Klasyfikacja medalowa Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1998

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Państwa uczestniczące w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1998

     zdobywcy co najmniej jednego złotego medalu

     zdobywcy co najmniej jednego srebrnego medalu

     zdobywcy co najmniej jednego brązowego medalu

     państwa bez medalu

     państwa nieuczestniczące w igrzyskach

Galeria medalistów Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1998
Bjørn Dæhlie – norweski biegacz narciarski, czterokrotny medalista igrzysk w Nagano
Uschi Disl – niemiecka biathlonistka, trzykrotna medalistka igrzysk w Nagano
Gunda Niemann-Stirnemann – niemiecka panczenistka, trzykrotna medalistka igrzysk w Nagano
Thomas Alsgaard – norweski biegacz narciarski, dwukrotny mistrz olimpijski z Nagano
Marianne Timmer – holenderska panczenistka, dwukrotna mistrzyni olimpijska z Nagano
Gianni Romme – holenderski panczenista, dwukrotny mistrz olimpijski z Nagano
Ole Einar Bjørndalen – norweski biathlonista, dwukrotny medalista igrzysk w Nagano
Halvard Hanevold – norweski biathlonista, dwukrotny medalista igrzysk w Nagano
Kateřina Neumannová – czeska biegaczka narciarska, dwukrotna medalistka igrzysk w Nagano
Tara Lipinski – amerykańska łyżwiarka figurowa, mistrzyni olimpijska z Nagano
Ilja Kulik – rosyjski łyżwiarz figurowy, mistrz olimpijski z Nagano
Ross Rebagliati – kanadyjski snowboardzista, mistrz olimpijski w slalomie gigancie na igrzyskach w Nagano
Philippe Candeloro – francuski łyżwiarz figurowy, brązowy medalista w konkurencji solistów na igrzyskach w Nagano
Finałowy mecz turnieju hokejowego mężczyzn – Czechy–Rosja

Klasyfikacja medalowa Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1998 – zestawienie państw, reprezentowanych przez narodowe komitety olimpijskie, uszeregowanych pod względem liczby zdobytych medali na XVIII Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w 1998 roku w Nagano.

Rywalizacja podczas igrzysk olimpijskich w Nagano odbyła się w 68 konkurencjach w czternastu dyscyplinach sportowych[1]. Zadebiutowało pięć nowych konkurencji – turniej hokeja na lodzie kobiet[2] oraz zawody snowboardowe w slalomie gigancie i halfpipie kobiet i mężczyzn. Snowboarding został wprowadzony do kalendarza jako nowa dyscyplina olimpijska[3]. Ponadto, po 74 latach przerwy, w ramach igrzysk olimpijskich odbyły się turnieje mężczyzn i kobiet w curlingu[4].

W igrzyskach wzięło udział 2180 sportowców (1390 mężczyzn i 789 kobiet) z 72 państw[1]. Dla pięciu z nich – Azerbejdżanu, Kenii, Macedonii, Urugwaju i Wenezueli – występ w Nagano był debiutem kraju na zimowych igrzyskach olimpijskich[5].

Na podium olimpijskim w Nagano stanęli reprezentanci 24 państw, spośród których 15 państw zdobyło przynajmniej jeden złoty medal. Bez medalu udział w igrzyskach zakończyło 48 narodowych reprezentacji. Najwięcej medali olimpijskich wszystkich kolorów – 29 – zdobyli reprezentanci Niemiec[1]. Wyrównali oni rekord liczby medali zdobytych na jednych zimowych igrzyskach, osiągnięty wcześniej tylko przez Związek Radziecki na igrzyskach w Calgary[6]. Niemcy osiągnęli również największą w swojej historii liczbę dwunastu złotych medali zdobytych na jednych zimowych igrzyskach[7].

Reprezentantka Czech w biegach narciarskich – Kateřina Neumannová – zdobyła pierwsze zimowe medale olimpijskie dla swojego kraju od czasu rozpadu Czechosłowacji. Reprezentacja Czech w hokeju na lodzie mężczyzn zdobyła natomiast pierwszy w historii złoty medal dla tego kraju[8]. Pierwsze złoto na zimowych igrzyskach dla Bułgarii wywalczyła Ekaterina Dafowska. Był to jednocześnie drugi w historii medal zimowych igrzysk dla Bułgarii[9]. Wicemistrzynie olimpijskie w turnieju kobiet w curlingu zdobyły pierwszy w historii zimowych startów medal dla reprezentacji Danii[10].

Najlepszy start w zimowych igrzyskach olimpijskich zaliczyli reprezentanci Kanady, Chińskiej Republiki Ludowej, Holandii i Japonii. Kanadyjczycy i Chińczycy stanęli na podium zimowych igrzysk najwięcej razy w historii swoich startów[11][12]. Dla Holendrów występ w Nagano był najlepszym startem olimpijskim, zarówno biorąc pod uwagę letnie, jak i zimowe starty, od Letnich Igrzysk Olimpijskich 1936[13]. Z kolei dla Japończyków, którzy byli już dwukrotnie organizatorami igrzysk olimpijskich – letnich w Tokio i zimowych w Sapporo – był to najlepszy zimowy występ olimpijski w roli gospodarza oraz najlepszy start olimpijski od Letnich Igrzysk Olimpijskich 1984[14]. Drugi raz w historii, po igrzyskach w Lillehammer, Norwegia zdobyła dziesięć złotych medali[15], a Korea Południowa sześć medali łącznie[16]. Jedyny reprezentant Belgii na igrzyskach w Nagano – Bart Veldkamp – zdobył pierwszy medal ZIO dla swojego kraju od 1948 roku[17]. Reprezentantka AustraliiZali Steggall – została natomiast zdobywczynią drugiego medalu zimowych igrzysk dla Australii[18].

Najsłabszy wynik medalowy w igrzyskach olimpijskich (letnich i zimowych) od igrzysk w Calgary osiągnęła reprezentacja Włoch[19]. Natomiast dla Szwecji były to pierwsze od 1976 roku zimowe igrzyska, podczas których sportowcy z tego kraju nie zdobyli złotego medalu[20].

Spośród krajów, które zdobyły przynajmniej jeden medal olimpijski w Lillehammer, start na igrzyskach w Nagano z zerowym dorobkiem medalowym zakończyły Uzbekistan i Słowenia[21][22].

W Nagano 47 sportowców zdobyło przynajmniej dwa medale, a 29 spośród nich – przynajmniej jedno złoto. Pięciokrotną medalistką igrzysk, z dorobkiem trzech złotych, jednego srebrnego i jednego brązowego medalu, została Łarisa Łazutina[1]. Trzy złote i jeden srebrny medal zdobył ponadto Bjørn Dæhlie, który stawał na podium olimpijskim również w Albertville i Lillehammer. Norweg został najbardziej utytułowanym zimowym olimpijczykiem w historii z dorobkiem dwunastu medali – ośmiu złotych i czterech srebrnych[23].

Tara Lipinski, zwyciężczyni konkursu solistek w łyżwiarstwie figurowym, została najmłodszą mistrzynią olimpijską w historii zimowych igrzysk olimpijskich[24]. W organizmie mistrza olimpijskiego w snowboardowym slalomie gigancie – Rossa Rebagliatiego – wykryto stosowanie niedozwolonej substancji, w efekcie czego złoty medal został mu odebrany. Kanadyjski Komitet Olimpijski złożył jednak apelację, która została pozytywnie rozpatrzona przez Trybunał Arbitrażowy Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Dyskwalifikacja Kanadyjczyka została tym samym anulowana, a medal zwrócony[25].

Klasyfikacja państw[edytuj | edytuj kod]

Poniższa tabela przedstawia klasyfikację medalową państw, które zdobyły medale na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1998 w Nagano, sporządzoną na podstawie oficjalnych raportów Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Klasyfikacja posortowana jest najpierw według liczby osiągniętych medali złotych, następnie srebrnych, a na końcu brązowych. W przypadku, gdy dwa kraje zdobyły tę samą liczbę medali wszystkich kolorów, o kolejności zdecydował porządek alfabetyczny.

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Niemcy Niemcy 12 9 8 29
2. Norwegia Norwegia 10 10 5 25
3. Rosja Rosja 9 6 3 18
4. Kanada Kanada 6 5 4 15
5. Stany Zjednoczone USA 6 3 4 13
6. Holandia Holandia 5 4 2 11
7. Japonia Japonia 5 1 4 10
8. Austria Austria 3 5 9 17
9. Korea Południowa Korea Południowa 3 1 2 6
10. Włochy Włochy 2 6 2 10
11. Finlandia Finlandia 2 4 6 12
12. Szwajcaria Szwajcaria 2 2 3 7
13. Francja Francja 2 1 5 8
14. Czechy Czechy 1 1 1 3
15. Bułgaria Bułgaria 1 1
16. Chińska Republika Ludowa ChRL 6 2 8
17. Szwecja Szwecja 2 1 3
18. Dania Dania 1 1
18. Ukraina Ukraina 1 1
20. Białoruś Białoruś 2 2
20. Kazachstan Kazachstan 2 2
22. Australia Australia 1 1
22. Belgia Belgia 1 1
22. Wielka Brytania Wielka Brytania 1 1
Razem 69 68 68 205

