Jan Fryderyk Heurich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Fryderyk Heurich
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 lipca 1873
Warszawa
Data i miejsce śmierci 11 grudnia 1925
Warszawa
Narodowość polska
Alma mater Akademia Sztuk Pięknych w Petersburgu
Praca
Budynki Bank Towarzystw Spółdzielczych,

Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Rudka, fronton pałacu

Jan Fryderyk Heurich, Jan Heurich młodszy (ur. 16 lipca 1873 w Warszawie, zm. 11 grudnia 1925 tamże) – polski architekt, przedstawiciel historyzmu i wczesnego modernizmu, w latach 1920–1921 minister sztuki i kultury; syn Jana Kacpra.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu. Podczas I wojny światowej był działaczem Centralnego Komitetu Obywatelskiego, Rady Głównej Opiekuńczej, Rady Miejskiej. Współtworzył na Politechnice Warszawskiej Wydział Architektury. Był jednym z organizatorów reaktywowanej Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Przewodniczył Radzie Artystycznej przy Magistracie, stał na czele Koła architektów Warszawskiego Stowarzyszenia Techników, był członkiem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych. W odpowiedzi na deklarację wodza naczelnego wojsk rosyjskich wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa z 14 sierpnia 1914, podpisał telegram dziękczynny, głoszący m.in., że krew synów Polski, przelana łącznie z krwią synów Rosyi w walce ze wspólnym wrogiem, stanie się największą rękojmią nowego życia w pokoju i przyjaźni dwóch narodów słowiańskich[1]. W latach 1920-1921 był ministrem sztuki i kultury. Był pracownikiem Biura Departamentu Gospodarstwa Społecznego Tymczasowej Rady Stanu[2].

Był autorem projektów wielu gmachów użyteczności publicznej w Warszawie m.in.:

Poza Warszawą zaprojektował m.in.:

  • pałac Ossolińskich w Rudce,
  • przebudowany dwór wiejski dla Marii z Mielęckich i jej męża przemysłowca Tadeusza Hantkego w Koźminku (1906-1907),
  • odbudowany po pożarze dworzec kolejowy w Skierniewicach w stylu gotyku angielskiego (1914),
  • pałac Potockich w Złotym Potoku (razem z Zygmuntem Hendlem),
  • dwór w Dłużewie,
  • kaplicę w pałacu w Kozłówce,
  • most w Lublinie na Bystrzycy (łączy ulicę Zamojską z 1-go Maja), wzorując się na paryskim moście St. Severin,
  • willę „Podlasianka” w Konstancinie, ul. Żeromskiego 13; obecnie rezydencja ambasadora Rosji,

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923)[3].

Pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Marią z d. Bobrowską, z którą miał dwóch synów i dwie córki[4], m.in. Marię Manteufflową.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Władysław Kumaniecki, Zbiór najważniejszych dokumentów do powstania państwa polskiego, Warszawa, Kraków 1920, s. 30.
  2. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 222.
  3. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 17.
  4. Maria Manteufflowa: Heurich Jan, iunior (1873–1925). W: Polski Słownik Biograficzny, t. IX/1960-1961 [on-line]. ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 2018-12-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Warszawy. Wydawnictwo Naukowe PWN, s. 247. ISBN 83-01-08836-2.
  • Wojciech Jankowski, Heurich, Jan, [w:] Polski słownik biograficzny konserwatorów zabytków, z. 1, Poznań, Stowarzyszenie Konserwatorów Zabytków, 2000, ​ISBN 83-900862-7-1