Stanisław Downarowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Downarowicz
Stanisław Downarowicz.jpg
Data i miejsce urodzenia 28 marca 1874
Łochów
Data i miejsce śmierci 1941
KL Auschwitz-Birkenau
Wojewoda poleski
Okres od 18 maja 1922
do 2 października 1924
Poprzednik Walery Roman
Następca Kazimierz Młodzianowski
Minister spraw wewnętrznych
Okres od 19 września 1921
do 5 marca 1922
Poprzednik Władysław Raczkiewicz
Następca Antoni Kamieński
Wojewoda wołyński
Okres od 13 sierpnia 1921
do 19 września 1921
Poprzednik Jan Krzakowski
Następca Tadeusz Dworakowski (p.o.)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Stanisław Józef Downarowicz (ur. 28 marca 1874 w Łochowie, zm. 1941 w Auschwitz-Birkenau) – polski działacz polityczny, inżynier, wolnomularz[1].

Studiował na rosyjskim Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, ale za działalność w PPS został z niego przez władze carskie relegowany. Wyjechał do Lwowa gdzie wstąpił na uniwersytet, a następnie przeniósł się na Politechnikę Lwowską, którą ukończył. Organizator Drużyn Strzeleckich na terenach Galicji. W 1915 w składzie Naczelnego Komitetu Narodowego jako przedstawiciel Kongresówki. Był pracownikiem Biura Delegacji do Spraw Szkół Lekarsko-Dentystycznych Tymczasowej Rady Stanu[2]. W 1921 roku został wojewodą wołyńskim. W latach 1921-1922 piastował tekę ministra spraw wewnętrznych w pierwszym rządzie Antoniego Ponikowskiego; następnie w latach 1922-1924 był wojewodą poleskim. Powodem jego odwołania było jego bierne zachowanie podczas napadu bolszewickiej bandy dywersyjnej na pociąg, którym podróżował[3].

Członek loży wolnomularskiej we Lwowie w okresie zaborów[4].

Zginął w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz.

Jego bratem był Medard Downarowicz.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludwik Hass, Ambicje rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905-1928. Warszawa 1984, s. 232.
  2. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 222.
  3. Jerzy Paciorkowski, Służba na wygnaniu, Policja 997, nr 1 (58), styczeń 2010, ISSN 1734-1167, ss. 14-15.
  4. Leon Chajn, Polskie Wolnomularstwo 1920-1938, Warszawa 1984, s. 101.
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 17.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Ilustrowana Encyklopedja Powszechna Wydawnictwa Gutenberga, [T.] IV. s. 71.
  • „Kto był kim w II Rzeczypospolitej”, pod red. prof. Jacka. M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd I