Stanisław Downarowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Downarowicz
Stanisław Downarowicz.jpg
Data i miejsce urodzenia 28 marca 1874
Łochów
Data i miejsce śmierci 1941
KL Auschwitz-Birkenau
Wojewoda wołyński
Okres od 13 sierpnia 1921
do 19 września 1921
Poprzednik Jan Krzakowski
Następca Tadeusz Dworakowski (p.o.)
Minister spraw wewnętrznych II RP
Okres od 19 września 1921
do 5 marca 1922
Poprzednik Władysław Raczkiewicz
Następca Antoni Kamieński
Wojewoda poleski
Okres od 18 maja 1922
do 2 października 1924
Poprzednik Walery Roman
Następca Kazimierz Młodzianowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Stanisław Józef Downarowicz (ur. 28 marca 1874 w Łochowie, zm. 1941 w Auschwitz-Birkenau) – polski działacz polityczny, inżynier, wolnomularz[1].

Studiował na rosyjskim Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, ale za działalność w PPS został z niego przez władze carskie relegowany. Wyjechał do Lwowa gdzie wstąpił na uniwersytet, a następnie przeniósł się na Politechnikę Lwowską, którą ukończył. Organizator Drużyn Strzeleckich na terenach Galicji. W 1915 w składzie Naczelnego Komitetu Narodowego jako przedstawiciel Kongresówki. Był pracownikiem Biura Delegacji do Spraw Szkół Lekarsko-Dentystycznych Tymczasowej Rady Stanu[2]. W 1921 roku został wojewodą wołyńskim. W latach 1921-1922 piastował tekę ministra spraw wewnętrznych w pierwszym rządzie Antoniego Ponikowskiego; następnie w latach 1922-1924 był wojewodą poleskim. Powodem jego odwołania było jego bierne zachowanie podczas napadu bolszewickiej bandy dywersyjnej na pociąg, którym podróżował[3].

Członek loży wolnomularskiej we Lwowie w okresie zaborów[4].

Zginął w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz.

Jego bratem był Medard Downarowicz.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Ludwik Hass, Ambicje rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905-1928. Warszawa 1984, s. 232.
  2. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 222.
  3. Jerzy Paciorkowski, Służba na wygnaniu, Policja 997, nr 1 (58), styczeń 2010, ISSN 1734-1167, ss. 14-15.
  4. Leon Chajn, Polskie Wolnomularstwo 1920-1938, Warszawa 1984, s. 101.
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 17.

Bibliografia[edytuj]

  • Wielka Ilustrowana Encyklopedja Powszechna Wydawnictwa Gutenberga, [T.] IV. s. 71.
  • „Kto był kim w II Rzeczypospolitej”, pod red. prof. Jacka. M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd I