe informacje
1999 Różowe lata siedemdziesiąte Rocky Johnson Odcinek: "That Wrestling Show"
System Brody Odcinek: "Last Man Standing"
2000 Star Trek: Voyager The Champion Odcinek: "Tsunkatse"
2007 Cory w Białym Domu On sam Odcinek: "Never the Dwayne Shall Meet"
Hannah Montana Odcinek: "Don't Stop Til You Get the Phone"
2009 Czarodzieje z Waverly Place Odcinek: "Art Teacher"
2010 Transformers: Prime Cliffjumper Głos

Odcinek: "Darkness Rising, Part 1"

Family Guy On sam Głos

Odcinek: "Big Man on Hippocampus"

od 2015 Gracze Spencer Strasmore Był też producentem wykonawczym

Nominowany do Czarnej Szpuli kategorii Najlepszy aktor w serialu komediowym (2015)
Nagroda People’s Choice Award w kategorii Ulubiony aktor w specjalnym serialu telewizji kablowej (2016)
Nagroda People’s Choice Award w kategorii Ulubiony aktor w serialu specjalnym (2017)

2017 Lifeline On sam Odcinek: "In 33 Days You’ll Die"
Źródło: IMDb[31] i Filmweb[32]

Aktywizm i działalność charytatywna[edytuj | edytuj kod]

W 2000 uczestniczył w akcji WWF Smackdown Your Vote, której celem było zachęcanie młodych ludzi do głosowania. Jako osoba niezrzeszona uczestniczył w krajowym konwencie Partii Demokratycznej, a także przemawiał na konwencie Partii Republikańskiej[33].

Wielokrotnie wspierał pomoc humanitarną w Samoa, między innymi po tym jak państwo ucierpiało z powodu Cyklonu Heta[5].

W 2006 założył fundację The Rock Foundation, której celem jest pomaganie dzieciom z chorobami terminalnymi i zagrażającymi życiu[30]. Fundacja współpracuje z amerykańskim Czerwonym Krzyżem i Make-A-Wish Foundation[10].

W październiku 2007 wraz z żoną, Dany Garcią, przeznaczył milion dolarów amerykańskich Uniwersytetowi Miami na renowację obiektów futbolowych. Była to największa dotacja przekazana uniwersyteckiemu wydziałowi lekkoatletyki przez byłych studentów. Uniwersytet Miami zmienił nazwę na szatni Miami Hurricanes na cześć Johnsona[34].

Polityka[edytuj | edytuj kod]

The Rock (w środku) w 2008 ze swoją żoną Dany Garcią (z lewej) i samoańskim kongresmenem Enim Faleomavaega (z prawej)

W przeszłości należał do Partii Republikańskiej. Obecnie jest bezpartyjny. W wyborach prezydenckich w 2008 i 2012 poparł demokratę Baracka Obamę. W 2016 nie głosował, gdyż żaden kandydat nie odpowiadał jego oczekiwaniom. W 2018 poparł marsz March for Our Lives, organizowany przez studentów, którzy domagali się surowszego prawa dostępu do broni. Popierał też futbolistów, którzy protestowali klękając w czasie odgrywania Hymnu Stanów Zjednoczonych Ameryki i twierdzi, że nieprzychylny takiemu zachowaniu prezydent Donald Trump nie rozumie natury protestu[33].

W 2017 zapowiedział swoją konadydaturę na prezydenta Stanów Zjednoczonych w wyborach w 2020. W lipcu oficjalnie zarejestrował w Federalnej Komisji Wyborczej swój komitet wyborczy Run The Rock 2020. Formularz rejestracyjny złożył mężczyzna o imieniu Kenton Tilford, a jako siedzibę stowarzyszenia wskazano Wirginię Zachodnią[35]. W grudniu Johnson zrezygnował z planów politycznych, ponieważ kolidowały one z jego karierą aktorską. Stwierdził jednak, że rozważa kandydaturę w wyborach w 2024[36].

Gry komputerowe[edytuj | edytuj kod]

Odwzorowująca go postać pojawiła się w trzydziestu ośmiu grach WWF i WWE. Były to: WWF War Zone (1998, N64, PS), WWF Wrestlemania 2000 (1999, GB, GBC), WWF WrestleMania 2000 (1999, N64), WWF Attitude (1999, N64, GB, PS, DC), WWF SmackDown! 2: Know Your Role (2000, PS), WWF No Mercy (2000, N64), WWF Royal Rumble (2000, DC), WWF SmackDown! (2000, PS), WWF SmackDown! Just Bring It (2001, PS2), WWF Road To Wrestlemania (2001, GB, GBA), WWF Betrayal (2001, GB, GBC), Fire Pro Wrestling (2001, GB, GBA), WWE SmackDown! Shut Your Mouth (2002, PS2), WWE Road To WrestleMania X-8 (2002, GB, GBA), WWE Wrestlemania X-8 (2002, GC), WWE RAW (2002, Xbox, PC), WWE SmackDown! Here Comes The Pain (2003, PS2), WWE RAW 2 (2003, Xbox), WWE Wrestlemania XIX (2003, GC), WWE Crush Hour (2003, GC, PS2), WWE Survivor Series (2004, GB, GBA), WWE SmackDown! vs. RAW (2004, PS2), WWE Day Of Reckoning (2004, GC), WWE SmackDown! vs. RAW 2006 (2005, PS2, PSP), WWE Day Of Reckoning 2 (2005, GC), WWE Wrestlemania 21 (2005, Xbox), WWE SmackDown! vs. RAW 2008 (2007, Wii, DS, Xbox360, PS2, PS3, PSP), WWE SmackDown vs. RAW 2010 (2009, Wii, DS, Xbox360, PS2, PS3, PSP), WWE Legends Of WrestleMania (2009, Xbox360, PS3), WWE SmackDown vs. RAW 2011 (2010, Wii, Xbox360, PS2, PS3, PSP), WWE '12 (2011, Wii, Xbox360, PS3), WWE All-Stars (2011, Wii, 3DS, Xbox360, PS2, PS3, PSP), WWE '13 (2012, Wii, Xbox360, PS3), WWE 2K14 (2013, Xbox360, PS3), WWE 2K15 (2014, Xbox360, XboxOne, PS3, PS4, PC), WWE 2K16 (2015, Xbox360, XboxOne, PS3, PS4, PC), WWE 2K17 (2016, Xbox360, XboxOne, PS3, PS4, PC), WWE 2K18 (2017, XboxOne, PS4, PC)[1].

Gry, w których podkładał głos
Rok Gra Rola
1998 WWF War Zone The Rock
1999 WWF Attitude
2002 The Scorpion King: Rise of the Akkadian Mathayus – Król Skorpion
2004 WWE SmackDown! vs. Raw The Rock
2006 SpyHunter: Nowhere to Run Alex Decker
2007 WWE SmackDown vs. Raw 2008 The Rock
2011 WWE '12
2012 WWE '13
2013 WWE 2K14
2014 WWE 2K15
2015 WWE 2K16
Źródło: IMDb[31] i Filmweb[32]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Należąca w przeszłości do The Rocka gitara podpisana przez Willie'ego Nelsona
Rok Utwór Album Źródło
2000 "It Doesn't Matter" The Ecleftic: 2 Sides II a Book [37]
2001 "Pie" WWF The Music, Vol. 5 [38]
2002 "If You Smell..." World Wrestling Entertainment Presents: Anthology [39]
2005 "You Ain't Woman Enough" Be Cool soundtrack [40]
2012 "What a Wonderful World" Journey 2: The Mysterious Island soundtrack [41]
2016 "You're Welcome" Moana (ścieżka dźwiękowa) [42]

Inne media[edytuj | edytuj kod]

Kilka razy wystąpił w skeczach programu rozrywkowego Saturday Night Live[10][43]. Za jeden z tych skeczy w 2017 został nominowany do Czarnej Szpuli w kategorii Najlepszy występ gościnny w serialu komediowym[29].

W styczniu 2000 opublikował swoją autobiografię, The Rock Says, która zajęła pierwsze miejsce na liście bestsellerów publikowanej przez The New York Times[10][11].

W maju 2015 pobił rekord Guinessa w największej liczbie selfie zrobionych w trzy minuty. Zrobił sobie 105 zdjęć z fanami w czasie premiery filmu San Andreas przy kinie Odeon Leicester Square w Londynie w Anglii[44].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Dwayne "The Rock" Johnson (z prawej) ze swoją wówczas byłą żoną Dany Garcią (z prawej) w 2009 na festiwalu Tribeca Film Festival

3 maja 1997 ożenił się z Dany Garcią[45]. Garcia była wiceprezesem w firmie Merrill Lynch zajmującej się Wealth Managementem. 14 sierpnia 2001 urodziła się córka Dwayne'a Johnsona i Dany Garcia. Rodzice nadali jej imię Simone Alexandra Johnson i pseudonim Pebbles[11]. 1 czerwca 2007 para ogłosiła, że jest w separacji[46], a następnie rozwiodła się 19 maja 2008[45].

Krótko po separacji w 2007 Dwayne Johnson związał się z o 12 lat młodszą Lauren Hashian, córką perkusisty rockowego, Siba Hashiana. Johnson i Hashian poznali się w 2006, gdy Johnson brał udział w zdjęciach do filmu Plan gry[47]. Para nigdy nie zarejestrowała swojego związku. 16 grudnia 2015 urodziła się ich córka, Jasmine Johnson[45]. 17 kwietnia 2017 narodziła się ich druga córka, Tiana Gia Johnson[48].

Gdy w lipcu 2004 przybył do państwa Samoa, skąd pochodzi rodzina jego matki, uroczyście powitali go minister turystyki Joe Keil i komisarz policji. Głowa państwa Samoa, Malietoa Tanumafili II, który jest spokrewniony z Johnsonem, nadał mu tytuł szlachecki Seiuli, wyróżniając go między innymi za pomoc Samoa po tym jak państwo ucierpiało przez Cyklon Heta. Rock odwiedził miejsca związane z historią swojej rodziny[5].

Jednym z jego hobby jest rybołówstwo. Najchętniej uprawia je na słonych wodach przy użyciu lekkiego sprzętu[11].

Styl walki[edytuj | edytuj kod]

Wystawa zebranych pamiątek po The Rocku

Mistrzostwa i osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Dwayne "The Rock" Johnson z pasem mistrzowskim WWE w 2013

