Klasyfikacja medalowa Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1992

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Państwa uczestniczące w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1992

     zdobywcy co najmniej jednego złotego medalu

     zdobywcy co najmniej jednego srebrnego medalu

     zdobywcy co najmniej jednego brązowego medalu

     państwa bez medalu

     państwa nieuczestniczące w igrzyskach

Galeria medalistów Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1992
Podium biathlonowej sztafety kobiet w Albertville
Jelena Välbe – rosyjska biegaczka narciarska, reprezentantka WNP, pięciokrotna medalistka olimpijska z Albertville
Bjørn Dæhlie – norweski biegacz narciarski, czterokrotny medalista olimpijski z Albertville
Vegard Ulvang – norweski biegacz narciarski, czterokrotny medalista olimpijski z Albertville
Gunda Niemann – niemiecka panczenistka, trzykrotna medalistka olimpijska z Albertville
Stefania Belmondo – włoska biegaczka narciarska, trzykrotna medalistka olimpijska z Albertville
Kjetil André Aamodt – norweski narciarz alpejski, dwukrotny medalista olimpijski z Albertville
Leo Visser – holenderski panczenista, dwukrotny brązowy medalista z Albertville
Fabrice Guy – francuski dwuboista klasyczny, mistrz olimpijski w zawodach indywidualnych w Albertville
Isabelle i Paul Duchesnay – francuscy łyżwiarze figowi, wicemistrzowie olimpijscy w parach tanecznych w Albertville
Sylvain Guillaume – francuski dwuboista klasyczny, wicemistrz olimpijski w zawodach indywidualnych w Albertville

Klasyfikacja medalowa Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1992 – zestawienie państw, reprezentowanych przez narodowe komitety olimpijskie, uszeregowanych pod względem liczby zdobytych medali na XVI Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w 1992 roku w Albertville.

Na igrzyskach w Albertville przeprowadzono 57 konkurencji w 12 dyscyplinach sportowych[1], czyli o 11 więcej niż podczas poprzednich zimowych igrzysk, które odbyły się w 1988 roku w Calgary. Po raz pierwszy medale olimpijskie przyznano w narciarstwie dowolnym i short tracku (w Calgary w tych dyscyplinach przeprowadzono zawody pokazowe). Ponadto po raz pierwszy w biathlonie rywalizowały kobiety[2]. Dyscypliną pokazową było narciarstwo szybkie, w którym triumfowali Tarja Mulari wśród kobiet i Michael Prufer wśród mężczyzn[3]. W trakcie rywalizacji śmiertelnemu wypadkowi uległ Szwajcar Nicholas Bochatay[4]. Dyscypliną pokazową był również curling, w którym zwyciężyli Szwajcarzy w turnieju mężczyzn i Niemki w turnieju kobiet[5]. Zawody pokazowe przeprowadzono również w narciarstwie dowolnym – skoki akrobatyczne i balet narciarski nie były bowiem oficjalnymi konkurencjami olimpijskimi[2].

W igrzyskach olimpijskich wzięło udział 1801 sportowców (1312 mężczyzn i 488 kobiet) z 64 narodowych reprezentacji[1]. Dla ośmiu państw – Algierii, Bermudów, Brazylii, Chorwacji, Hondurasu, Irlandii, Słowenii i Suazi – występ w Albertville był debiutem w zimowych igrzyskach olimpijskich. Dla Chorwacji i Słowenii był to ponadto pierwszy start olimpijski, zarówno w letnich i zimowych edycjach igrzysk. W igrzyskach wzięła udział również reprezentacja Wspólnoty Niepodległych Państw, powstała po rozpadzie Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich[6].

Medalistami zostali sportowcy z 20 reprezentacji, co oznacza, że 44 państwa zakończyły igrzyska z zerowym dorobkiem medalowym. Zwycięstwo w klasyfikacji medalowej odniosła reprezentacja Niemiec, dla której był to pierwszy start olimpijski po zjednoczeniu. Niemcy zdobyli 10 złotych, 10 srebrnych i 6 brązowych medali, dzięki czemu okazali się najlepsi zarówno pod względem liczby złotych, jak i wszystkich medali. Drugie miejsce zajęła reprezentacja WNP z dorobkiem 23 medali (9 złotych, 6 srebrnych i 8 brązowych), a trzecie Austria z 21 medalami (6 złotych, 7 srebrnych i 8 brązowych)[1]. Dla Austriaków był to najlepszy w historii start olimpijski, zarówno w letnich, jak i zimowych igrzyskach[7].

Pierwszy w historii medal olimpijski dla Nowej Zelandii zdobyła narciarka alpejska Annelise Coberger w slalomie kobiet. Był to zarazem pierwszy zimowy medal dla kraju z półkuli południowej[8]. Pierwsze medale zimowych igrzysk wywalczyli dla swoich krajów również panczenistka Ye Qiaobo dla Chińskiej Republiki Ludowej[9], panczenista Kim Yun-man dla Korei Południowej[10][11] oraz alpejczyk Marc Girardelli dla Luksemburga[12].

Najlepszy w historii występ w zimowych igrzyskach olimpijskich, biorąc pod uwagę osiągnięcia medalowe, zaliczyli reprezentanci Norwegii, Włoch, Kanady[13] i Japonii. Dla Norwegów był to drugi pod względem liczby medali start olimpijski w historii po letnich igrzyskach w Antwerpii w 1920 roku[14]. Reprezentanci Włoch po raz drugi w historii zdobyli cztery złote medale podczas jednej edycji zimowych igrzysk, wcześniej nastąpiło to w 1968 roku w Grenoble[15]. Z kolei dla Japończyków igrzyska w Albertville były drugimi zimowymi, podczas których zdobyli oni złoto olimpijskie (wcześniej złoto wywalczyli tylko w 1972 roku w Sapporo)[16].

Francja, która po raz piąty gościła igrzyska olimpijskie (wcześniej dwukrotnie letnie w 1900 i 1924 roku w Paryżu oraz zimowe w 1924 roku w Chamonix i w 1968 roku w Grenoble[17]), uzyskała najlepszy dorobek medalowy podczas zimowych igrzysk od Grenoble[18].

Reprezentacje Korei Północnej i Hiszpanii po raz drugi w historii zdobyły medale zimowych igrzysk olimpijskich. Dla Korei Północnej pierwszy od igrzysk w Innsbrucku w 1964 roku medal zdobyła Hwang Ok-sil w short tracku[19], natomiast pierwszą medalistką dla Hiszpanii od igrzysk w Sapporo w 1972 roku została Blanca Fernández Ochoa w narciarstwie alpejskim[20].

Dla Szwajcarów występ w Albertville był najsłabszym zimowym od igrzysk w Grenoble[21], dla Szwedów najsłabszym od igrzysk w Innsbrucku w 1976 roku[22], a dla Finów od igrzysk w Lake Placid w 1980 roku[23]. W porównaniu do igrzysk w Calgary, w Albertville medali nie zdobyli zawodnicy z Jugosławii i Liechtensteinu[24][1].

Multimedalistami igrzysk olimpijskich w Albertville zostało 38 sportowców, spośród których 25 zdobyło co najmniej jedno złoto. Najbardziej utytułowanymi zawodnikami igrzysk zostali biegacze narciarscy: Lubow Jegorowa (3 złote i 2 srebrne medale), Bjørn Dæhlie i Vegard Ulvang (obaj po 3 złote i 1 srebrnym medalu). Pięciokrotnie na podium stanęła jeszcze inna biegaczka, Jelena Välbe (1 złoty i 4 brązowe medale)[1].

Klasyfikacja państw[edytuj | edytuj kod]

Poniższa tabela przedstawia klasyfikację medalową państw, które zdobyły medale na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1992 w Albertville, sporządzoną na podstawie oficjalnych raportów Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Klasyfikacja posortowana jest najpierw według liczby osiągniętych medali złotych, następnie srebrnych, a na końcu brązowych. W przypadku, gdy dwa kraje zdobyły tę samą liczbę medali wszystkich kolorów, o kolejności zdecydował porządek alfabetyczny.

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Niemcy Niemcy 10 10 6 26
2. Wspólnota Niepodległych Państw WNP 9 6 8 23
3. Norwegia Norwegia 9 6 5 20
4. Austria Austria 6 7 8 21
5. Stany Zjednoczone USA 5 4 2 11
6. Włochy Włochy 4 6 4 14
7. Francja Francja 3 5 1 9
8. Finlandia Finlandia 3 1 3 7
9. Kanada Kanada 2 3 2 7
10. Korea Południowa Korea Południowa 2 1 1 4
11. Japonia Japonia 1 2 4 7
12. Holandia Holandia 1 1 2 4
13. Szwecja Szwecja 1 3 4
14. Szwajcaria Szwajcaria 1 2 3
15. Chińska Republika Ludowa ChRL 3 3
16. Luksemburg Luksemburg 2 2
17. Nowa Zelandia Nowa Zelandia 1 1
18. Czechosłowacja Czechosłowacja 3 3
19. Hiszpania Hiszpania 1 1
19. Korea Północna Korea Północna 1 1
Razem 57 58 56 171

Klasyfikacje według dyscyplin[edytuj | edytuj kod]

Biathlon[edytuj | edytuj kod]

Podczas igrzysk w Albertville po raz pierwszy o medale olimpijskie w biathlonie rywalizowały kobiety[25]. Zawodniczki wystartowały w sprincie na 7,5 km, biegu indywidualnym na 15 km i sztafecie 3 × 7,5 km. Łącznie przyznano zatem sześć kompletów medali w konkurencjach biathlonowych[26].

Najbardziej utytułowanym zawodnikiem został Mark Kirchner, który zdobył dwa złote i jeden srebrny medal. Trzykrotnie na podium olimpijskim stanęła również Antje Misersky, w dorobku której znalazł się jeden złoty i dwa srebrne medale. Po dwa medale wywalczyli również: Ricco Groß (złoty i srebrny), Anfisa Riezcowa (złoty i brązowy) oraz Jelena Biełowa i Mikael Löfgren (oboje po dwa brązowe)[27].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Niemcy Niemcy 3 4 7
2. Wspólnota Niepodległych Państw WNP 2 2 2 6
3. Francja Francja 1 1
4. Szwecja Szwecja 2 2
5. Finlandia Finlandia 1 1
5. Kanada Kanada 1 1
Razem 6 6 6 18

Biegi narciarskie[edytuj | edytuj kod]

W kalendarzu igrzysk w Albertville po raz pierwszy znalazły się biegi pościgowe kobiet i mężczyzn[28]. Wśród kobiet łączny dystans biegu wynosił 15 km – 5 km techniką klasyczną i 10 km techniką dowolną[29]. Wśród mężczyzn dystans wynosił 25 km – 10 km techniką klasyczną i 15 km dowolną[30]. Pierwsze części biegów pościgowych były osobnymi konkurencjami, za które przyznano medale[29][30]. Dodatkowo zmianom uległy dystanse trzech biegów – dotychczasowy bieg na 20 km kobiet zastąpiono biegiem na 30 km, zamiast biegu na 10 km kobiet rozegrano bieg na 15 km, a zamiast biegu na 15 km mężczyzn bieg na 10 km[31].

Rywalizację mężczyzn zdominowali reprezentanci Norwegii, którzy zdobyli wszystkie złote medale. W biegach indywidualnych dwukrotnie triumfowali Vegard Ulvang i Bjørn Dæhlie, obaj zdobyli też złoto w biegu sztafetowym oraz po jednym srebrnym medalu w biegach indywidualnych. Najczęściej na podium olimpijskim stanęły jednak reprezentantki Wspólnoty Niepodległych Państw, Lubow Jegorowa i Jelena Välbe. Obie zdobyły po pięć medali – Jegorowa trzy złote i dwa srebrne, a Välbe jeden złoty i cztery brązowe. Multimedalistami igrzysk w Albertville zostali również: Stefania Belmondo (jeden złoty, jeden srebrny i jeden brązowy medal), Marjut Lukkarinen (jeden złoty i jeden srebrny), Terje Langli (jeden złoty i jeden brązowy), Marco Albarello (dwa srebrne) i Giorgio Vanzetta (jeden srebrny i dwa brązowe)[32].

W biegu mężczyzn na 30 km całe podium zajęli reprezentanci Norwegii – Ulvang, Dæhlie i Langli. Była to pierwsza od igrzysk w Sankt Moritz w 1948 roku taka sytuacja, że całe podium konkurencji biegowej zajęli sportowcy z tego samego kraju[33].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Norwegia Norwegia 5 3 1 9
2. Wspólnota Niepodległych Państw WNP 3 2 4 9
3. Włochy Włochy 1 4 3 8
4. Finlandia Finlandia 1 1 1 3
5. Szwecja Szwecja 1 1
Razem 10 10 10 30

Bobsleje[edytuj | edytuj kod]

Bobsleiści rywalizowali w Albertville w dwóch konkurencjach – dwójkach i czwórkach mężczyzn[34].

Medalistami zostali reprezentanci trzech państw – Austrii, Niemiec i Szwajcarii. Najwięcej razy – trzykrotnie – na podium olimpijskim stanęli Niemcy, jednak nie zdobyli ani jednego złota. Złote medale wywalczyli Szwajcarzy i Austriacy[35][36]. Dla tych drugich był to pierwszy w historii złoty medal olimpijski w bobslejach i pierwszy medal w tej dyscyplinie od igrzysk w Grenoble w 1968 roku[37][38].

Multimedalistami zawodów bobslejowych zostali dwaj Szwajcarzy – Gustav Weder i Donat Acklin. Obaj wywalczyli złoto w dwójkach i brąz w czwórkach[35][36].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Szwajcaria Szwajcaria 1 1 2
2. Austria Austria 1 1
3. Niemcy Niemcy 2 1 3
Razem 3 3 3 9

Hokej na lodzie[edytuj | edytuj kod]

W turnieju olimpijskim w hokeju na lodzie na igrzyskach w Albertville triumfowała reprezentacja Wspólnoty Niepodległych Państw, która w finale pokonała Kanadę. Brązowy medal wywalczyli hokeiści z Czechosłowacji[39][40]. Był to pierwszy medal olimpijski w hokeju na lodzie dla Kanady od igrzysk w Grenoble w 1968 roku i pierwszy od igrzysk w Sarajewie w 1984 roku medal w hokeju dla Czechosłowacji[41].

W reprezentacji WNP wystąpił Darius Kasparaitis, tym samym stał się pierwszym Litwinem, który zdobył medal zimowych igrzysk olimpijskich[42].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Wspólnota Niepodległych Państw WNP 1 1
2. Kanada Kanada 1 1
3. Czechosłowacja Czechosłowacja 1 1
Razem 1 1 1 3

Kombinacja norweska[edytuj | edytuj kod]

Zawody w kombinacji norweskiej podczas igrzysk w Albertville składały się z dwóch konkursów – indywidualnego i drużynowego, tak samo jak podczas igrzysk w Calgary[43][44].

Rywalizację indywidualną zdominowali dwuboiści z Francji – złoto wywalczył Fabrice Guy, a srebro Sylvain Guillaume[45]. Były to pierwsze w historii medale olimpijskie w kombinacji norweskiej dla Francji[46] i zarazem pierwsze medale dla tego kraju w narciarstwie klasycznym[47]. Z kolei w zawodach drużynowych triumfował zespół japoński[48], który również zdobył pierwszy medal w kombinacji dla swojego kraju[49]. Był to pierwszy od igrzysk w Sapporo w 1972 roku złoty medal zimowych igrzysk olimpijskich dla Japonii[50].

Jedynym kombinatorem norweskim, który dwukrotnie stanął na podium olimpijskim w Albertville, był Austriak Klaus Sulzenbacher, w dorobku którego znalazły się dwa brązowe medale[45][48].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Francja Francja 1 1 2
2. Japonia Japonia 1 1
3. Norwegia Norwegia 1 1
4. Austria Austria 2 2
Razem 2 2 2 6

Łyżwiarstwo figurowe[edytuj | edytuj kod]

Na igrzyskach w Albertville konkurencje olimpijskie w łyżwiarstwie figurowym nie uległy zmianie – przeprowadzono rywalizację solistów, solistek, par sportowych i tanecznych[51][52].

Rywalizację zdominowali reprezentanci Wspólnoty Niepodległych Państw, którzy wywalczyli trzy złote medale olimpijskie, nie triumfując jedynie w jeździe indywidualnej kobiet. Żaden z łyżwiarzy nie zdobył więcej niż jednego medalu olimpijskiego[52]. Srebrna medalistka w kategorii solistek, Midori Itō zdobyła pierwszy w historii medal olimpijski w łyżwiarstwie figurowym dla Japonii[53]. Z kolei srebrni medaliści w parach tanecznych, Isabelle i Paul Duchesnay zdobyli pierwsze medale w łyżwiarstwie figurowym dla Francji od 20 lat[54][55][56][57][58][59].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Wspólnota Niepodległych Państw WNP 3 1 1 5
2. Stany Zjednoczone USA 1 1 1 3
3. Francja Francja 1 1
3. Japonia Japonia 1 1
5. Czechosłowacja Czechosłowacja 1 1
5. Kanada Kanada 1 1
Razem 4 4 4 12

Łyżwiarstwo szybkie[edytuj | edytuj kod]

Program konkurencji łyżwiarskich w Albertville składał się z tych samych konkurencji co podczas poprzednich igrzysk olimpijskich. Rozdano łącznie dziesięć kompletów medali[60][61].

Najwięcej medali – jedenaście – zdobyli reprezentanci Niemiec, którzy odnieśli triumf w pięciu konkurencjach[61]. Ponadto w biegu na 5000 m kobiet reprezentantki Niemiec (Gunda Niemann, Heike Warnicke i Claudia Pechstein) zajęły wszystkie trzy miejsca na podium olimpijskim[62].

Najbardziej utytułowaną zawodniczką została Gunda Niemann. Zdobywając dwa złote i jeden srebrny medal, została jedyną panczenistką, która w Albertville trzykrotnie stanęła na podium olimpijskim. Ponadto jeszcze sześcioro zawodników zostało multimedalistami igrzysk – Bonnie Blair (dwa złote medale), Johann Olav Koss (złoty i srebrny), Geir Karlstad (złoty i brązowy), Heike Warnicke i Ye Qiaobo (obie po dwa srebrne) i Leo Visser (dwa brązowe)[61].

Ye Qiaobo została pierwszą w historii medalistką zimowych igrzysk olimpijskich z Chińskiej Republiki Ludowej[9], a Kim Yun-man pierwszym medalistą z Korei Południowej[10][11].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Niemcy Niemcy 5 3 3 11
2. Norwegia Norwegia 2 2 1 5
3. Stany Zjednoczone USA 2 2
4. Holandia Holandia 1 1 2 4
5. Chińska Republika Ludowa ChRL 2 2
6. Japonia Japonia 1 3 4
7. Korea Południowa Korea Południowa 1 1
8. Austria Austria 1 1
Razem 10 10 10 30

Narciarstwo alpejskie[edytuj | edytuj kod]

Konkurencje alpejskie na igrzyskach w Albertville nie zmieniły się w porównaniu do igrzysk w Calgary. Medale przyznano w zjeździe, kombinacji, supergigancie, slalomie gigancie i slalomie[63][64].

Pięcioro alpejczyków zdobyło po dwa medale olimpijskie w Albertville. Dwukrotną mistrzynią olimpijską została Austriaczka Petra Kronberger, która odniosła triumf w kombinacji i slalomie. Dwukrotnie na podium olimpijskim stanęli także: Alberto Tomba (złoto i srebro), Kjetil André Aamodt (złoto i brąz) oraz Marc Girardelli i Anita Wachter (oboje dwa razy srebro). W slalomie gigancie kobiet drugie miejsce ex aequo zajęły Anita Wachter i Diann Roffe. Obie zawodniczki zdobyły srebrne medale, a brązu nie przyznano[64].

W slalomie gigancie mężczyzn złoty medal zdobył Alberto Tomba, stając się pierwszym w historii narciarzem alpejskim, który obronił tytuł mistrza olimpijskiego[65].