Klasyfikacje według dyscyplin[edytuj | edytuj kod]

Biathlon[edytuj | edytuj kod]

W kalendarzu igrzysk w Nagano, tak samo jak cztery lata wcześniej w Lillehammer, znalazło się sześć konkurencji biathlonowych – po trzy w rywalizacji kobiet i mężczyzn[26][27].

Najbardziej utytułowaną biathlonistką igrzysk została Uschi Disl z dorobkiem trzech medali, po jednym z każdego koloru. Dwukrotnie na podium olimpijskim stanęli również Halvard Hanevold, Ole Einar Bjørndalen i Galina Kuklewa (wszyscy złoto i srebro) oraz Katrin Apel (złoto i brąz)[27]. Mistrzyni olimpijska w biegu indywidualnym na 15 km kobiet, Ekaterina Dafowska została pierwszą w historii złotą medalistką zimowych igrzysk olimpijskich występującą w barwach Bułgarii[28].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Norwegia Norwegia 2 2 1 5
2. Niemcy Niemcy 2 1 2 5
3. Rosja Rosja 1 1 1 3
4. Bułgaria Bułgaria 1 1
5. Ukraina Ukraina 1 1
5. Włochy Włochy 1 1
7. Białoruś Białoruś 1 1
7. Finlandia Finlandia 1 1
Razem 6 6 6 18

Biegi narciarskie[edytuj | edytuj kod]

Na igrzyskach w Nagano rozegrano dziesięć konkurencji biegowych, tak samo jak w Lillehammer. Zmianie uległy jedynie techniki biegu – biegi na 30 km mężczyzn i 15 km kobiet, które w Lillehammer były rozgrywane stylem dowolnym, w Nagano przeprowadzono stylem klasycznym, natomiast odwrotna sytuacja miała miejsce w przypadku biegów na 50 km mężczyzn i na 30 km kobiet[29][30].

Wszystkie konkurencje kobiet wygrały reprezentantki Rosji. Najbardziej utytułowana z nich – Łarisa Łazutina – zdobyła trzy złote, jeden srebrny i jeden brązowy medal i jako jedyna stanęła na podium każdej konkurencji kobiet. Jej rodaczka – Olga Daniłowa – wywalczyła trzy medale – dwa złote i jeden srebrny. Po dwa medale (srebrny i brązowy) w rywalizacji kobiet osiągnęły także Kateřina Neumannová, Stefania Belmondo, Bente Martinsen i Anita Moen[29].

Wśród mężczyzn najlepszy wynik medalowy uzyskał Bjørn Dæhlie, w którego dorobku znalazły się trzy złote i jeden srebrny medal. Dæhlie, który stawał na podium olimpijskim także w Albertville i Lillehammer, został pierwszym dwunastokrotnym medalistą zimowych igrzysk olimpijskich[23]. Jego osiągnięcie zostało wpisane do księgi rekordów Guinnessa jako najlepszy wynik medalowy uzyskany przez sportowca na zimowych igrzyskach[31]. Multimedalistami igrzysk zostali ponadto Thomas Alsgaard (dwa razy złoto), Erling Jevne (złoto i srebro), Mika Myllylä (złoto i dwa razy brąz) oraz Silvio Fauner (srebro i brąz)[29].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Rosja Rosja 5 2 1 8
2. Norwegia Norwegia 4 3 2 9
3. Finlandia Finlandia 1 2 3
4. Włochy Włochy 2 2 4
5. Austria Austria 1 1 2
5. Czechy Czechy 1 1 2
7. Szwecja Szwecja 1 1
8. Kazachstan Kazachstan 1 1
Razem 10 10 10 30

Bobsleje[edytuj | edytuj kod]

Niezmiennie od poprzednich igrzysk rywalizacja bobsleistów składała się z dwóch konkurencji – dwójek i czwórek mężczyzn[32][33].