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h The Rock, Cagematch.net [dostęp 2018-06-14] (ang.).
  2. Dwayne "The Rock" Johnson, WWE [dostęp 2018-06-14] (ang.).
  3. a b c d e Danny Nazareth, What is Dwayne 'The Rock' Johnson's true ethnicity?, Sportskeeda, 11 września 2015 [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  4. High Chief Peter Maivia, WWE, 20 lutego 2010 [dostęp 2018-06-30] [zarchiwizowane z adresu 2010-02-20] (ang.).
  5. a b c d Afamasaga Toleafoa, The Rock’s Royal Homecoming, Pacific Magazine, 27 września 2007 [dostęp 2018-06-30] [zarchiwizowane z adresu 2007-09-27] (ang.).
  6. Leah Maivia passes away, WWE [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  7. Greg Oliver, Lia Maivia was a pioneering woman promoter, CANOE [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  8. Malietoa Tanumafili II, Encyclopedia Britannica [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  9. Brendan Morrow, How is Nia Jax Related to Dwayne ‘The Rock’ Johnson & Roman Reigns?, Heavy.com, 27 marca 2017 [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  10. a b c d e f Dwayne Johnson, Wirtualna Polska, 29 lipca 2016 [dostęp 2018-06-28] (pol.).
  11. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v The Rock, Online World of Wrestling [dostęp 2018-06-14] (ang.).
  12. Michael Ray, Dwayne Johnson, „Britannica [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  13. Stacey Leasca, 6 Things You Didn't Know About Dwayne Johnson as a Kid, Men's Health, 27 marca 2018 [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  14. Yesha Callahan, Dwayne ‘the Rock’ Johnson Gives Mental-Health Advice: ‘Speak Up if You Feel Depressed’, The Grapevine, 20 listopada 2015 [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  15. Philip Kreikenbohm, WWF Survivor Series 1996, Cagematch.net [dostęp 2018-06-29] (ang.).
  16. Dinitia Smith, A Wrestler Who Prefers the Pen to the Pin, The New York Times, 22 maja 2001 [dostęp 2018-07-06] (ang.).
  17. WWE Royal Rumble 1999. 1999-01-24.
  18. World Tag Team Championships, WWE [dostęp 2018-07-10] (ang.).
  19. a b Steve Austin, Online World of Wrestling [dostęp 2017-09-30] (ang.).
  20. "I didn't do it for me, I did it for The Rock", Cagematch [dostęp 2017-10-14] (ang.).
  21. Triple H, Online World of Wrestling [dostęp 2017-10-14] (ang.).
  22. David Bixenspan, Full Career Retrospective and Greatest Moments for Stone Cold Steve Austin, Bleacher Report, 29 sierpnia 2013 [dostęp 2017-10-14] (ang.).
  23. Philip Kreikenbohm, WWF SmackDown #116, Cagematch.net [dostęp 2018-06-29] (ang.).
  24. Hulk Hogan, Online World of Wrestling [dostęp 2017-04-09] (ang.).
  25. John Clapp, The Rock def. WWE Champion CM Punk, WWE, 7 stycznia 2013 [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  26. CM Punk, Online World of Wrestling [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  27. Dwayne Johnson, Rotten Tomatoes [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  28. Dwayne Johnson najlepiej zarabiającym aktorem, Filmweb, 25 sierpnia 2016 [dostęp 2018-06-30] (pol.).
  29. a b Dwayne Johnson – nagrody, Filmweb [dostęp 2018-06-30] (pol.).
  30. a b Zoe Adams, Dwayne Johnson To Receive A Star On The Hollywood Walk Of Fame, CelebMix, 6 grudnia 2017 [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  31. a b c Dwayne Johnson, IMDb [dostęp 2018-06-30].
  32. a b c Dwayne Johnson, Filmweb [dostęp 2018-06-30] (pol.).
  33. a b Kaitlyn Schallhorn, Dwayne 'The Rock' Johnson's political activism, from March for Our Lives to party conventions, Fox News, 5 kwietnia 2018 [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  34. Nick Schwartz, Miami unveils football locker room dedicated to The Rock, For The Win, 10 sierpnia 2013 [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  35. Dwayne The Rock Johnson oficjalnie kandydatem na prezydenta USA? Zarejestrował biuro wyborcze!, Eska, 12 lipca 2017 [dostęp 2018-06-30] (pol.).
  36. Dominika Kruszakin (oprac.), Dwayne Johnson chciałby kandydować na prezydenta. Na najbliższe wybory nie ma jednak czasu, Wirtualna Polska, 15 grudnia 2017 [dostęp 2018-06-30] (pol.).
  37. Wyclef Jean – The Ecleftic (2 Sides II A Book), Discogs [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  38. World Wrestling Federation, James A. Johnston – WWF The Music, Vol. 5, Discogs [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  39. James A. Johnston – World Wrestling Entertainment Presents: Anthology, Discogs [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  40. Various – Be Cool – Original Motion Picture Soundtrack, Discogs [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  41. Andrew Lockington – Journey 2: The Mysterious Island (Original Motion Picture Soundtrack), Discogs [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  42. Lin-Manuel Miranda, Opetaia Foa'i And Mark Mancina – Moana (Original Motion Picture Soundtrack), Discogs [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  43. Dwayne 'The Rock' Johnson on 'SNL': 3 Sketches You Have to See, Rolling Stone [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  44. Dan Thorne, Dwayne 'The Rock' Johnson sets selfie record with fans at San Andreas premiere in London, Guinness World Records, 22 maja 2015 [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  45. a b c Dwayne Johnson – Biografia, IMDb [dostęp 2018-06-30].
  46. Julie Jorfan, Dwayne 'The Rock' Johnson & Wife Split Up, PEOPLE.com, 1 czerwca 2007 [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  47. Jason Brow, Lauren Hashian: 5 Things To Know About The Rock’s Pregnant Girlfriend, Hollywood Life, 17 września 2015 [dostęp 2018-06-30] (ang.).
  48. Dwayne Johnson welcomes baby Tiana, posts moving message on Instagram, Newshub, 24 kwietnia 2018 [dostęp 2018-06-30] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]