Wicemistrzyni olimpijska w slalomie kobiet, Annelise Coberger zdobyła pierwszy w historii medal zimowych igrzysk olimpijskich dla Nowej Zelandii. Był to jednocześnie pierwszy medal zimowych igrzysk dla zawodniczki z półkuli południowej[8]. Dwa srebrne medale Marca Girardelliego w supergigancie i slalomie gigancie mężczyzn były pierwszymi w historii medalami zimowych igrzysk olimpijskich dla Luksemburga i pierwszymi medalami dla tego kraju od letnich igrzysk w Helsinkach w 1952 roku[12]. Pierwszy od 20 lat medal zimowych igrzysk olimpijskich dla Hiszpanii zdobyła Blanca Fernández Ochoa[20]. Z kolei medale Kjetila André Aamodta, Finna Christiana Jaggego i Jana Einara Thorsena były pierwszymi od igrzysk w Oslo w 1952 roku medalami w narciarstwie alpejskim dla Norwegii[66][67].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Austria Austria 3 2 3 8
2. Włochy Włochy 3 2 5
3. Norwegia Norwegia 2 2 4
4. Kanada Kanada 1 1
4. Szwecja Szwecja 1 1
6. Francja Francja 2 1 3
7. Luksemburg Luksemburg 2 2
7. Stany Zjednoczone USA 2 2
9. Nowa Zelandia Nowa Zelandia 1 1
10. Hiszpania Hiszpania 1 1
10. Niemcy Niemcy 1 1
10. Szwajcaria Szwajcaria 1 1
Razem 10 11 9 30

Narciarstwo dowolne[edytuj | edytuj kod]

Na igrzyskach w Albertville po raz pierwszy w historii przyznano medale olimpijskie w narciarstwie dowolnym. Na mocy decyzji z 95. sesji Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w Portoryko w 1989 roku, w programie igrzysk znalazły się dwie oficjalne konkurencje – jazda po muldach kobiet i mężczyzn[68]. Ponadto rozegrano cztery konkurencje pokazowe – balet narciarski i skoki akrobatyczne kobiet i mężczyzn[69].

Pierwszymi mistrzami olimpijskimi w narciarstwie dowolnym zostali Edgar Grospiron wśród mężczyzn i Donna Weinbrecht wśród kobiet[70]. Grospiron był jedynym, który stanął na podium jednocześnie w konkurencji pokazowej na igrzyskach w Calgary (3. miejsce) oraz w konkurencji oficjalnej w Albertville[71][72][70]. Łącznie medalistami zostali reprezentanci czterech państw, z których dwukrotnie na podium olimpijskim stanęli zawodnicy z Francji i Stanów Zjednoczonych[70].

W konkurencjach pokazowych dwukrotnie triumfowali reprezentanci Szwajcarii. Ogółem w najlepszej trójce znaleźli się przedstawiciele siedmiu państw, z których najczęściej – trzykrotnie – na podium stanęli Francuzi[73].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Francja Francja 1 1 2
2. Stany Zjednoczone USA 1 1 1
3. Wspólnota Niepodległych Państw WNP 1 1
4. Norwegia Norwegia 1 1
Razem 2 2 2 6

Saneczkarstwo[edytuj | edytuj kod]

Program zawodów saneczkarskich w Albertville pozostał niezmienny względem igrzysk w Calgary, rozegrano trzy konkurencje – jedynki kobiet, jedynki mężczyzn i dwójki mężczyzn[74][75].

Rywalizację zdominowali zawodnicy z Niemiec i Austrii, którzy wywalczyli po cztery medale. Lepszy dorobek uzyskali jednak Niemcy, na koncie których znalazły się dwa złota olimpijskie. Żaden z saneczkarzy nie zdobył więcej niż jednego medalu[75]. Mistrzami olimpijskimi w konkurencjach męskich w Albertville zostali wicemistrzowie z Calgary – w jedynkach triumfował Georg Hackl, a w dwójkach Stefan Krauße i Jan Behrendt[76][77][78].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Niemcy Niemcy 2 1 1 4
2. Austria Austria 1 2 1 4
3. Włochy Włochy 1 1
Razem 3 3 3 9

Short track[edytuj | edytuj kod]

Na igrzyskach w Albertville po raz pierwszy przyznano medale olimpijskie w short tracku. Podczas igrzysk w Calgary zawody w tej dyscyplinie miały charakter pokazowy[79]. Do programu włączono cztery konkurencje olimpijskie: biegi indywidualne (500 m kobiet i 1000 m mężczyzn) oraz sztafetowe (3000 m kobiet i 5000 m mężczyzn)[80].

Najbardziej utytułowanym zawodnikiem został Kim Ki-hoon, który wywalczył dwa złote medale olimpijskie[80]. Został jednocześnie pierwszym południowokoreańskim mistrzem zimowych igrzysk olimpijskich[11]. Multimedalistami igrzysk zostało jeszcze troje zawodników: Cathy Turner (złoty i srebrny medal), Lee Joon-ho (złoty i brązowy) oraz Frédéric Blackburn (dwa srebrne)[80]. Brązowa medalistka biegu na 500 m kobiet, Hwang Ok-sil zdobyła drugi w historii medal zimowych igrzysk olimpijskich dla Korei Północnej (pierwszy od igrzysk w Innsbrucku w 1964 roku)[19].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Korea Południowa Korea Południowa 2 1 3
2. Kanada Kanada 1 2 3
3. Stany Zjednoczone USA 1 1 2
4. Chińska Republika Ludowa ChRL 1 1
5. Japonia Japonia 1 1
5. Korea Północna Korea Północna 1 1
5. Wspólnota Niepodległych Państw WNP 1 1
Razem 4 4 4 12

Skoki narciarskie[edytuj | edytuj kod]

W trakcie igrzysk w Albertville rozegrano trzy konkursy skoków narciarskich – dwa indywidualne i jeden drużynowy[65]. Były to drugie w historii igrzyska olimpijskie, podczas których przeprowadzono rywalizację skoczków w drużynie[81]. Były to pierwsze igrzyska olimpijskie, na których dominującym był styl V[65].

Medalistami zostali skoczkowie z trzech państw – Finlandii, Austrii i Czechosłowacji. We wszystkich trzech konkurencjach na podium olimpijskim stanęli Toni Nieminen i Martin Höllwarth. Nieminen został dwukrotnym mistrzem olimpijskim i jednokrotnym brązowym medalistą, a Höllwarth trzykrotnie wywalczył srebrny medal. Ponadto po dwa medale zdobyli Ernst Vettori (złoty i srebrny) i Heinz Kuttin (srebrny i brązowy)[65]. Nieminen został najmłodszym w historii mistrzem olimpijskim na zimowych igrzyskach, zdobywając złoty medal w wieku 16 lat[2].

W drugim w olimpijskiej historii konkursie drużynowym triumfowali reprezentanci Finlandii, tym samym obronili tytuł mistrzów olimpijskich. W składzie fińskiej drużyny był jednak tylko jeden zawodnik ze zwycięskiego zespołu z Calgary, Ari-Pekka Nikkola[82][83].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Finlandia Finlandia 2 1 3
2. Austria Austria 1 3 1 5
3. Czechosłowacja Czechosłowacja 1 1
Razem 3 3 3 9

Multimedaliści[edytuj | edytuj kod]

38 sportowców zdobyło w Albertville więcej niż jeden medal, a 25 spośród nich wywalczyło przynajmniej jedno złoto. Najwięcej – sześcioro – multimedalistów reprezentowało Norwegię. Siedmioro z multimedalistów stawało na podium olimpijskim w biegach narciarskich, po czworo w łyżwiarstwie szybkim i biathlonie, po troje w narciarstwie alpejskim i short tracku, a po dwóch w bobslejach i skokach narciarskich.

Najwięcej medali – po pięć – zdobyły reprezentantki WNP w biegach narciarskich – Lubow Jegorowa i Jelena Välbe. Jegorowa została najbardziej utytułowaną zawodniczką igrzysk z trzema złotymi i dwoma srebrnymi medalami. Po cztery medale (trzy złote i jeden srebrny) zdobyli biegacze norwescy – Bjørn Dæhlie i Vegard Ulvang.

Poniższa tabela przedstawia indywidualne zestawienie multimedalistów Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1992, czyli zawodników i zawodniczek, którzy zdobyli więcej niż jeden medal olimpijski na tych igrzyskach, w tym przynajmniej jeden złoty.

Miejsce Zawodnik Państwo Dyscyplina Złoto Srebro Brąz Razem
1. Jegorowa, LubowLubow Jegorowa Wspólnota Niepodległych Państw WNP biegi narciarskie 3 2 5
2. Dæhlie, BjørnBjørn Dæhlie Norwegia Norwegia biegi narciarskie 3 1 4
2. Ulvang, VegardVegard Ulvang Norwegia Norwegia biegi narciarskie 3 1 4
4. Kirchner, MarkMark Kirchner Niemcy Niemcy biathlon 2 1 3
4. Niemann, GundaGunda Niemann Niemcy Niemcy łyżwiarstwo szybkie 2 1 3
6. Nieminen, ToniToni Nieminen Finlandia Finlandia skoki narciarskie 2 1 3
7. Blair, BonnieBonnie Blair Stany Zjednoczone USA łyżwiarstwo szybkie 2 2
7. Kim Ki-hoon Korea Południowa Korea Południowa short track 2 2
7. Kronberger, PetraPetra Kronberger Austria Austria narciarstwo alpejskie 2 2
10. Misersky, AntjeAntje Misersky Niemcy Niemcy biathlon 1 2 3
11. Belmondo, StefaniaStefania Belmondo Włochy Włochy biegi narciarskie 1 1 1 3
12. Groß, RiccoRicco Groß Niemcy Niemcy biathlon 1 1 2
12. Koss, Johann OlavJohann Olav Koss Norwegia Norwegia łyżwiarstwo szybkie 1 1 2
12. Lukkarinen, MarjutMarjut Lukkarinen Finlandia Finlandia biegi narciarskie 1 1 2
12. Tomba, AlbertoAlberto Tomba Włochy Włochy narciarstwo alpejskie 1 1 2
12. Turner, CathyCathy Turner Stany Zjednoczone USA short track 1 1 2
12. Vettori, ErnstErnst Vettori Austria Austria skoki narciarskie 1 1 2
18. Välbe, JelenaJelena Välbe Wspólnota Niepodległych Państw WNP biegi narciarskie 1 4 5
19. Aamodt, Kjetil AndréKjetil André Aamodt Norwegia Norwegia narciarstwo alpejskie 1 1 2
19. Acklin, DonatDonat Acklin Szwajcaria Szwajcaria bobsleje 1 1 2
19. Karlstad, GeirGeir Karlstad Norwegia Norwegia łyżwiarstwo szybkie 1 1 2
19. Langli, TerjeTerje Langli Norwegia Norwegia biegi narciarskie 1 1 2
19. Lee Joon-ho Korea Południowa Korea Południowa short track 1 1 2
19. Riezcowa, AnfisaAnfisa Riezcowa Wspólnota Niepodległych Państw WNP biathlon 1 1 2
19. Weder, GustavGustav Weder Szwajcaria Szwajcaria bobsleje 1 1 2