W zawodach dwójek ten sam, najlepszy, czas przejazdu uzyskali Włosi i Kanadyjczycy. W związku z tym przyznano dwa złote medale, a medalu srebrnego nie przyznano. Taka sytuacja miała miejsce pierwszy raz w historii olimpijskich zawodów w bobslejach. W rywalizacji czwórek natomiast ex aequo na trzecim miejscu uplasowały się drużyny z Francji i Wielkiej Brytanii. Dwóch zawodników zdobyło po dwa medale olimpijskie – Christoph Langen i Markus Zimmermann zakończyli rywalizację ze złotym medalem w czwórkach i brązowym w dwójkach[33].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Niemcy Niemcy 1 1 2
2. Kanada Kanada 1 1
2. Włochy Włochy 1 1
4. Szwajcaria Szwajcaria 1 1
5. Francja Francja 1 1
5. Wielka Brytania Wielka Brytania 1 1
Razem 3 1 3 7

Curling[edytuj | edytuj kod]

Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1998 w Nagano rozegrane zostały turnieje kobiet i mężczyzn w curlingu. Sport ten, który był dyscypliną pokazową na igrzyskach w 1932, 1988 i 1992, powrócił do kalendarza po 74-letniej nieobecności[a][4].

W turnieju mężczyzn zwyciężyli Szwajcarzy przed Kanadyjczykami i Norwegami. W rywalizacji kobiet najlepszą drużyną została Kanada, srebro zdobyła Dania, a brąz Szwecja[34]. Zdobyty przez duńską reprezentację w curlingu kobiet srebrny medal był pierwszym medalem dla Danii wywalczonym w historii ich startów w zimowych igrzyskach olimpijskich[10][35].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Kanada Kanada 1 1 2
2. Szwajcaria Szwajcaria 1 1
3. Dania Dania 1 1
4. Norwegia Norwegia 1 1
4. Szwecja Szwecja 1 1
Razem 2 2 2 6

Hokej na lodzie[edytuj | edytuj kod]

Na igrzyskach w Nagano, oprócz dotychczas rozgrywanego turnieju mężczyzn, po raz pierwszy w historii przeprowadzono rywalizację olimpijską w turnieju kobiet[2]. Również po raz pierwszy w historii do gry w turniejach olimpijskich zostali dopuszczeni profesjonalni hokeiści z ligi NHL[36].

W turnieju mężczyzn zwycięstwo odniosła reprezentacja Czech, srebro zdobyli Rosjanie, a brąz Finowie. W turnieju kobiet złoto zdobyły Amerykanki przed Kanadyjkami i Finkami[37]. Zdobyty przez Czechów złoty medal był pierwszym złotem zdobytym dla kraju od czasu rozpadu Czechosłowacji[8].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Czechy Czechy 1 1
1. Stany Zjednoczone USA 1 1
3. Kanada Kanada 1 1
3. Rosja Rosja 1 1
5. Finlandia Finlandia 2 2
Razem 2 2 2 6

Kombinacja norweska[edytuj | edytuj kod]

Podczas igrzysk w Nagano, tak samo jak cztery lata wcześniej w Lillehammer, rozegrane zostały dwie konkurencje w kombinacji norweskiej – zawody indywidualne i drużynowe[38][39]. Zmianie uległa formuła rozgrywania zawodów drużynowych. Dotychczas trzyosobową sztafetę biegową zastąpiono czteroosobową[40].

Najbardziej utytułowanym dwuboistą klasycznym igrzysk został Bjarte Engen Vik, który zdobył dwa złote medale. Dwukrotnie na podium olimpijskim stanął również Samppa Lajunen, w dorobku którego znalazły się dwa srebrne medale[39].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Norwegia Norwegia 2 2
2. Finlandia Finlandia 2 2
3. Francja Francja 1 1
3. Rosja Rosja 1 1
Razem 2 2 2 6

Łyżwiarstwo figurowe[edytuj | edytuj kod]

Kalendarz olimpijski nie zmienił się, jeśli chodzi o konkurencje łyżwiarstwa figurowego. Tak jak w Lillehammer, w Nagano łyżwiarze rywalizowali w czterech konkurencjach – konkursie solistów, solistek, par tanecznych i par sportowych[41][42]. Po raz pierwszy w historii do rywalizacji oficjalnie dopuszczono profesjonalnych zawodników. Żaden z zawodników nie zdobył więcej niż jednego medalu olimpijskiego[42].

Złota medalista w konkursie solistek – Tara Lipinski – została najmłodszą w historii zimową mistrzynią olimpijską. W dniu zawodów miała 15 lat i 255 dni, czyli o 32 dni mniej niż dotychczasowa najmłodsza mistrzyni – Sonja Henie[24][43].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Rosja Rosja 3 2 5
2. Stany Zjednoczone USA 1 1 2
3. Kanada Kanada 1 1
4. Francja Francja 2 2
5. Chińska Republika Ludowa ChRL 1 1
5. Niemcy Niemcy 1 1
Razem 4 4 4 12

Łyżwiarstwo szybkie[edytuj | edytuj kod]

W kalendarzu Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1998 znalazło się dziesięć konkurencji w łyżwiarstwie szybkim, tak samo jak podczas poprzednich zimowych igrzysk[44][45].

Najbardziej utytułowanymi panczenistami, z dorobkiem dwóch tytułów mistrzów olimpijskich, zostali Holendrzy – Gianni Romme wśród mężczyzn i Marianne Timmer wśród kobiet. Dwoje zawodników trzykrotnie uplasowało się w najlepszej trójce zawodów. Złoty i dwa srebrne medale zdobyła Gunda Niemann-Stirnemann, a srebro i dwa brązowe medale wywalczył Rintje Ritsma. Dwoje zawodników zdobyło na igrzyskach po jednym złotym i srebrnym medalu – Ids Postma i Claudia Pechstein, również dwoje zdobyło po jednym złotym i jednym brązowym medalu – Hiroyasu Shimizu i Catriona Le May Doan. Dwa medale – srebrny i brązowy – zdobyła także Chris Witty[45].

Brązowi medaliści biegów na 500 metrów – reprezentantka Kazachstanu, Ludmiła Prokaszowa oraz reprezentant Belgii, Bart Veldkamp – zdobyli pierwsze w historii medale dla swoich krajów w łyżwiarstwie szybkim[45]. Veldkamp został jednocześnie pierwszym belgijskim medalistą zimowych igrzysk olimpijskich od 1948 roku[17].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Holandia Holandia 5 4 2 11
2. Niemcy Niemcy 2 3 1 6
3. Kanada Kanada 1 2 2 5
4. Japonia Japonia 1 2 3
5. Norwegia Norwegia 1 1
6. Stany Zjednoczone USA 1 1 2
7. Belgia Belgia 1 1
7. Kazachstan Kazachstan 1 1
Razem 10 10 10 30

Narciarstwo alpejskie[edytuj | edytuj kod]

Narciarze alpejscy rywalizowali w Nagano w dziesięciu konkurencjach – pięciu wśród kobiet i pięciu wśród mężczyzn. Konkurencje nie uległy zmianie względem igrzysk w Lillehammer[46][47].

Jedyną alpejką, która zdobyła trzy medale na tych igrzyskach, była Katja Seizinger (dwa złote i jeden brązowy). Dwa tytuły mistrza olimpijskiego zdobył także Hermann Maier. Ponadto po dwa medale zdobyli Deborah Compagnoni (złoto i srebro), Hilde Gerg (złoto i brąz), Lasse Kjus (dwa razy srebro) i Alexandra Meissnitzer (srebro i brąz)[47].

W supergigancie mężczyzn drugie miejsce zajęli ex aequo Didier Cuche i Hans Knauß. W efekcie przyznano w tej konkurencji dwa srebrne medale, a medalu brązowego nie przyznano[47]. Brązowa medalistka w slalomie kobietZali Steggall zdobyła pierwszy medal dla Australii w narciarstwie alpejskim. Był to jednocześnie drugi w historii australijski medal zimowych igrzysk olimpijskich[18].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Austria Austria 3 4 4 11
2. Niemcy Niemcy 3 1 2 6
3. Norwegia Norwegia 1 3 4
4. Włochy Włochy 1 1 2
5. Francja Francja 1 1 2
6. Stany Zjednoczone USA 1 1
7. Szwajcaria Szwajcaria 1 1 2
8. Szwecja Szwecja 1 1
9. Australia Australia 1 1
Razem 10 11 9 30

Narciarstwo dowolne[edytuj | edytuj kod]

W narciarstwie dowolnym podczas igrzysk w Nagano rozegrano cztery konkurencje – jazdę po muldach i skoki akrobatyczne mężczyzn i kobiet. Konkurencje nie uległy zmianie w porównaniu do igrzysk w Lillehammer[48][49]. Żaden z zawodników nie zdobył więcej niż jednego medalu w 1998 roku. Medalistami zostali narciarze z dziewięciu państw. Trzykrotnie na najwyższym stopniu podium stanęli reprezentanci Stanów Zjednoczonych[49].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Stany Zjednoczone USA 3 3
2. Japonia Japonia 1 1
3. Finlandia Finlandia 1 1 2
4. Chińska Republika Ludowa ChRL 1 1
4. Francja Francja 1 1
4. Niemcy Niemcy 1 1
7. Białoruś Białoruś 1 1
7. Norwegia Norwegia 1 1
7. Szwajcaria Szwajcaria 1 1
Razem 4 4 4 12

Saneczkarstwo[edytuj | edytuj kod]

W programie igrzysk w Nagano, tak jak w Lillehammer, znalazły się trzy konkurencje saneczkarskie – jedynki mężczyzn, jedynki kobiet i dwójki mężczyzn[50]. Żaden z saneczkarzy nie zdobył więcej niż jednego medalu olimpijskiego, wszystkie złote medale zdobyli jednak reprezentanci Niemiec[51].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Niemcy Niemcy 3 1 1 5
2. Stany Zjednoczone USA 1 1 2
3. Włochy Włochy 1 1
4. Austria Austria 1 1
Razem 3 3 3 9

Short track[edytuj | edytuj kod]

Liczba konkurencji w short tracku nie zmieniła się w porównaniu do igrzysk w 1994 roku i wyniosła sześć – po trzy mężczyzn i kobiet[52]. Jedyna zmiana w porównaniu do igrzysk w Lillehammer polegała na wprowadzeniu pomiarów czasu z dokładnością do tysięcznej części sekundy[53].

Najlepszy wynik medalowy w short tracku osiągnęła Chun Lee-kyung, która zdobyła dwa złote i jeden brązowy medal. Trzy medale (wszystkie srebrne) zdobyła również Yang Yang (S). Poza nimi siedmioro łyżwiarzy zdobyło po dwa medale olimpijskie. Byli to: Kim Dong-sung (złoty i srebrny), Éric Bédard, Annie Perreault i Won Hye-kyung (złoto i brąz) oraz An Yulong i Li Jiajun (srebro i brąz)[53].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Korea Południowa Korea Południowa 3 1 2 6
2. Kanada Kanada 2 2 4
3. Japonia Japonia 1 1 2
4. Chińska Republika Ludowa ChRL 5 1 6
Razem 6 6 6 18

Skoki narciarskie[edytuj | edytuj kod]

Rywalizacja skoczków narciarskich na igrzyskach w Nagano składała się z trzech konkursów – dwóch indywidualnych i jednego drużynowego. Konkurencje nie uległy zmianie w porównaniu do poprzednich igrzysk[54]. Dokonano natomiast zmiany w formule rozgrywania zawodów – po raz pierwszy na igrzyskach olimpijskich do rundy finałowej konkursu indywidualnego kwalifikowano trzydziestu najlepszych skoczków pierwszej serii[55].

Jako jedyny medale we wszystkich trzech konkursach zdobył Japończyk Kazuyoshi Funaki, zdobywając dwa złote medale i jeden srebrny. Dwukrotnie na podium olimpijskim stanęli również Jani Soininen (złoto i srebro), Masahiko Harada (złoto i brąz) oraz Andreas Widhölzl (dwukrotnie brąz)[55].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Japonia Japonia 2 1 1 4
2. Finlandia Finlandia 1 1 2
3. Niemcy Niemcy 1 1
4. Austria Austria 2 2
Razem 3 3 3 9

Snowboarding[edytuj | edytuj kod]

W 1998 roku po raz pierwszy w historii w ramach igrzysk olimpijskich przeprowadzono rywalizację w snowboardingu[3]. Medale olimpijskie przyznano w czterech konkurencjach – slalomie gigancie i halfpipie mężczyzn i kobiet. Żaden z zawodników nie zdobył więcej niż jednego medalu. Na podium olimpijskim stanęli reprezentanci ośmiu krajów, spośród których cztery zdobyły po dwa medale[56].

Zwycięzca w slalomie gigancie – Ross Rebagliati – został zdyskwalifikowany z powodu stosowania przez niego marihuany leczniczej. Złoty medal został mu odebrany, a mistrzem olimpijskim ogłoszono Thomasa Pruggera. Kanadyjski Komitet Olimpijski złożył jednak apelację od tej decyzji. Trybunał Arbitrażowy MKOl po rozpoznaniu sprawy odwołał dyskwalifikację Kanadyjczyka, w efekcie czego złoty medal został mu przywrócony, a kolejność pozostała taka sama, jak tuż po zakończeniu zawodów[25].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1. Niemcy Niemcy 1 1 2
2. Szwajcaria Szwajcaria 1 1 2
3. Kanada Kanada 1 1
3. Francja Francja 1 1
5. Norwegia Norwegia 2 2
6. Włochy Włochy 1 1
7. Stany Zjednoczone USA 2 2
8. Austria Austria 1 1
Razem 4 4 4 12

Multimedaliści[edytuj | edytuj kod]

47 sportowców zdobyło w Nagano więcej niż jeden medal, a 29 spośród nich wywalczyło przynajmniej jedno złoto. Najwięcej – po sześcioro – multimedalistów startowało w barwach Niemiec i Norwegii. Siedmioro z multimedalistów stawało na podium olimpijskim w łyżwiarstwie szybkim, sześcioro w biegach narciarskich, a po pięcioro w biathlonie i short tracku. Trzech multimedalistów odnotowano w skokach narciarskich, dwóch w bobslejach, a jednego w kombinacji norweskiej.

Najwięcej medali – pięć – zdobyła reprezentantka Rosji w biegach narciarskich, Łarisa Łazutina. Trzykrotnie została ona mistrzynią olimpijską, dodatkowo zdobyła srebrny i brązowy medal. Trzy tytuły mistrza olimpijskiego i jeden tytuł wicemistrza zdobył również norweski biegacz, Bjørn Dæhlie.

Poniższa tabela przedstawia indywidualne zestawienie multimedalistów Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1998, czyli zawodników i zawodniczek, którzy zdobyli więcej niż jeden medal olimpijski na tych igrzyskach, w tym przynajmniej jeden złoty.

Miejsce Zawodnik Państwo Dyscyplina Złoto Srebro Brąz Razem
1. Łazutina, ŁarisaŁarisa Łazutina Rosja Rosja biegi narciarskie 3 1 1 5
2. Dæhlie, BjørnBjørn Dæhlie Norwegia Norwegia biegi narciarskie 3 1 4
3. Daniłowa, OlgaOlga Daniłowa Rosja Rosja biegi narciarskie 2 1 3
3. Funaki, KazuyoshiKazuyoshi Funaki Japonia Japonia skoki narciarskie 2 1 3
5. Chun Lee-kyung Korea Południowa Korea Południowa short track 2 1 3
6. Alsgaard, ThomasThomas Alsgaard Norwegia Norwegia biegi narciarskie 2 2
6. Romme, GianniGianni Romme Holandia Holandia łyżwiarstwo szybkie 2 2
6. Timmer, MarianneMarianne Timmer Holandia Holandia łyżwiarstwo szybkie 2 2
6. Vik, Bjarte EngenBjarte Engen Vik Norwegia Norwegia kombinacja norweska 2 2
10. Niemann-Stirnemann, GundaGunda Niemann-Stirnemann Niemcy Niemcy łyżwiarstwo szybkie 1 2 3
11. Disl, UschiUschi Disl Niemcy Niemcy biathlon 1 1 1 3
12. Bjørndalen, Ole EinarOle Einar Bjørndalen Norwegia Norwegia biathlon 1 1 2
12. Hanevold, HalvardHalvard Hanevold Norwegia Norwegia biathlon 1 1 2
12. Jevne, ErlingErling Jevne Norwegia Norwegia biegi narciarskie 1 1 2
12. Kim Dong-sung Korea Południowa Korea Południowa short track 1 1 2
12. Kuklewa, GalinaGalina Kuklewa Rosja Rosja biathlon 1 1 2
12. Pechstein, ClaudiaClaudia Pechstein Niemcy Niemcy łyżwiarstwo szybkie 1 1 2
12. Postma, IdsIds Postma Holandia Holandia łyżwiarstwo szybkie 1 1 2
12. Soininen, JaniJani Soininen Finlandia Finlandia skoki narciarskie 1 1 2
20. Myllylä, MikaMika Myllylä Finlandia Finlandia biegi narciarskie 1 2 3
21. Apel, KatrinKatrin Apel Niemcy Niemcy biathlon 1 1 2
21. Bédard, ÉricÉric Bédard Kanada Kanada short track 1 1 2
21. Harada, MasahikoMasahiko Harada Japonia Japonia skoki narciarskie 1 1 2
21. Langen, ChristophChristoph Langen Niemcy Niemcy bobsleje 1 1 2
21. Le May Doan, CatrionaCatriona Le May Doan Kanada Kanada łyżwiarstwo szybkie 1 1 2
21. Perreault, AnnieAnnie Perreault Kanada Kanada short track 1 1 2
21. Shimizu, HiroyasuHiroyasu Shimizu Japonia Japonia łyżwiarstwo szybkie 1 1 2
21. Won Hye-kyung Korea Południowa Korea Południowa short track 1 1 2
21. Zimmermann, MarkusMarkus Zimmermann Niemcy Niemcy bobsleje 1 1 2

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wcześniej curling był dyscypliną olimpijską tylko podczas pierwszych zimowych igrzysk (Chamonix, 1924). Wyniki tego turnieju zostały jednak uznane za oficjalne przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski dopiero w 2006 roku

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d 1998 Nagano Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  2. a b Women’s Hockey (ang.). iihf.com. [dostęp 2016-08-21].
  3. a b Canada’s Olympic Snowboard Team (ang.). olympic.ca. [dostęp 2016-08-21].
  4. a b Curling at the Olympic Games (ang.). worldcurling.org. [dostęp 2016-08-21].
  5. Olympic Countries (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  6. Germany break Olympic record (ang.). eurosport.com. [dostęp 2016-08-21].
  7. Germany (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  8. a b Czech Republic (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  9. Bulgaria (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  10. a b Denmark (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  11. Canada (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  12. China (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  13. Netherlands (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  14. Japan (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  15. Norway (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  16. South Korea (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  17. a b Belgium (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  18. a b Australia (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  19. Italy (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  20. Sweden (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  21. Slovenia (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  22. Uzbekistan (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  23. a b Bjørn Dæhlie: Remembering Lillehammer (ang.). olympic.org, 14 stycznia 2015. [dostęp 2016-08-21].
  24. a b Tara Lipinski - Youngest Winter Winner of an Individual Event (ang.). olympic.org. [dostęp 2016-08-21].
  25. a b George Gross: Ross Rebagliati: 1998 - Nagano, Japan (ang.). canoe.com, 21 lutego 2006. [dostęp 2016-08-21].
  26. Biathlon at the 1994 Lillehammer Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  27. a b Biathlon at the 1998 Nagano Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  28. Dafovska strikes first gold for Bulgaria (ang.). olympic.org, 9 września 2015. [dostęp 2016-08-21].
  29. a b c Cross Country Skiing at the 1998 Nagano Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  30. Cross Country Skiing at the 1994 Lillehammer Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  31. Guinness World Records 2015. Guinness World Records, wrzesień 2014, s. 244. ISBN 1-908843-70-5.
  32. Bobsleigh at the 1994 Lillehammer Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  33. a b Bobsleigh at the 1998 Nagano Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  34. Curling at the 1998 Nagano Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  35. Curling at the 1998 Nagano Winter Games: Women’s Curling (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  36. Jeux Olympiques de Nagano 1998 (fr.). hockeyarchives.info. [dostęp 2016-08-21].
  37. Ice Hockey at the 1998 Nagano Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  38. Nordic Combined at the 1994 Lillehammer Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  39. a b Nordic Combined at the 1998 Nagano Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  40. Nordic Combined - Olympic Games - Teams (ang.). sports123.com. [dostęp 2016-08-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-23)].
  41. Figure Skating at the 1994 Lillehammer Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  42. a b Figure Skating at the 1998 Nagano Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  43. Tara Lipinski – Winter’s Youngest Champion (ang.). olympics30.com. [dostęp 2016-08-21].
  44. Speed Skating at the 1994 Lillehammer Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  45. a b c Speed Skating at the 1998 Nagano Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  46. Alpine Skiing at the 1994 Lillehammer Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  47. a b c Alpine Skiing at the 1998 Nagano Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  48. Freestyle Skiing at the 1994 Lillehammer Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  49. a b Freestyle Skiing at the 1998 Nagano Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  50. Luge at the 1994 Lillehammer Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  51. Luge at the 1998 Nagano Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  52. Short Track Speed Skating at the 1994 Lillehammer Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  53. a b Short Track Speed Skating at the 1998 Nagano Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  54. Ski Jumping at the 1994 Lillehammer Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  55. a b Ski Jumping at the 1998 Nagano Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].
  56. Snowboarding at the 1998 Nagano Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-08-21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]