Juliusz Trzciński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Juliusz Trzciński
Juliusz Trzciński.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1880
Ostrowo, Prowincja Poznańska, Królestwo Prus
Data i miejsce śmierci 13 października 1939
Gniewkowo, Polska pod okupacją III Rzeszy
Minister byłej Dzielnicy Pruskiej
Okres od 23 lipca 1921
do 22 października 1921
Przynależność polityczna Narodowe Zjednoczenie Ludowe
Poprzednik Władysław Kucharski
Następca Józef Wybicki
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Juliusz Trzciński (ur. 26 sierpnia 1880 w Ostrowie nad Gopłem, zm. w nocy z 12 na 13 października 1939 w Gniewkowie) – polski polityk, działacz społeczny, minister, poseł na Sejm Ustawodawczy w II RP, ziemianin, wiceprezes Związku Powiatów Rzeczypospolitej Polskiej w 1933 roku[1].

Życiorys[edytuj]

Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Ukończył studia rolnicze i ekonomiczne. Następnie w Monachium uzyskał doktorat z nauk społecznych. W 1907 przejął po rodzicach majątek Ostrowo, którym zarządzał aż do śmierci.

Założyciel Narodowego Stronnictwa Ludowego w Wielkopolsce, skupiającego wielkich właścicieli ziemskich, od 1917 członek Ligi Narodowej. W 1918 prezes Rady Ludowej powiatu strzelneńskiego, w czasie powstania wielkopolskiego szef Wydziału I Gospodarstwa Krajowego, a następnie szef Biura Prawno-Politycznego Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej.

Wybrany 1 czerwca 1919 na posła na Sejm Ustawodawczy. Po wystąpieniu z klubu sejmowego Narodowego Zjednoczenia Ludowego grupy Edwarda Dubanowicza od czerwca 1921 był wiceprezesem klubu[2]. Od 23 lipca 1921 do 22 października 1921 był ministrem byłej dzielnicy pruskiej w rządach Wincentego Witosa i Antoniego Ponikowskiego. Zwolennik szybkiej integracji ziem zaboru pruskiego z resztą kraju. Udział w pozaparlamentarnym rządzie Antoniego Ponikowskiego uzależnił od zgody posłów b. zaboru pruskiego, gdy jej nie otrzymał, podał się do dymisji, przyjętej 22 października 1922.

W przegranych przez Narodowe Zjednoczenie Ludowe wyborach parlamentarnych 1922 wycofał się z życia politycznego, ale nadal działał w organizacjach społecznych i gospodarczych m.in. był prezesem Rady Naczelnej Związku Obrony Kresów Zachodnich.

Po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę został aresztowany przez Gestapo i zamordowany w masowej egzekucji w lasach pod Gniewkowem w nocy 13 października 1939 razem z innymi 56 zakładnikami.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1929)[3].

Przypisy

  1. Leszek Śliwiński, Ogólnopolska reprezentacja powiatowych związków komunalnych w II Rzeczypospolitej, Częstochowa 2013, s. 253.
  2. Tadeusz Rzepecki, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej 1919, Poznań 1920, s. 287.
  3. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu pracy społecznej i samorządowej” M.P. z 1929 r. Nr 274, poz. 630

Bibliografia, linki[edytuj]