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e 1992 Albertville Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-28].
  2. a b c Albertville 1992 Winter Olympics (ang.). Międzynarodowy Komitet Olimpijski. [dostęp 2018-09-07].
  3. Rapport officiel des XVIes Jeux olympiques d’hiver d’Albertville et de la Savoie. Ski de vitesse (fr. • ang.). Comité d’organisation des XVIes Jeux olympiques d’hiver d’Albertville et de la Savoie, listopad 1992. s. 567–568. [dostęp 2018-09-03].
  4. Gerald Eskenazi: ALBERTVILLE; Swiss Speed Skier Killed During a Practice Run (ang.). The New York Times, 23 lutego 1992. [dostęp 2018-09-03].
  5. Olympic Curling History. Curling at the Olympics - 1992 (ang.). Soudog's Curling History. [dostęp 2018-09-03].
  6. Olympic Countries (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-07].
  7. Austria (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-28].
  8. a b Annelise Coberger (ang.). New Zealand Olympic Committee. [dostęp 2018-09-07].
  9. a b China's Participation in Winter Olympics (ang.). China.org.cn. [dostęp 2018-09-06].
  10. a b Kim Yun-Man Bio, Stats, and Results (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-06].
  11. a b c Short Track Speed Skating at the 1992 Albertville Winter Games: Men's 1,000 metres (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-06].
  12. a b Marc Girardelli Bio, Stats, and Results (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-07].
  13. 1992 Albertville, France (ang.). CBC Sports, 18 grudnia 2009. [dostęp 2018-09-28].
  14. Norway (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-28].
  15. Italy (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-28].
  16. Japan (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-28].
  17. Wybór gospodarza igrzysk. Polski Komitet Olimpijski. [dostęp 2018-09-28].
  18. France (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-28].
  19. a b Hwang Ok-Sil Bio, Stats, and Results (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-06].
  20. a b Antonio Nieto: Javier Fernández logra el bronce de patinaje en los Juegos de Pyeongchang (hiszp.). El País, 17 lutego 2018. [dostęp 2018-09-07].
  21. Switzerland (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-28].
  22. Sweden (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-28].
  23. Finland (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-28].
  24. 1988 Calgary Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-28].
  25. Biathlon Equipment and History (ang.). Międzynarodowy Komitet Olimpijski. [dostęp 2018-09-03].
  26. Biathlon at the 1992 Albertville Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-03].
  27. Rapport officiel des XVIes Jeux olympiques d’hiver d’Albertville et de la Savoie. Biathlon (fr. • ang.). Comité d’organisation des XVIes Jeux olympiques d’hiver d’Albertville et de la Savoie, listopad 1992. s. 590–598. [dostęp 2018-09-03].
  28. Skiathlon at the Olympics (ang.). Olympian Database. [dostęp 2018-09-03].
  29. a b Cross Country Skiing at the 1992 Albertville Winter Games: Women's 5/10 kilometres Pursuit (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-03].
  30. a b Cross Country Skiing at the 1992 Albertville Winter Games: Men's 10/15 kilometres Pursuit (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-03].
  31. Cross Country Skiing at the 1992 Albertville Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-03].
  32. Rapport officiel des XVIes Jeux olympiques d’hiver d’Albertville et de la Savoie. Ski de fond (fr. • ang.). Comité d’organisation des XVIes Jeux olympiques d’hiver d’Albertville et de la Savoie, listopad 1992. s. 569–581. [dostęp 2018-09-03].
  33. Ulvang leads Norway's cross-country change (ang.). Międzynarodowy Komitet Olimpijski. [dostęp 2018-09-03].
  34. Bobsleigh at the 1992 Albertville Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-03].
  35. a b Bobsleigh at the Olympics: Men's Two-man Champions (ang.). Olympian Database. [dostęp 2018-09-03].
  36. a b Bobsleigh at the Olympics: Men's Four-man Champions (ang.). Olympian Database. [dostęp 2018-09-03].
  37. Austria Bobsleigh (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-03].
  38. Austria Bobsleigh: Men's Four Results (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-03].
  39. 21 lat od ostatniego występu Polski na ZIO w Albertville 1992. Hokej.net, 27 lutego 2013. [dostęp 2018-09-03].
  40. Team with no name wins Olympic gold (ang.). Międzynarodowa Federacja Hokeja na Lodzie. [dostęp 2018-09-03].
  41. Ice Hockey Men's Ice Hockey Medalists (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-03].
  42. D.Kasparaitis Lietuvos čempionate užsivilks „Hockey Punks“ marškinėlius! (lit.). Sportas.lt, 22 stycznia 2014. [dostęp 2018-09-03].
  43. 15th Olympic Winter Games - event results - Nordic Combined (ang.). Międzynarodowa Federacja Narciarska. [dostęp 2018-09-03].
  44. 16th Olympic Winter Games - event results - Nordic Combined (ang.). Międzynarodowa Federacja Narciarska. [dostęp 2018-09-03].
  45. a b Albertville (FRA) 12.02.1992 Olympic Winter Games - Men's Gundersen K90/15.0 Km OFFICIAL RESULTS (ang.). Międzynarodowa Federacja Narciarska. [dostęp 2018-09-03].
  46. Jason Lamy-Chappuis wins Nordic Combined gold at Vancouver 2010 (ang.). Międzynarodowy Komitet Olimpijski, 18 lutego 2010. [dostęp 2018-09-03].
  47. ALBERTVILLE; Guy Wins Nordic Combined (ang.). The New York Times, 13 lutego 1992. [dostęp 2018-09-03].
  48. a b Albertville (FRA) 18.02.1992 Olympic Winter Games - Men's Team K90/3x10 Km OFFICIAL RESULTS (ang.). Międzynarodowa Federacja Narciarska. [dostęp 2018-09-03].
  49. Nordic combined 101: Origins and Olympic history (ang.). NBC Olympics, 5 maja 2017. [dostęp 2018-09-03].
  50. ALBERTVILLE; Japan Wins A Very Rare Gold Medal (ang.). The New York Times, 19 lutego 1992. [dostęp 2018-09-03].
  51. Figure Skating at the 1988 Calgary Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-03].
  52. a b Figure Skating at the 1992 Albertville Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-03].
  53. Steven R. Weisman: OLYMPICS; In Japan, Ito Is Proclaimed the Golden Girl (ang.). The New York Times, 26 lutego 1992. [dostęp 2018-09-03].
  54. Doug Cress: In staid figure skating France's Duchesnays dance on edge of innovation (ang.). The Washington Post, 1 lutego 1992. [dostęp 2018-09-03].
  55. Figure Skating Men's Special Figures Medalists (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-03].
  56. Figure Skating Men's Singles Medalists (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-03].
  57. Figure Skating Women's Singles Medalists (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-03].
  58. Medallists from previous Olympic Winter Games - Pair Skating (ang.). Pyeongchang 2018 Olympic Winter Games, 21 stycznia 2018. [dostęp 2018-09-03].
  59. Medallists from previous Olympic Winter Games - Ice Dance (ang.). Pyeongchang 2018 Olympic Winter Games, 21 stycznia 2018. [dostęp 2018-09-03].
  60. Speed Skating at the 1988 Calgary Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-06].
  61. a b c Speed Skating at the 1992 Albertville Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-06].
  62. Frank Litsky: ALBERTVILLE; For Docter, Straight and Narrow Can't Conquer Oval (ang.). The New York Times, 18 lutego 1992. [dostęp 2018-09-06].
  63. Alpine Skiing at the 1988 Calgary Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-07].
  64. a b Alpine Skiing at the 1992 Albertville Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-07].
  65. a b c d Adam Bucholz: To idzie młodość – Albertville 1992. Skijumping.pl, 20 stycznia 2014. [dostęp 2018-09-07].
  66. Nordica Ambassador Profile: Kjetil Andre Aamodt (ang.). Nordica. [dostęp 2018-09-07].
  67. Norway’s treasure trove of medals (ang.). The Norwegian American, 9 lutego 2018. [dostęp 2018-09-07].
  68. SKIING – freestyle skiing: participation during the history of the Olympic Winter Games. Reference document (ang.). Międzynarodowy Komitet Olimpijski, listopad 2011. s. 2. [dostęp 2018-09-03].
  69. Narciarstwo dowolne - poznaj dyscyplinę. TVP Sport. [dostęp 2018-09-03].
  70. a b c Freestyle Skiing at the 1992 Albertville Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-03].
  71. Calgary (CAN) - 22.02.1988 - Olympic Winter Games - Ladies' Moguls (ang.). Międzynarodowa Federacja Narciarska. [dostęp 2018-09-03].
  72. Calgary (CAN) - 22.02.1988 - Olympic Winter Games - Men's Moguls (ang.). Międzynarodowa Federacja Narciarska. [dostęp 2018-09-03].
  73. Rapport officiel des XVIes Jeux olympiques d’hiver d’Albertville et de la Savoie. Ski artistique (fr. • ang.). Comité d’organisation des XVIes Jeux olympiques d’hiver d’Albertville et de la Savoie, listopad 1992. s. 561–566. [dostęp 2018-09-03].
  74. Luge at the 1988 Calgary Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-05].
  75. a b Luge at the 1992 Albertville Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-05].
  76. East Germany Luge at the 1988 Calgary Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-05].
  77. West Germany Luge at the 1988 Calgary Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-05].
  78. Germany Luge at the 1992 Albertville Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-05].
  79. Short track speed skating Equipment and History (ang.). Międzynarodowy Komitet Olimpijski. [dostęp 2018-09-06].
  80. a b c Short Track Speed Skating at the 1992 Albertville Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-09-06].
  81. Wojciech Szatkowski, Adam Bucholz: Skoki narciarskie na Igrzyskach Olimpijskich. Skijumping.pl, 30 kwietnia 2003. [dostęp 2018-09-07].
  82. 15th Winter Olympic Games in Calgary - Ski Jumping / 90 meter Hill Team (ang.). Ski Jump Data Bank. [dostęp 2018-09-07].
  83. 16th Winter Olympic Games in Albertville - Ski Jumping / Large Hill Team (ang.). Ski Jump Data Bank. [dostęp 2018-09-07].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]